Mijn leven in Spanje

Slecht Volk

2012-01-28T20:27:00.000+01:00

Stel je voor dat een grote natuurramp plaatsvindt, of er breekt een atoomoorlog uit, wat zouden dan de gevolgen zijn ?
Een aantal jaren geleden zag ik een film waarop een familie gezellig in de huiskamer naar de TV zit te kijken als plotseling het beeld verdwijnt. Daarna gaat het licht uit en de telefoon doet het ook niet meer. Na enige tijd begrijpen ze dat er iets heel ernstigs aan de hand moet zijn. De buurman heeft nog zo'n ouderwetse radiografische verbinding en komt met het nieuws dat er atoombommen op het land zijn gevallen. Al gauw zijn de winkels leeg, raakt de brandstof op en wie nog iets te eten heeft moet daar heel zuinig mee om gaan. Maar wat nog erger is : alle gedragsregels verdwijnen. Het is ieder voor zich en de sterkste wint.
Het einde is voorspelbaar. Iedereen gaat dood net zoals in Nevil Shute's boek; "On the Beach".

Deze week las ik "The Road" van Cormac McCarthy met hetzelfde, angstaanjagende, thema. Een vader en zijn zoontje lopen door een verbrand landschap door een asregen, die de zon, maan en sterren verduistert. Alle huizen en winkels die ze passeren zijn leeggeroofd door de paar groepjes mensen die, net als zij, rondzwerven op zoek naar eten en kleding. Ze moeten zich regelmatig verschuilen voor mensen die ze "on the road" tegenkomen. De vader vertelt dat er twee soorten mensen zijn : Bad and Good People. Het verschil tussen die twee is dat de Bad People jacht maken op mensen om ze vervolgens op te eten en dat de Good People dat niet doen, al sterven ze van de honger.

Zou er een verband kunnen bestaan tussen het toenemend aantal inbraken en de economische crisis? Of lijkt het maar zo ? In ieder geval zijn de afgelopen weken een aantal dieven bij ons in de buurt nogal actief geweest. Waren het de sinaasappelplukkers die onze huizen vanuit de boomgaard in de gaten konden houden ? Vorige week waren onze buren aan de beurt toen ze even een uurtje weg waren. Geld en juwelen, waaronder erfstukken, weg! Wij waren thuis maar hebben niets gehoord.
Andere buren overkwam hetzelfde, alleen hadden die ook nog de autosleutels in huis liggen, zodat laptops, televisies, enzovoort in hun eigen auto geladen werden, waarmee de boeven eenvoudig wegreden.

Het goede nieuws is dat de inbrekers waarschijnlijk nog niet erge honger hadden, anders waren ze wel gekomen terwijl de mensen nog thuis waren !
.

De olieboer

2012-01-21T13:01:00.001+01:00

'Het gaat slecht', zuchtte de olieboer, 'mijn familie en vrienden hebben allemaal huizen en auto's op de pof gekocht en nu kunnen ze die niet meer afbetalen, want ze zijn allemaal werkloos geworden.'
'Ja, dat is erg, maar olie zal toch altijd nodig zijn ?'
'Als het koud is, zoals nu, wel, want een warm huis is essentieel, maar in de rest van het seizoen....'
Dat is waar. Toen wij ons huidige huis kochten vonden we dat er centrale verwarming moest komen. De Spanjaarden denken dat ze in de tropen wonen, want er worden maar weinig huizen en appartementen opgeleverd met ingebouwde centrale verwarming. Je ziet wel in advertenties dat er airco/verwarming units aanwezig zijn, die blazen echter warme lucht die omhoog stijgt, dus je krijgt wel een warm hoofd doch je voeten blijven ijskoud. Of er is een open haard aanwezig met hier en daar strategisch geplaatste gaskachels. Die laatsten zorgen voor een vochtige atmosfeer in huis, wat nou niet bevorderlijk is voor de gezondheid. Een muffe lucht en schimmel op de muren zijn het gevolg.
De volgende vraag was, nemen we gas- of olieverwarming ? Een gastank moest in de tuin ingegraven worden, ieder jaar een officiële keuring ondergaan en statiegeld was verplicht. Na 10 jaar wordt de oude tank vervangen door een nieuwe. Nu zagen we zo'n ontplofbaar gevaarte in onze tuin niet zitten, dus besloten we olieverwarming aan te schaffen. Bovendien was olie toen goedkoper dan gas (in de afgelopen 13 jaar is de prijs echter met 300% gestegen !)
Een Nederlandse firma, die ons aanbevolen werd, legde binnen een week de installatie aan. Het was een heel werk, want alles moest boven de grond gebeuren omdat door ons hele huis plavuizen lagen die naadloos op elkaar aansloten zodat vloerverwarming uitgesloten was. Het 1000-liter vat kwam in één van de garages te staan en de kachel in de wijnkelder.
We zijn jaren tevreden geweest met ons warme huis in de winter, want het kan hier behoorlijk koud zijn. In sommige winters heeft het flink gevroren, één keer hebben we zelfs -15 C gemeten !
Helaas slaat de kachel de laatste dagen steeds af. Wim maakt het filter schoon en dan doet hij het weer voor een paar uur. Was de olie misschien verontreinigd ? De onderhoudsmonteur is gebeld, maar die kan pas over een paar dagen komen.
Wat een geluk dat we in een paar vertrekken van die airco/verwarming units hebben hangen.
Houden we in ieder geval een warm hoofd !

Achter tralies

2012-01-05T12:52:00.001+01:00

Gisteren bekeek ik op Facebook foto's van een mooie B&B in Andalucia. Het zag er schitterend uit, maar voor alle ramen zaten tralies, alsof het hier een luxe gevangenis betrof. Dat is overigens ook het eerste wat opvalt als je Spanje binnen rijdt: tralies voor alle ramen (en de luiken dicht.) Hebben ze hier dan zoveel boeven dat het nodig is, of is het alleen maar voor de sier ? Het eerste, vermoed ik. Een paar dagen geleden vertelde de buurman mij dat we voorzichtig moesten zijn, want het afgelopen weekend was er weer een golf van inbraken bij ons in de buurt geweest. Ze zijn dus wel degelijk nodig, hoewel die tralies geen garantie zijn dat je veilig bent, want met een koevoet zijn ze te verwijderen, zeker als ze niet diep genoeg in de muur zijn gemetseld.

Het kan binnen zelfs gevaarlijk worden als er, bijvoorbeeld, brand uitbreekt, want door de ramen kan je dan niet wegkomen. Het is daarom van het grootste belang om van te voren een evacuatieplan op te stellen. Gelukkig hebben we voor de openslaande deuren tralies die je opzij kunt schuiven, als je tenminste de sleutel bij de hand hebt om het slot open te kunnen maken. Ik heb al een keer met de ogen dicht getraind. Zaklantaarn, tas met papieren en de sleutels mee om buitenom bij de voordeur te kunnen komen, zodat we de honden uit de keuken kunnen redden.

Dan moet het maar: iedere avond tijdens zonsondergang een wijntje drinken om door de tralies te zien hoe de lucht boven de bergen roodgoud verkleurt en de lichtjes beginnen te twinkelen in Benidoleig en Orba.

vuilnis in Spanje

2011-11-21T18:05:00.000+01:00

Ons weggetje

Onze oude reserve-ijskast ging teveel stroom gebruiken, dus wilden we hem wegdoen.

Als je grootvuil hebt in onze gemeente moet je dat melden bij het politiebureau. Daar vertellen ze je op welke dag je het bij de weg moet zetten en dan wordt het opgehaald. Zo gezegd, zo gedaan. De ijskast werd meegenomen, maar ondertussen had onze buurman er gauw wat bijgezet, de slimmerik, maar dat hebben ze laten staan.

Verderop op ons weggetje staan twee vuilnisbakken, die iedere dag door de vuilnisdienst worden geleegd. Tot ons verdriet liggen echter de dingen die de mensen ernaast gooien er soms weken of maanden later nog. De Duitser, in zijn protserige paleis er tegenover, moet zich wel de haren uit zijn hoofd trekken over de manier waarop zijn uitzicht bedorven wordt en dan hebben we het nog niet eens over de stank.

In de vele jaren, dat we in Spanje wonen hebben we gezien hoe er hier met vuilnis wordt omgegaan.

In Mallorca woonden we in een mooie vallei aan zee. Vuilnis werd er niet opgehaald. Waar de weg van Sóller afboog naar Deià, boven op de pas, werden na een aantal jaren vuilnisbakken neergezet, omdat vele bewoners daar hun vuil reeds deponeerden, al of niet in zakken. Zelfs toen er bakken stonden mikten de mensen hun zakken, uit luiheid, gewoon uit hun autoraampje. Het was geen wonder dat zich daar al spoedig een legertje zwerfkatten vestigde, die de zakken open krabden om naar voedsel te zoeken. Er waren zelfs mensen die expres hun zak op de grond zetten voor dat doel.

In de mooie natuur, onder een majestueuze amandelboom in een bocht van het weggetje naar ons huis, kwamen de eilandbewoners van heinde en verre om al hun rotzooi juist daar neer te gooien: ijskasten, matrassen, roestige ledikanten, kapotte stoelen, bouwafval, noem maar op, het lag er( en ligt er waarschijnlijk nog) omdat niemand zich er verantwoordelijk voor voelt.

De laatste jaren zien we enige vooruitgang, omdat de meeste gemeenten plekken hebben opengesteld waar de mensen hun afval gescheiden kunnen weggooien, door speciale bakken voor glas, blik, papier, tuinafval, kleding, etc. neer te zetten. Het nadeel is echter dat je over een auto moet kunnen beschikken en dat de vuilnisophaaldiensten niet altijd de vuilnis ook gescheiden afleveren bij de vuilverwerkingsbedrijven. Maar dat is weer een ander, en ingewikkeld, verhaal over hoe de gemeenten hun budget uitbesteden aan de goedkoopste aanbieder, zodat het vuil over lange afstanden moet worden versleept en soms gewoon illegaal wordt gestort en in de open lucht verbrand.

Als ik dan zie hoe de huisvrouwen hier iedere dag het stoepje voor hun huis keurig schoonvegen, de boeren hun land netjes bebouwen, maar dat daarbuiten overal in de bermen en onbebouwde landjes het rotzooi zich opstapelt, vermoed ik, helaas, dat de Spanjaarden lijden aan het "Not In My Back Yard"-complex : ieder veegt zijn eigen straatje schoon, voor de andere voelen ze zich niet verantwoordelijk !

Oxy shots en wodka tampons

2011-09-11T10:40:00.002+02:00

Nou heb ik toch altijd gedacht, dat je alcoholische dranken tot je diende te nemen via de mond. De tijd heeft die gedachte echter achterhaald. Hoezo mond, er zijn toch betere en snellere manieren om stomdronken te worden?

Ik ben nog opgegroeid in de overtuiging, dat dronken worden niet de bedoeling was van een gezellig avondje uit met vrienden. Meewarig keken we dan ook toe als iemand de grens van plezierig aangeschoten had overschreden. Als hij of zij niet meer op zijn benen kon staan, met dubbele tong begon te praten, of nog erger, de hele boel onder kotste werd er gauw een taxi geroepen. Weg met die handel !

De trend van de laatste jaren is echter andersom. Je moet juist dronken worden en het liefst zo snel mogelijk. Eerst kwamen er berichten over jongeren op het platteland in Nederland die in boerenschuren bij elkaar komen om daar te gaan coma-zuipen. In Spanje is er de laatste tijd veel te doen over de overlast die de jeugd veroorzaakt met hun "botellones". Ze ontmoeten elkaar op straat, op een plein of op het strand en nemen hun eigen flessen drank mee. De bewoners van de rond omliggende huizen klagen steen en been over de herrie en de puinhoop die ze achterlaten.

In de krant van deze week las ik dat er speciale bars zijn waar je oxy-shots kunt bestellen; dat zijn met gas gevulde tubes waarin op wodka gebaseerde alcohol zit, die je moet inhaleren. Efficiënt middel om snel dronken te worden en ze zeggen dat je de volgende dag geen kater hebt ! Op de Balearen ( in Magalluf hadden ze al zeven van die oxy-bars) heeft de regering de shots verboden omdat ze eerst willen onderzoeken wat de risico's voor de gezondheid zijn. Echter geen nood, er zijn nog veel meer mogelijkheden om zonder te drinken, snel dronken te worden ! Je kunt bijvoorbeeld een voetenbad nemen in wodka, een glas wodka in je ogen gieten of opsnuiven via een rietje in je neusgaten. En wat dacht je van een tampon die je drenkt in wodka om hem daarna, voor vrouwen, in de daarvoor bestemde plaats te deponeren ? O ja, bij mannen stop je die op een plek "where the sun doesn't shine' . Geheid succes !

Het is me toch wat, al die verschillende mogelijkheden ! Toch denk ik dat ik zo meteen, gewoon ouderwets, buiten op het terras een glaasje cava ga drinken. Door de mond...

Moeten de Spanjaarden Engels leren spreken ?

2011-07-24T21:57:00.000+02:00

Het is alweer lang geleden dat ik informatrice was bij de Nederlandse Spoorwegen op Utrecht CS.

Het zag er toen heel anders uit dan nu. Het Inlichtingenbureau had ramen die aan de buitenkant uitkeken op het Stationsplein waar de bussen vertrokken, en aan de binnenkant op de stationshal. Zo hadden wij, informatrices, aan de ene kant een prachtig uitzicht op de mensen die voorbij spoedden in weer en wind, en aan de andere kant de loketten en de haastige reizigers op weg naar de treinen. Er waren echter ook mensen die niet op reis gingen, maar dat wel graag zouden hebben gewild. Groepjes buitenlandse gastarbeiders, die heimwee hadden gekregen naar hun geboorteland kwamen regelmatig bij ons binnen om te informeren hoe laat de trein naar Bari ging of naar Thessaloniki. De taalbarrière was echter een probleem en omdat geen van de mannen Nederlands sprak verliep de communicatie nogal moeizaam. Zo herinner ik me mijn collega Mieke, die welwillend de Zuid-Europees uitziende jongeman tegemoet trad aan de balie:
'Speakie greekie?' vroeg hij hoopvol.
'Miekie nie speakie greekie,' zei ze heel adrem.
Gelukkig had ze al een lijstje klaar liggen waarop de vertrektijden stonden van de treinen naar "Saloniki". Misschien dat dat de heimwee een beetje verzachtte.

Later ben ik gaan vliegen en kwam erachter dat het niet voor niets was, dat het vliegend personeel minstens 3 buitenlandse talen moest spreken en bij voorkeur 4. Engels, Frans, Duits was vereist buiten het Nederlands, maar om purser te worden moest je ook nog Spaans leren. Voor de trajecten, waarop bekend was dat de passagiers alleen hun eigen taal spraken waren stewardessen uit dat betreffende land aan boord werkzaam, bijv. Op Tokyo Japanse, op Taipei Chinese, op Bangkok Thaise etc.

Weer een aantal jaren later woonde ik op Mallorca, waar een heel contingent buitenlanders met de meest uiteenlopende nationaliteiten was neergestreken. Toen viel het wel erg op: Engelsen, Amerikanen en Canadezen spraken alleen maar Engels, Duitsers Duits, Fransen Frans en de Mallorquinen alleen maar Mallorquin en, als het moest maar liever niet, Castellano.
Daar zaten mijn man en ik tussen als tolken, want als de groepen elkaar ontmoetten was er een grote spraakverwarring.
Als we dan voorstelden dat iedereen, op zijn minst Castellano zou moeten leren, stuitte dat op grote bezwaren. Ze waren te oud, hadden geen talenknobbel, of...met handen en voeten ging het toch ook wel..??
Het is waar, om een andere taal te leren moet je heel veel tijd en moeite investeren. Op een heel leven moet die tijd toch wel ergens gevonden kunnen worden ?

In de tussentijd is er niet veel veranderd. Een paar weken geleden was er een ingezonden stuk in de Engelstalige Costa Blanca News, waarin een Brit vond dat het tijd werd dat de Spanjaarden allemaal Engels gingen leren. Natuurlijk kwam daar veel commentaar op: dat het andersom moest zijn, want een Spanjaard in Engeland verwacht toch ook niet dat hij te woord zou worden gestaan in het Spaans? Aan de andere kant heeft het voor de Spanjaarden zin om een andere internationale taal te leren,vooral ook omdat de meest gebruikte internationale taal ( nog steeds) het Engels is.
De gemoederen liepen weer eens hoog op en de scheldwoorden vlogen over en weer.

De Spanjaarden moeten natuurlijk niets en de mensen die alleen maar hun eigen taal willen spreken ook niet. Uit ervaring weet ik echter dat het een enorme satisfactie geeft om te kunnen verstaan wat er om je heen gesproken wordt!

Stiertjes in de straten

2011-07-13T22:02:00.000+02:00

Vaak ga ik niet naar het dorp, soms om geld op te nemen bij de bank of om de krant te kopen. Het is er gewoon niet zo interessant en mooi is het ook al niet.
De enige keren dat ik moet is als er weer eens een verzoek uit Nederland, van het pensioenfonds of de Sociale Verzekering Bank, komt om een "bewijs van in leven zijn" officieel te laten ondertekenen. Als je in Nederland woont hoeft dat niet, maar als resident in een ander land is deze bureaucratische handeling verplichte kost. Dus zowel mijn man als ik moeten ieder, twee keer per jaar, naar het gemeentehuis om bij de vredesrechter dit formulier te laten ondertekenen en afstempelen.

Zo ging ik een paar dagen geleden weer op weg naar het stadhuis met zo'n formulier . Het was een heidens karwei om mijn auto te parkeren, want de "fiestas" waren weer aan de gang en dan is de binnenstad afgezet omdat ze stiertjes loslaten in de straten. Op de trottoirs zijn kooien gezet, waar de toeschouwers kunnen schuilen achter de spijlen. Ik baande me een weg naar de "ajuntament" maar eenmaal binnen was het totaal uitgestorven. Alle bureaus waren leeg, dat kon je zien want de deuren naar alle kamers stonden open. Na enige tijd kwam er een receptioniste tevoorschijn, die mijn formulier in ontvangst nam. Ze keek bedenkelijk, toen ik zei dat ik het zo snel mogelijk terug moest hebben, want ik had een deadline gekregen om het uiterlijk op 18 juli terug in Nederland te hebben. " Ja... zie je," zei ze,"er zijn deze week fiestas dus zal het wel volgende week ( de 18e) worden dat het klaar is." Ik had eigenlijk niets anders verwacht, want als er fiestas zijn, of vakantietijd ( juli en augustus) duurt alles nog langer dan het normaal al doet.

Toen ik uit het gemeentehuis kwam hadden ze net een stiertje losgelaten, die door mannen, vooral jonge, uitgedaagd werd hen aan te vallen. Als het dier dat dan ook deed, renden ze hard weg. Bovenop de kooien zaten de inwoners van Pedreguer met belangstelling te kijken naar het zwoegen van het stiertje, dat al lange slijmslierten uit zijn bek had hangen.

Eigenlijk kan ik het nauwelijks aanzien hoe het arme dier gepest en gesard wordt, maar wie ben ik dat ik als gast in dit land de lokale cultuur bekritiseer? Er hangen tenslotte overal banieren waarin verkondigd wordt dat Pedreguer hartstochtelijk van zijn stieren houdt. Dat geldt niet alleen voor de mensen hier, maar voor heel Spanje. De Spaanse staatstelevisie TVE 1 zendt iedere dag een heel programma uit over de wereldberoemde stierenrennen in de straten van Pamplona tijdens de feesten van San Fermín, die nu plaatsvinden.

's Avonds vertelde de buurman dat een man op de horens was genomen en zodanig verwond was geraakt, dat hij het waarschijnlijk niet zal overleven.
Ik was blij, dat die aanblik me tenminste bespaard was gebleven.

Los Indignados

2011-06-26T11:15:00.014+02:00

Lang moest ik nadenken waar mijn volgende blog over zou moeten gaan. De meeste blogs die over het leven in Spanje worden geschreven gaan over de dagelijkse bezigheden, in en rondom de plaats waar men woont. Hoewel het blijkt dat er grote belangstelling is voor het mooie plaatje uit de omgeving, de dagelijkse temperatuur, het liggen bij het zwembad, het eten van tapas vergezeld van een lekker biertje of een glaasje wijn, kortom de persoonlijke wederwaardigheden, wil ik soms ook de andere kant van Spanje laten zien.

Zo kan men sinds 15 mei 2011 (15M) niet meer om de beweging van "los indignados" , de verontwaardigden, misschien wel geïnspireerd door de "Arabische lente", heen. Het zijn de jongeren, die massaal op de grootste pleinen van de Spaanse steden zijn gaan demonstreren tegen de hoge werkeloosheid van wel 21.3% (en onder de jongeren van 18-25 jaar is dat zelfs 45%) en de zware bezuinigingen die de regering van de socialistische premier Zapatero, noodgedwongen, in opdracht van de EU, heeft moeten doorvoeren. Geen werk betekent geen geld, want op de werkeloosheidsuitkeringen wordt gekort, geen subsidies meer bij hoge huishuren, geen leningen van de banken meer, enzovoort, enzovoort.

Van Spaanse vrienden krijg ik regelmatig verslagen over wat er zich op de pleinen in Valencia en Dénia afspeelt. Ze demonstreren voor meer democratie en vertellen elkaar verhalen, die ze hebben gehoord over de zelfverrijking en frauduleuze praktijken van de heersende politieke elite en hun zakenvriendjes. Een voorbeeld : een hoge politicus van de PP bestelt een beeld als cadeau voor de Paus, die op bezoek komt in Valencia. Hij reserveert een bedrag van 8 miljoen euro, vervolgens geeft hij de opdracht door aan een partijgenoot, die de opdracht weer aan een ander door geeft voor 4 miljoen. Enfin via drie anderen komt de opdracht uiteindelijk bij de beeldhouwer. De kosten voor het maken van het beeld: 8000 € !

Geen wonder dat het publiek verontwaardigd is.

Maar nu komt het merkwaardige. Een week na 15M worden de gemeentelijke- en provinciale verkiezingen gehouden. Je zou denken, dat de mensen niet zouden kiezen voor de heersende elite, al is dat moeilijk omdat je hier niet voorkeursstemmen aan een persoon kunt geven, maar op een partij moet stemmen. Dat de PSOE verliest, omdat ze aan de macht waren toen de economische crisis uitbrak, was niet moeilijk te voorspellen. En hoewel de PP geen enkele oplossing heeft aangedragen om uit de huidige economische malaise te komen, hebben ze de verkiezingen ruimschoots gewonnen. Zo blijft de hoge politicus van de PP uit het bovengenoemde verhaal , die al een proces aan zijn broek heeft gehad wegens het aannemen van "cadeau's" van grote bedrijven, gewoon aan de macht.

De geschiedenis leert dat al deze protestbewegingen vanzelf een zachte dood sterven. Wie weet nog iets van Parijs 1968, of in Nederland de Maagdenhuisbezetting, protestmars tegen de kernraketten en de krakers, die leegstaande panden bezetten uit protest tegen het gebrek aan huisvestingsmogelijkheden ?

In Barcelona en Valencia werd er al gebruik gemaakt van geweld om de bezetters te verwijderen en ik hoorde dat in Dénia de restaurants, bars en winkels zo ondertussen ook wel vinden dat het welletjes is geweest, want ze lijden verlies door de kamperende jongeren voor hun deuren.

Het ziet er op het ogenblik niet zo best uit voor de Spaanse economie. Gelukkig is het seizoen van de"fiestas" weer aangebroken. Zojuist hebben we San Juan en Corpus Christi gevierd met het in de lucht knallen van kostbaar vuurwerk.

Brood en spelen, dat laten ze zich hier in ieder geval niet afnemen !

Een wandeling in de campo

2011-02-24T17:23:00.023+01:00

Het is eigenlijk verbazingwekkend hoe snel je went aan een omgeving. Zo vind ik het, als Nederlandse, tegenwoordig heel normaal om overal om me heen boomgaarden te zien waar citrusvruchten, amandelen, olijven, johannesbrood, loquat, vijgen en kaki's groeien, afgewisseld door vele verschillende soorten cacteeën en palmen.

Door een kleine operatieve ingreep mag ik twee weken niet tennissen of andere sporten doen, behalve wandelen. Dus pakte ik mijn camera en trok erop uit, ons laantje af. Waar ik anders achteloos aan voorbij ga, probeerde ik nu te bezien door de ogen van iemand die uit het noorden van Europa komt.

Ik woon in een landelijke buurt, waar ieder huis omringd wordt door een flinke lap grond, waarop groenten en fruit verbouwd worden. De bewoners verblijven vaak in de winter in Pedreguer en in de zomermaanden logeren ze in hun huisje op de' campo', zoals ze hier het platteland noemen. Op het land telen ze tuinbonen, uien, erwten, uien, tomaten, pompoenen en kardoen. De laatste plant lijkt een beetje op een artisjok, alleen worden hier de stengels gegeten en niet de blaadjes van de vrucht.

kardoen

Langs de tuinpaden staan rozen en over de pergola's groeien druiven. In een hok, of aan een ketting waken honden. Overal waar ik langs kom word ik dan ook verwelkomd door dreigend geblaf.

Ik passeer akkers, sinaasappelbomen, palmen en in de vallei bloeien de laatste amandelbomen; een prachtig gezicht zoals ze afsteken tegen het blauw/grijze decor van de bergen aan de horizon. Een idyllisch plaatje en ik geniet. Dan zie ik voor mij, tussen de bomen door, iets waar ik ik altijd door verstoord raak: een urbanisatie op de berg Monte Solana.

Monte Solana

Toen wij hier vanuit Mallorca, nu al weer bijna 13 jaar geleden, kwamen wonen stonden daar moderne, los van elkaar staande, villa's meestal bewoond door Duitsers. Die zijn namelijk dol op het woordje 'zeezicht' en inderdaad, vanaf de berg is in de verte een streepje blauw te zien. Omdat de helling behoorlijk steil is, worden die bouwsels op grote betonnen bakken gezet, die van onderen af gezien op enorm lelijke witte puisten lijken. In onze tuin wordt het zicht op de urbanisatie weggenomen door hoge bomen, maar dat wil nog niet zeggen dat het dan ook niet bestaat. Nu ik er weer eens onder stond zag ik dat ze tussen die villa's blokken schakelwoningen hebben gebouwd. Echt, ik gun iedereen een plekje in de zon, maar wat vind ik het aangezicht van die betonblokken een enorme afknapper! Ik moet er niet aan denken te moeten wonen in zo'n fantasie- en sfeerloze verzameling cement. Geen winkels, bars of restaurants te bekennen waar je elkaar zou kunnen ontmoeten; trouwens in het dorp beneden leven de mensen nog steeds alsof die duizenden nieuwe inwoners helemaal niet bestaan.

Peinzend liep ik terug naar huis. Tussen twee dicht op elkaar staande huizen begint ons weggetje. net breed genoeg om één auto door te laten, nog een overblijfsel uit het boerenkarrentijdperk. Boven me hangen de telefoonlijnen die elkaar volkomen planningloos kruisen. Aan de elektriciteitsmeterkastjes hangen vaak de deurtjes open, wat me niet geheel ongevaarlijk lijkt. Tegenover het Duitse protserige roze huis met de klassieke pilaren staan vuilnisbakken met daarnaast de gebruikelijke afgedankte ijskasten, televisies, kapotte bankstellen en matrassen.Vaak komen de mensen uit een ander dorp om het daar te deponeren, zodat niemand hen herkent. Ik zie ook wel eens kleine vrachtauto's stoppen om clandestien hun bouwafval te storten.

Jammer maar waar. Een mooie foto-reportage met zwerfvuil erop zou ik iedere dag kunnen maken, maar daar doe ik maar weinig mensen een plezier mee, denk ik.

Bovendien... de zon schijnt, de vogeltjes zingen en hier en daar fladdert al een vlinder rond.

De lente is begonnen !

Zeezicht met boortorens

2011-02-20T21:41:00.006+01:00

Vaak realiseer ik me dat het wel erg makkelijk is om vanuit je comfortabele leunstoel kritiek te leveren op politieke beslissingen, die vaak genomen moeten ( ?) worden terwijl er onder de burgers geen enkel draagvlak voor is.

Zelf maak ik me al jaren druk over de milieuvervuiling, zoals de toename van de pollutie in de lucht ( Madrid en Barcelona hebben de meest vervuilde lucht van alle steden in Europa,) het water, zicht en geluid. Hoeveel demonstraties tegen de aanleg van snelwegen door natuurgebieden, het installeren van kernraketten, het uitbreiden van kerncentrales, het opnieuw opstarten van kolenmijnen, het bouwen van windmolens en boorplatforms in de zee, het boren naar gas, etcetera, zijn er al wel niet tijdens mijn leven geweest ? Voor één week geeft het aan de demonstranten misschien het idee dat men iets positiefs heeft kunnen bijdragen aan de besluitvorming. Dat de regering daarna een besluit neemt dat geheel indruist tegen de wil van de actievoerders, is ondertussen geheel normaal geworden.

Eén van de oorzaken van de tegenstrijdige belangen is, denk ik, de combinatie van : 1e) toename van welvaart en 2e) de explosieve groei van de wereldbevolking. In mijn tijd ( o, o, ik lijk mijn grootouders wel) liepen we overal naar toe of gingen op de fiets. Als het erg ver was, of als het regende of sneeuwde, met de bus. Nu moet ieder kind naar school gebracht en gehaald worden met de auto, het liefst nog een SUV, en als ze 16 jaar oud zijn krijgen ze een eigen auto. Op vakanties gingen we in eigen land naar de speeltuin of naar het lokale zwembad of strand. Nu moet iedereen een paar keer per jaar met het vliegtuig, een weekendje naar Valencia, een paar dagen de sfeer opsnuiven van Marrakech, winkelen in Milaan, of snowboarden in de Franse Alpen. Het is bijna nog goedkoper om naar Miami of Singapore te vliegen, dan eerste klas per trein te reizen van Amsterdam naar Groningen en weer terug.

Zelf weet ik al niet meer waar ik heen moet om zuivere lucht te kunnen inademen of echte stilte te horen. Ik droom van een uitzicht waar geen lelijke urbanisaties of industrieterreinen mijn uitzicht komen bederven, waar er geen disco's zijn die mijn nachtrust verstoren of een plek waar je niet altijd dag-en -nacht op snelwegen-racende auto's hoort. Er schijnen nog ergens in de uithoeken van de Stille Zuidzee eilandjes te bestaan die nog niet ontdekt zijn omdat ze te afgelegen liggen, maar voor hoe lang nog ?

De gevolgen van al die verplaatsingen en het toenemende verbruik van energie zijn niet moeilijk te raden. In plaats van naar oplossingen te zoeken die het gebruik ervan terugdringen, wordt er naarstig gezocht naar nieuwe olie- en gasbronnen.

Ik kom hierop omdat ik onlangs in de lokale krant een artikel las, dat het Ministerie van Milieu van de autonome deelregering van Valencia van plan is toestemming te geven aan een multinational 'Cairn Energy', die gezeteld is in Edinburgh, om aan de Costa Blanca tussen Valencia en Gandía naar petroleum te gaan boren. De boortorens zullen 110 meter hoog zijn en 4 kilometer uit de kust liggen. Dat wil zeggen dat ze zelfs vanuit Denia te zien zullen zijn. Behalve dat er één pal voor het natuurgebied Albufera komt te liggen, wat grote consequenties zal hebben voor het ecosysteem van het hele gebied, zal het ook grote invloed hebben op de verkoop van de huizen die op de berghellingen zijn gebouwd. Het bordje van de makelaar : 'uitzicht op zee' ( al is het slechts een blauw streepje in de verte), zal toch door een inventievere tekst moeten worden vervangen.

Hoe het was en hoe het zal worden.. Arme zeehond, hij weet niet wat hij ziet !!

Welke windmolens zijn mooier ? Welk zeezicht zien we liever ?

Kunnen we nog kiezen of zijn we 'the point of no return' allang voorbij ?

Oudejaarsavond in Spanje

2010-12-31T16:52:00.004+01:00

Het is vanavond oudejaarsavond, Nochevieja in Spanje, en vanaf het moment, al weer vele jaren geleden dat we in Spanje zijn gaan wonen, volgen we de laatste minuten van het jaar op de Spaanse staatstelevisie: TVE. De eerste jaren noodgedwongen omdat we geen satelliet hadden, dus konden we alleen Spaanse televisie-zenders bekijken. Dat kan ik overigens iedereen aanbevelen die in dit land komt wonen, het heeft mij enorm geholpen de Spanjaarden te gaan verstaan (ik had ook altijd het woordenboek bij de hand om ieder woord dat ik niet kende op te zoeken,) want ze ratelen hier wat af ! Later keken we uit een soort traditie. Het is altijd leuk om de BS-ers, die het programma presenteren te herkennen. Die staan dan vaak te rillen van de kou, boven op een balkon van het Puerta del Sol plein in Madrid en leggen nog even haarfijn uit wat de procedures zijn vlak voordat de klok en het carillon tegenover hen, middernacht slaat.

Eerst komt een bol uit de klokkentoren naar beneden zakken gedurende 8 seconden . Het geluid wat je dan hoort is: klingklingkling....

Dan volgen de quartos gedurende 20 seconden, 4 x klingklongklingklong....

Als laatste slaat de klok 12 x, dong...dong... tussen de klokslagen zit 3 seconden.

Bij iedere klokslag is het in Spanje de gewoonte om een druif te eten ( las uvas de la suerte, oftewel de geluksdruiven,) als het je lukt om binnen die tijd ze allemaal op te eten betekent dat geluk voor het nieuwe jaar.

Daarna wordt cava ( de Spaanse champagne) gedronken. Om nog meer geluk te hebben doe je een gouden ring in het glas, waarna je het leeg drinkt.

Een ander pikant detail is dat de dames rood ondergoed moeten dragen voor veel geluk voor het volgende jaar.

Een andere traditie is, dat het publiek op het Puerta del Sol plein een vreemde hoofdtooi draagt. Iedereen heeft een fles cava bij zich en 12 druiven. Niet alleen in Madrid, maar ook in alle steden en dorpen van Spanje verzamelt de ( voornamelijk jonge) bevolking zich op het plein voor het gemeentehuis en viert het uiteinde en begin van het jaar op dezelfde manier.

Op de avond zelf eten de Spanjaarden meestal thuis in familiekring. Het traditionele menu bevat voornamelijk vis, schaal-en schelpdieren. Hoewel er de laatste jaren een trend was om op Kerstavond èn op Oudejaarsavond uit eten te gaan heeft de crisis ervoor gezorgd dat dit jaar de mensen flink bezuinigen en nog maar één keer een restaurant bezoeken.Vele restaurants hebben het daarom moeilijk en de meesten zijn zelfs gesloten, omdat er te weinig boekingen waren. Zelfs met het flink verlagen van de prijzen was het niet mogelijk om veel klanten te lokken.

Vuurwerk wordt er nauwelijks afgestoken, tenminste niet zoals tijdens de zomerfeesten of zoals bijvoorbeeld in Nederland, waar er zoveel herrie is dat horen en zien je vergaat en je de volgende dag wakker wordt in een kruitmist. De jaren dat we op het eiland Mallorca woonden was er zelfs helemaal niets te horen of te zien en hier aan de Costa Blanca, in de buurt waar wij wonen, horen we een paar gillende keukenmeiden, vuurpijlen en rotjes en dat is het dan.

http://www.youtube.com/watch?v=vzP_aPBKVIA

Deze link laat de TVE-uitzending zien van de oudejaarsavondviering op het plein van de Puerta del Sol in 2003. De vrouw is Carmen Sevilla , een bekende actrice en zangeres van Andalusische afkomst. Ze wordt vergezeld door Ramón ( Ramonchu) García uit Baskenland, die dit programma jarenlang heeft gepresenteerd !

Feliz 2011 !

wigwam bij de barranc

2010-12-24T12:17:00.021+01:00

Onze Engelse buurvrouw vertelde ons een paar dagen geleden dat ze vanuit de bovenverdieping van haar huis, al zes maanden lang, in de verte, de top van een wigwam had gezien. Langs haar huis loopt een karrenspoor dat door de boeren gebruikt wordt om bij hun boomgaarden en moestuinen te kunnen komen. Aan het eind buigt het pad af, omdat het daar dood loopt op een afwatering, een zgn. barranc. De meeste tijd van het jaar ligt de barranc droog, behalve als het hard regent, dan verandert de diepte in een snel stromende rivier. Het pad wordt veel gebruikt door de plaatselijke bewoners om hun honden uit te laten, maar ook wel om even een frisse neus te gaan halen.

Haar zoon is poolshoogte gaan nemen en zag dat, naast de barranc, armoedig geklede mensen in een tent wonen. Ze hebben ook een agressieve hond bij zich die iedereen aanvalt die langs loopt en die een oude hond, die uitgelaten werd door Nederlandse buren, al ernstig verwond had. Ook zag hij overal menselijke fecaliën liggen met het toiletpapier er nog aan vastgeplakt.

Iedereen in de buurt is nu bezorgd want hoe houden die mensen zichzelf in leven? Leven ze van de sinaasappelen en mandarijnen, aangevuld met de groenten die de boeren op hun land telen ? Of gaan ze uit stelen? De Engelse buurvrouw had al geconstateerd dat er mensen op haar terrein moeten zijn geweest, omdat ze menselijke drollen had gevonden. Ze heeft daarom besloten de ijskast, die ze buiten op haar terras heeft staan, leeg te maken. Ze overweegt om ook maar een grote gevaarlijke hond in haar tuin te laten waken, want haar 5 mini hondjes zullen niet veel kunnen uitrichten tegen eventuele indringers.

Alle buren mijden nu dat pad, maar het is toch vreemd dat je zo maar ergens kunt gaan kamperen, ik vraag me af wat de lokale boeren daar nu van vinden. Eén van de gevolgen zou kunnen zijn dat ze nu grote muren en hekken om hun terreinen gaan aanleggen, iets wat voorheen eigenlijk nooit nodig was geweest. Hoewel...de laatste tijd zie ik steeds vaker wildvreemde figuren op ons weggetje lopen met plastic boodschappentasjes en een schaar bij zich, die duidelijk van plan zijn om een paar kilo's van de bomen te gaan halen. Dat gaat sterk in tegen de heersende moraal, die toestaat dat je 1 vrucht van een boom mag plukken om ter plekke op te eten... !

Dit verhaal staat niet op zichzelf, want vandaag vond ik een artikel in het weekblad HALLO, over het toenemende aantal mensen dat op straat moet leven. Geen baan meer, geen uitkering meer, dit overkomt steeds meer mensen in Spanje, niet alleen (il) legale immigranten.

OVERWINTEREN IN EEN TENT

De economische voorspellingen zijn bijzonder slecht en hoewel de Spaanse regering

blijft volhouden dat ze de problemen aankunnen, gaat een dergelijke verklaring steeds meer op een 'peptalk' lijken, in plaats van dat ze een afspiegeling geven van de realiteit.

De problemen blijven zich opstapelen:

er staan 1.000.000 woningen leeg

vele project-ontwikkelaars en bouwondernemers zijn al failliet gegaan

de banken zullen in problemen komen omdat ze naar hun uitgeleende geld kunnen fluiten

20% van de werkende bevolking heeft geen baan meer

de bijstands-uitkeringen worden opgeheven

voedsel-banken kunnen de vraag niet meer aan.

De conclusie zou kunnen zijn dat Spanje op een te grote voet heeft geleefd en dat het, door de vele subsidies vanuit de EU, leek alsof het een welvarend land was.

Helaas... iedereen heeft op de pof geleefd en nu de huizenmarkt is ingestort wordt pas goed duidelijk welke desastreuze gevolgen dat zal hebben, vooral voor het armste gedeelte van de bevolking.

De processierups, geraniumblauwtje en de rode palmkever.

2010-11-27T09:47:00.028+01:00

Toen we 13 jaar geleden op zoek gingen naar een huis aan de Costa Blanca wisten we een paar dingen zeker...géén huis op een berg en géén dennenbomen in de tuin!

Dat had natuurlijk een reden, want op Mallorca hadden we 13 jaar lang de boodschappen 111 traptreden naar beneden moeten zeulen en daarna het afval weer naar boven.

Overal waar je keek zag je dennenbossen, ook ons huis stond midden tussen de Middellandse Zee dennen. De zoete dennengeur was overweldigend! Helaas hadden deze bomen ook een paar nadelen. Ten eerste is het gevaar van een bosbrand groot en ten tweede werden de bomen bedreigd door een grote plaag namelijk door de procesionaria, oftewel de processierups.

De vlindertjes van deze processierups waren 'overgewaaid' van de noordkust van Afrika en vraten alle jonge takken van naaldbomen aan, met als gevolg dat vele bomen er beroerd uitzagen en daarna doodgingen. Toen we voor het eerst overal de nesten in de bomen zagen hangen wisten we niet wat het was, we dachten aan vogelnestjes, maar na enig navragen kwamen we erachter hoe gevaarlijk die beesten waren. De buren raadden ons aan de nesten uit de bomen te schieten ( ze zaten te hoog voor een ladder) en ze daarna te verbranden. Bij dat laatste moest je zorgen dat je niet in aanraking kwam met de rupsen en dat je niet de rook die bij de brand vrijkwam inademde, zo giftig zijn die rupsen ! Bij de gemeente Sóller, waar we navraag gingen doen, of en hoe ze deze plaag bestreden, haalden ze hun schouders op. Bij enig aandringen van onze kant, adviseerden ze ons zelf maar te gaan informeren bij het landbouwkundig instituut in Palma . Dat hebben we gedaan. Na veel heen en weer rijden, kregen we in de maand juni plastic zakken, de zgn. trampas ( vallen) met een vrouwelijk hormoon erin, die we om de 10.000 m² in de bomen moesten hangen. De mannetjesvlinders vlogen dan in die zak en konden er daarna niet meer uit. De bedoeling was de cyclus van reproductie te stoppen. Goed, wij hingen de zakken in de bomen, maar wat gebeurde er buiten onze tuin, in de rest van de vallei en de bergen om ons heen ? Niets..! Noch de gemeente, noch het bestuur van het eiland deed er iets aan. Het gevolg is dat de procesionaria zich over heel Spanje heeft kunnen verspreiden. Nu, 13 jaar later, zie ik hier in de buurt, op La Sella en op de berg Montgó tussen Jávea en Dénia , vele bomen met die nesten erin. Kennelijk is er geen overkoepelende organisatie ( Ministerie van Landbouw of Milieubeheer hebben ze dat hier niet ?) die zich bekommert om het behoud van de natuur.

Eind tachtiger jaren kregen we op Mallorca te ma

ken met een ander vlindertje dat danig huishield onder de geraniums : het geraniumblauwtje, met eigenlijk dezelfde voorgeschiedenis als de procesionaria : met de zuidenwind meegevlogen uit Noord-Afrika. Ze boren een gat in de stengels en de rupsen vreten vervolgens de bloemknoppen op. De stengels sterven af en worden zwart. Je kunt geraniums nog wel houden, als je er tenminste tegelijkertijd een bus gif bijkoopt. Ook dit vlindertje heeft zich razendsnel verspreid over het Iberische schiereiland en Frankrijk en schijnt zelfs al noordelijker te zijn aangetroffen.

Ik heb besloten al mijn geraniums weg te doen, want het is geen doen meer op deze manier.

Als klap op de vuurpijl hebben we nu, sinds enige jaren, de rode palmkever die is meegelift op geïmporteerde palmen uit Egypte. Eerst nestelden ze zich in de palmtuinen van Elche, daar werden ze niet voldoende bestreden, met als gevolg dat ze zich razendsnel konden verspreiden, naar het zuiden richting Málaga en Portugal, en naar het noorden waar ze nu in onze streken zijn gesignaleerd. In ons dorp werden vorige week twee prominente palmen omgezaagd.

Ik had al gezien dat de kronen in de 'paraplu-stand' waren gaan staan: hèt teken dat het al te laat is.

Een slachtoffer van de rode palmkever dichtbij ons huis

In 2006 hebben ze in Wageningen een milieuvriendelijke manier uitgevonden om deze kever te bestrijden:

Plant Research International van Wageningen UR heeft een praktische techniek ontwikkeld waarmee de ‘rode kever’ effectiever bestreden kan worden met behulp van een zogenaamd aggregatie-feromoon. De techniek maakt gebruik van een speciale verdamper die ook onder heel warme omstandigheden langdurig en effectief kevers in een val kan lokken. Zo wordt voorkomen dat vrouwtjeskevers eieren leggen in de palmbomen.

De val in onze tuin met de aggregatie-feromoon erin

Helaas wordt, zover ik heb kunnen constateren, deze methode hier niet op grote schaal gebruikt, hoewel ze, in datzelfde artikel, schreven dat deze techniek in Spanje zou worden toegepast. Gelukkig konden we bij de coöperatie in ons dorp deze val kopen. Hopelijk zijn we nog op tijd om onze palmen te beschermen. Verder bestrijden ze de larven van het kevertje ( nou ja... hij meet 2 cm. !) door vergif te spuiten.

Een paar maanden geleden was al bij onze buren paniek uitgebroken, omdat enige van hun palmen aangetast bleken te zijn. Ze hebben wel iemand gevonden die de bomen wil behandelen, maar die spuit alleen met gif, terwijl gebleken is dat als een palmboom eenmaal aangetast is, hij ten dode is opgeschreven.

De aangetaste palmen behoren, tot nu toe, voornamelijk tot de Phoenix Canariensis, de Canarische dadelpalm ( de dadels zijn oneetbaar) en wij hebben de Phoenix Dactylifera, de echte dadelpalm, in onze tuin staan en hopen dat de kevertjes onze bomen zullen overslaan.

De dennenboom, geranium en palmboom zullen in de toekomst uit Spanje ( en Portugal) verdwijnen als er niet snel door de overheid wordt ingegrepen. Vorige week maakte de Valenciaanse deelregering bekend dat bij de bestrijding van de rode palmkever de palmen die in particuliere tuinen staan niet van overheidswege zullen worden beschermd !

Dus wordt het weer dweilen met de kraan open !

Pas op : boeven !

2010-10-10T20:12:00.012+02:00

Boeven zijn overal, dat is niet een typisch Spaans verschijnsel, toch zijn de omstandigheden hier aan de Oostkust van Spanje ideaal voor mensen met slechte bedoelingen. Dat heeft te maken met de vele buitenlanders die zich hier gevestigd hebben en de miljoenen toeristen die jaarlijks deze omgeving komen bezoeken. Waar geld te vinden is, volgen de dieven op kleine afstand ! En ja, je mag het natuurlijk nauwelijks hardop zeggen, maar sinds sommige Oostbloklanden in de EU zijn opgenomen en de grenzen voor hen zijn opengegaan, zijn ook de boeven naar graziger weiden uitgeweken. Hoewel... ik kan mij nog een uitspraak van Minister Hirsch Ballin van een paar jaar geleden herinneren, waarbij hij de bezorgde burgers geruststelde door te zeggen, dat al die straatarme Roemenen en Bulgaren, en de grote groepen Roma-zigeuners natuurlijk gewoon in hun eigen land zouden blijven. Jaja...hoe naïef kan een minister zijn ?

Het begint al op de A 7 als men, via Frankrijk, Spanje met de auto ( met een niet-Spaans kentekennummer) binnenrijdt. De meeste mensen stoppen na een paar uur ergens bij een wegrestaurant voor een kopje koffie en/of een toilet-stop. Tijdens je afwezigheid wordt een band lek gestoken. Eenmaal weer op de weg wordt het probleem al gauw duidelijk: mensen en koffers eruit en dan... stopt een auto vol met vriendelijke mannen, die wel even zullen komen helpen ! Jazeker, van je tas af, waar alle paspoorten, creditcards, mobiele telefoon, sleutels, enzovoort, inzitten !! Weg, leuke vakantie ! Andere trucs zijn: om naast je te komen rijden en dan op je auto wijzen alsof je panne hebt, en dan gebaren maken dat je moet stoppen! Nóóit doen! Pak je mobiele telefoon en doe of je de politie belt. Of ze rijden je aan...en de nieuwste truc is: vanuit een auto die naast je komt rijden worden rauwe eieren op je voorruit gegooid en de fout die de meeste mensen dan maken is de ruitenwissers aanzetten! Helemaal fout, want dan kijk je door een ondoorzichtige witte smurrie heen en dan moet je wel aan de kant. Behalve vóór en naast je zit er meestal ook een auto achter je en als je uitstapt heb je geen schijn van kans ! In alle gevallen ramen en deuren dichthouden en 112 bellen ! Berovingen op de A 7 zijn aan de orde van de dag en het schijnt de Guardia Civil niet te lukken die kerels op heterdaad te betrappen.

Andere trucs zijn allang bekend, zoals iets op je kleren morsen, je vragen hoe laat het is of je met een grote plattegrond in de hand de weg vragen. Het idee is, vanzelfsprekend, om je af te leiden.

Maar niet altijd lukt het, want een paar jaar geleden werd die laatste truc op mij geprobeerd op de parkeerplaats van een supermarkt op de N 332. Ik was mijn boodschappen in de kofferbak van mijn auto aan het laden, toen ik naast mij een grote Mercedes opmerkte. Er zaten drie keurig geklede personen in: een man achter het stuur en twee vrouwen op de achterbank. Als ik moet schatten denk dat ik ze de Roemeense nationaliteit hadden. De man wenkte naar me door zijn open raampje. Hij wees op een wegenkaart die hij op zijn stuur opengevouwen hield. Toen ik geen aanstalten maakte om dichterbij te komen, vroeg hij of ik de weg naar Alicante kon aanwijzen op zijn kaart. De N 332 is de nationale weg van Valencia naar Alicante, dus wuifde ik verbaasd met mijn hand naar de weg die op een paar meter afstand van zijn voorwielen lag. Ineens begreep ik het, ik keek achterom en ja hoor, een jongeman was me al op twee meter afstand genaderd. Toen ik naar hem bleef kijken deed hij net of hij ergens anders naar toe op weg was. Ik bracht mijn karretje terug en bleef op de verhoogde stoep strak naar de Mercedes en de jongeman kijken, die nu een oudere dame had aangesproken en haar kennelijk ook om de weg vroeg. Ik pakte mijn mobiele telefoon en deed of ik aan het bellen was. De jongeman sprintte ineens naar de Mercedes, stapte in en de auto scheurde weg in de richting van Alicante. Met mij was het niet gelukt, maar met hoeveel mensen wèl op die dag ?

Als je een auto op een vliegveld huurt, moet je ook altijd op je qui-vive zijn. Nooit je bagage uit je zicht laten en als je wegrijdt goed opletten dat je niet gevolgd wordt naar je vakantie-adres.

Hier volgen nog wat aardige tips betreffende het gebruik van creditcards, die ik deze week in de lokale krant las. Steeds controleren dat je na het betalen je eigen card weer terugkrijgt! Het schijnt voor te komen dat hij omgewisseld wordt voor een verlopen card van dezelfde bank, maar met een andere naam erop. Als je er te laat achterkomt kan dat grote schade opleveren, omdat de fraudeurs steeds kleine bedragen opnemen, zodat de creditcardmaatschappij geen verdachte transacties opmerkt. Ook is het voorgekomen dat iemand achter de kassa de gegevens van je creditcard fotografeert met zijn mobiele telefoon. Je card nooit afgeven dus en hem de hele tijd in het oog houden !

Bij het geld opnemen van een betaalautomaat, als het kan, binnen de bank doen en niet op straat. Houd je omgeving in de gaten voor, verdacht, bij je rond hangende personen.

Wat verder nog? De aantallen bedelende kinderen, straatmuzikanten, horloge- en andere illegale spullen-verkopende Afrikanen, gewelddadige inbrekers en schaarsgeklede hoertjes langs de weg, zijn de afgelopen jaren schrikbarend toegenomen. Leve de EU?

Eng allemaal ? Volgens mij begint het pas !

Handige entrepreneur

2010-09-27T17:08:00.004+02:00

Gisteren hadden we met een kennis afgesproken om samen uit lunchen te gaan, ze moest echter afzeggen omdat ze druiven moest plukken. Ze maakt waarschijnlijk deel uit van een wijncoöperatie waarbij de leden zelf de druiven plukken en verwerken. Haar verhaal deed me in ieder geval denken aan de Wine Club die we een aantal jaren geleden regelmatig bezochten als we door vrienden uitgenodigd werden met hen paella te gaan eten bij Maserof in de Bernia. Daar kon niet iedereen naar toe : alleen leden van de 'Wine Club' met hun vrienden waren daar welkom. Iedereen zei dat het een hele unieke ervaring was die je zeker niet mocht missen. Hier is hoe het systeem werkt : om lid te kunnen worden koop je voor 5 jaar 10 ( minimaal) wijnstokken voor € 500. Iedere wijnstok levert 2 flessen wijn per jaar op, dus het levert 5 x 20 flessen wijn op. In ruil daarvoor word je wel geacht mee te helpen met het oogsten van de druiven, die daarna ouderwets in kuipen, met de blote voeten (bij kaarslicht want elektriciteit is er niet) worden getreden om vervolgens te worden geperst met een hele oude, moeilijk te hanteren, wijnpers ! Feest !? Nou ja, er zitten tenminste geen chemische toevoegingen in die wijn.

Maserof was een grote vervallen boerderij, die door een Engelsman in de zeventiger jaren opgekocht was. Van binnen zag het eruit zoals het er bij Miss Havisham moet hebben uitgezien ( zoals door Dickens beschreven in zijn roman 'Great expectations' .) Overal spinnenwebben, wrakkig meubilair en antieke voorwerpen, die echter door het kaarslicht nauwelijks te onderscheiden waren. Op zondag verzamelden de leden zich aan de wankele tafels, banken en stoelen en genoten van de reuzenpaella, die door de Spaanse vrouw en de dochter van Peter, want zo heette hij, op een houtvuurtje bereid werd.

Op alle tafels stonden karaffen in alle soorten en maten gevuld met zijn, door de leden vervaardigde, wijn die echter behoorlijk koppig was. Nadat de koffie met cake was rondgedeeld kwam Peter voor zijn gasten staan en begon, met een glas in de hand allerlei anekdotes te vertellen over de tijd dat hij in Canada houthakker was of toen hij in antiek handelde en natuurlijk over zijn wijnmakerskennis. Dat wisselde hij af door moppen te tappen of om Engelse volksliedjes te zingen, die zijn landgenoten uit volle borst meezongen. Dat werkte aanstekelijk op de overige aanwezige nationaliteiten. Trouwens na een aantal glazen van die wijn was de menigte sowieso teut en de één na de ander stond op om een bekend deuntje uit zijn land voor te galmen. Wij Nederlanders moesten, op aanvraag, 'Tulpen uit Amsterdam' ten gehore brengen, want dat kende iedereen wel ! Kortom het werd altijd een dolle boel zeker als iemand, door de drank beneveld, op dat moment besloot om ook 'sócio' van de Wine Club te worden. Dan haalde Peter een roestig zwaard tevoorschijn en sloeg zijn kersverse wijnarbeider daarmee op beide schouders terwijl hij de gelukkige een eed liet herhalen, waarin die trouw moest beloven aan de wetten van het maken van de zuivere en unieke Maserof wijn. Meesterlijk !

Ik las in de krant dat Peter onlangs is overleden en zijn Maserof al een tijdje geleden is opgeknapt en gedeeltelijk omgetoverd tot Farm House Museum, dat door zijn familie wordt beheerd. De Wine Club en de etentjes zijn er nog steeds, maar of het hetzelfde is zonder hem ?

Misschien moeten we maar weer eens gaan kijken !

Een hutje op het platteland

2010-09-11T19:48:00.014+02:00

In Nederland droomt men van een eigen hutje op de hei, maar in onze contreien is dat een hutje op het platteland ! In de afgelopen 12 jaar dat we hier wonen zijn er, in de onmiddellijke omtrek van ons huis, zes van dergelijke bouwsels opgetrokken. Het gaat hier om illegale huisjes, waarvoor de eigenaar van de grond, waarop het gebouwd wordt, geen vergunning krijgt omdat zijn stukje land te klein is ! Waar ze wel toestemming voor hebben is om een landbouwschuurtje dat uit één vertrek bestaat ( 4 muren met een schuin dak ) te bouwen! Vaak wordt er een grote muur omheen gebouwd, zodat je niet kunt zien wat er daar achter verder gebeurt. Dan wordt er stiekem nog een vertrek aan vast gebouwd, en nog één, en nog één, en wat dan ontstaat is zo'n lelijk gedrocht, dat een Nederlandse welstandscommissie dat onmiddellijk zou verwerpen. Er komt een antenne op het dak, zodat er voetballen en stierenvechten kan worden gevolgd en in de weekends en zomermaanden, komt de hele familie eten en drinken. Er komen wat fruitbomen, een groententuintje, soms zelfs een klein zwembadje en een zomerkeuken om de paella te kunnen bereiden.

Goed, de huisjes worden oogluikend toegestaan, maar de bouwers ervan houden totaal geen rekening met de andere, normale, huizen waar ze tussen worden gezet.

Een paar jaar geleden waren wij aan de beurt om plotseling, zonder waarschuwing, een afschuwelijke lelijke schuur pal achter ons zwembad te zien verrijzen. De eigenaar van de boomgaard, de bakker uit het dorp, ging een betonnen kolos van twee verdiepingen bouwen, zodat ons uitzicht vanaf huis, terrassen, tuin en zwembad, behoorlijk beschadigd werd. De enige oplossing was om de coniferenheg zo hoog te laten groeien, dat hij aan het zicht onttrokken werd. Helaas moest de heg onlangs gesnoeid worden, zodat we weer geconfronteerd werden met

dat lelijke obstakel. Een andere, vervelende, bijkomstigheid is dat ik vermoed, dat ze daar illegale spullen opslaan. Ze komen vaak in het donker met een paar auto's om spullen in- of uit te laden, soms ver na middernacht. Ik heb een keer door de heg kijkend geprobeerd te ontdekken waar ze mee aan het sjouwen waren, maar het was te donker om te zien wat er in die kisten zat, maar het waren vast geen sinaasappelen ! Machinegeweren ? Drugs ? Of illegaal vuurwerk ? Dat laatste hoop ik niet, want dan zitten we hier helemaal niet goed ! We moeten de heg maar weer zo hoog laten groeien dat we er niets meer van zien.

We zullen maar optimistisch zijn en denken: wat niet weet, wat niet deert !

Brand !

2010-08-06T20:41:00.012+02:00

Afgelopen zondag was het weer eens zover : een bosbrand niet ver van ons vandaan dichtbij de grotten van Benidoleig. We hoorden het nog vóór we het zagen, door het geluid van laag overvliegende helicopters en blus-vliegtuigen. Je kunt er eigenlijk wel de klok op gelijk zetten : als de temperaturen hoog zijn en er een harde wind staat, krijgen we een brand.

Twee jaar geleden heeft iemand een verwaarloosde boomgaard, vijftig meter van ons huis vandaan in brand gestoken, gelukkig was de brandweer er snel bij en kon de schade beperkt blijven tot de boomgaard, maar je blijft er wel steeds van schrikken.

In geval van grote hitte, wind en droogte is er niet veel nodig om een brand te veroorzaken; tuin-afval verbranden, BBQ-en in de vrije natuur, een brandende peuk van een sigaret uit de auto gooien ( een veel voorkomend incident in Spanje) , pyromanie en als laatste projectontwikkelaars die niet mogen bouwen in een natuurgebied ( hun redenatie is: als er geen natuur meer is om te beschermen krijgen we wel een bouwvergunning !)

Hoe penibel zo'n situatie kan zijn blijkt wel uit het dagboek dat vrienden, die in ons huis "Es Niú de l'Oronella" ( zwaluwnest) op Mallorca logeerden, hebben bijgehouden over zo'n bosbrand.

Ons huis lag op de helling van een berg aan het einde van een doodlopend weggetje. Vóór en opzij van ons lag de zee op 100 meter diepte en achter ons een bergpas, La Muleta, geheten. Als er achter je brand uitbrak kon je geen kant op, een beangstigende gedachte.

Dagboek

25-7-1983.

Met het trammetje van Sóller naar Porto de Sóller. Voor de tweede keer een hete sirocco-wind, een gigantische storm, tot onze schrik bosbranden rondom de haven van Sóller, die zich gedurende de dag steeds verder uitbreiden door de sirocco...Terug naar huis wordt onze schrik groter, nog geen driehonderd meter van het huis waar we logeren woedt ook een bosbrand.

We komen op het weggetje naar het huis de Engelse tuinman tegen en vragen wat we als voorzorg kunnen ondernemen om onszelf te beschermen. Wij rijden 's avonds met de Engelse buurman naar Sóller om bij het gemeentehuis te vragen of men maatregelen wil nemen om de brand te bestrijden. Dit wordt toegezegd, maar erg veel vertrouwen is er van onze kant niet...

De sirocco woedt nog steeds en dat is niet bevorderlijk voor het bestrijden van het vuur. De brandweer heeft al het water opgepompt uit het zwembad van de Duitse buurman.

Het is wel angstig allemaal. De Engelse buurman heeft ons beloofd dat hij ons onmiddellijk zal waarschuwen als er iets fout gaat....

Het is nu 2.36 in de nacht en we hebben onze koffers gepakt en waken over het vuur met de Belgische buurvrouw en de Engelsman. In het uiterste geval kunnen we bij hem terecht want hij heeft geen dennen om zijn huis heen.

3.22 uur. De brand heeft zich met een enorme snelheid uitgebreid, de hele berghelling achter het huis van de Engelsman en van de Belgische staat in vlam. Als het vuur onder onze helling komt moeten we direct weg. Van de brandweer nog steeds geen spoor, het lijkt wel of het ze niet interesseert, je voelt je daarom ook zo machteloos.

Wij bespreken met de anderen wat we het beste voor de huizen kunnen doen, advies van iedereen : luiken sluiten en weggaan, je kunt zonder water eenvoudigweg niets voor het huis doen.

4.28 uur. Samen met de Engelsman een boom omgetrokken en geblust. De hotels in Porto de Sóller staan gereed om alle gasten te evacueren, de brand raast voort.

26-7-83. 's Middags komt de brandweer en blust tot 's avonds laat.

27-7-83. De rust is weergekeerd, sein brand meester !

Nog jaren daarna was het natuurgebied een troosteloze woestenij met overal omgevallen dennenbomen die kriskras over elkaar heen lagen, zodat het terrein onbegaanbaar was geworden. Na een tijdje zag je overal kleine dennenboompjes tussen de boomstronken uitsteken en nu na 27 jaar heeft de natuur zich enigszins hersteld. Wachtende op de volgende brand ?

Ons huis en zijn omgeving op Mallorca, Muleta, Costa de Deià.

No vino blanco en Riba-roja .

2010-07-22T10:31:00.008+02:00

Bloggen is leuk! Je ontmoet op deze manier vele gelijkgestemden en dat er niet alleen virtueel contact is bleek gisteren toen drie bloggers elkaar voor de lunch ontmoetten in Riba- roja de Turia, een stadje in de buurt van Valencia. Alles keurig geregeld door Anne, die samen met Alexander op zoek is naar mogelijkheden om zich part-time, of geheel, in Spanje te vestigen.

Met Cokky en Edwin, die de blog "Wonen in Spanje" bijhouden, waarin ze dagelijks berichten ( met prachtige foto's erbij ) schrijven over hun ervaringen in de Jalón Vallei , kon ik meerijden en maakten we tijdens de rit kennis met elkaar. Het gekke is, dat ik iedere keer zei : "Ja, dat weet ik, want dat heb ik op jullie blog gelezen." een hele vreemde gewaarwording.

Anne had via het Internet een restaurant in een hotel gevonden, waar vandaan je een prachtig uitzicht had over de rivier de Túria. Het was aan de ene kant jammer dat ze geen terras hadden, zodat we van dat uitzicht ook genieten konden, aan de andere kant was de air-conditioning binnen wel zo aangenaam, want het was buiten boven de 30 graden C.

Als aperitief wilde ik graag een glas witte wijn bestellen, maar de serveerster kwam me vertellen, dat dat niet mogelijk was ?!! Ik kon wel rode, of rosé wijn krijgen. Verbazing alom, vooruit dan maar: een glas rode wijn...

Het menu bevatte, voor mij , veel te veel gerechten, maar was zeer smakelijk en spot goedkoop.

Na de lunch, besloten we het stadje te gaan bekijken. We moesten een beetje klimmen naar het hoogste punt waar de Iglesia Parroquial staat, een deels barok, deels neo-klassiek gebouw uit de 18e eeuw. Daarna passeerden we het gemeentehuis waar, achter de antieke façade, een supermodern gebouw schuilgaat. De bron van inkomsten van de 20.000 inwoners is de landbouw en keramische industrie, maar zo te zien was er niet veel te beleven, want er liep nauwelijks iemand over straat. Het zal wel te heet zijn geweest !

We gingen daarom maar wat drinken in een bar, die er van binnen uitzag als een sociëteit voor oude mannetjes, die daar bijeen kwamen om te kaarten, schaken of biljarten.

Bij het bestellen van de drankjes, zou ik dan eindelijk mijn slag slaan : een glas droge witte wijn, a.u.b. Tot onze hilariteit hadden ze dat niet ! Wel rode wijn. Goed, kon ik dan een tinto de verano ( met ijsblokjes) bestellen ? Nee, de wijn was warm. Gèdver...dan maar een caña ( tapbiertje.)

We grapten wat tegen de barvrouw over : no vino blanco en Riba-roja, maar ze begreep onze woordspeling niet. Na het opzoeken van de betekenis roja, blijkt het dan ook niet rood te betekenen, dat in het Valenciaans roig is, maar roya, wat in de Middeleeuwen stromend water betekende.

We praten een paar uur met elkaar over onze ervaringen in dit gedeelte van Spanje en de gespreksstof is schier oneindig, omdat er zoveel aanpassingen nodig zijn om te kunnen integreren in een compleet andere cultuur, al lijkt het, aan de oppervlakte, dat het wel meevalt.

Het was een bijzonder gezellige middag en tevreden namen we afscheid van elkaar. Bij het afscheid spraken we af elkaar weer te ontmoeten.

Hasta la próxima !

Het Lanzarote Dilemma

2010-07-18T12:20:00.009+02:00

Het wordt ondertussen gewoon om een krant open te slaan en artikelen tegen te komen die machtsmisbruik en corruptie aan de kaak stellen.

Deze week vond ik een artikel in de CostaBlancaNews dat ging over hoe op het eiland Lanzarote de cohesie-subsidies van de EU besteed waren.

In 1991 had de overheid van het eiland hele strenge bouwplanning-regels opgesteld om het delicate eco-systeem te beschermen. Deze regels werden zo door de UNESCO gewaardeerd dat ze het eiland in 1993 uitriepen tot "Protected Biosphere Reservation". *

Dat was prachtig natuurlijk, maar de lokale overheidsfunctionarissen konden de verleiding van het vele geld niet weerstaan en gebruikten 23.5 miljoen euro's om 7 illegale hotels neer te laten zetten, dit aantal toevoegend aan de overige 22 illegale hotels en appartementencomplexen waarvan de bouwvergunningen met terugwerkende kracht door het Hooggerechtshof van de Canarische eilanden zijn ingetrokken.

Dertig lokale ambtenaren en zakenlieden zijn gearresteerd en de EU heeft 19 miljoen euro's ingehouden van de 35 biljoen (!!!) cohesie-subsidies die Spanje nog tegoed heeft van de EU tussen 2007 en 2013. ( Daarna moet Spanje zelf, als rijkere natie binnen de EU, cohesie-gelden gaan betalen aan de Oost-Europese nieuwkomers!)

Maar wat nu? Die hotels en appartementencomplexen staan er nu eenmaal (met een totaal aan 7721 bedden) en moeten ze nu gesloopt worden ? Ondertussen is het eiland helemaal afhankelijk geworden van het toerisme, dat de lokale landbouw en visserij compleet verdrongen heeft, met als gevolg dat het voedsel geïmporteerd moet worden.

Verder onderzoekt UNESCO of het eiland nog wel de felbegeerde biosphere status verdient.

Persoonlijke verrijking is de drijfveer van de vele bouwondernemers en projektontwikkelaars die er hier in Spanje voor zorgen dat, iedere dag, kostbare natuur verdwijnt. Niet alleen aan de Middellandse Zee waar nog nauwelijks een stukje kust onbebouwd is, maar ook aan de Golf van Biscaye en aan de Atlantische kust gaat de ongebreidelde bouw gewoon door ondanks de economische crisis. Volgens mij zijn ze bezig met het slachten van de kip met de gouden eieren: op het moment dat de kust definitief dichtgemetseld is, zullen de toeristen uitwijken naar een plek waar ze niet overal tegen lelijke gebouwen aan hoeven te kijken. Er is niet voor niets een trek van de kust het binnenland in. Helaas spelen de bouwers en hun investeerders al op deze trend in en ik ben bang dat ze, ook daar, ieder mooi plekje zullen volbouwen.

Wie of wat kan ze tegen houden? Ik weet het niet.

The objective of a biosphere reserve is to preserve the values of nature by means of a scientifically correct, socially respectful, culturally creative and fully functional custody.

Lanzarote holds a high environmental quality providing space for protected enclaves and pure laboratories in order to rise to the challenge associated with the declaration as biosphere reserve

El cartero

2010-06-19T17:16:00.011+02:00

De oude postbeambte keek me, wantrouwend, met zijn ene oog aan, de andere keek ergens anders naar. Hij leek wel een beetje op Sartre, peinsde ik. Ik wilde van hem weten waar mijn muziekboek was gebleven, waarvan ik wist dat het me 6 weken geleden vanuit Nederland was opgestuurd. Hij haalde zijn schouders op en slofte naar een vak, waar de post voor onze wijk in wordt bewaard. Hij zeurde, dat hij dat helemaal niet hoefde te doen, maar omdat ik niet wegging voordat hij gecontroleerd had of het er ècht niet was zou hij wel even gaan kijken. Onze postbode kwam hem assisteren en zei dat het er heus niet was, want anders had ik het allang gehad, maar kwam wel met een stapel tijdschriften aanzetten waar mijn man op geabonneerd is en waar hij al een paar weken op zat te wachten.

Als er door de buitenlanders in Spanje ergens over geklaagd wordt dan is het wel het bestellen, of het ontbreken er van, van de post.

Toen we op Mallorca woonden hadden we in het stadje Sóller, waar we officieel ingeschreven stonden, een postvak gehuurd, omdat de post in onze urbanisatie niet besteld werd. Dat was ook niet zo gek want om bij ons te komen moest er een bergpas genomen worden over een weggetje met echte haarspeldbochten (volgens Dominicus, alsof er ook onechte haarspeldbochten bestaan !)

Dus gingen we regelmatig naar het kleine postkantoortje als we in Sóller moesten zijn en kwamen daar alle andere expats tegen, die hun postvak kwamen legen. Dat zo'n postvak geen garantie is dat je ook werkelijk je post krijgt , want met al die gekke buitenlandse namen hadden de postbeambten nogal moeite, bleek wel als we regelmatig brieven gericht aan personen met uiteenlopende nationaliteiten in ons vakje vonden. Onze post lag dan ook vaak weer in het postvak van andere mensen en als die dan maar twee maal per jaar in hun huis verbleven konden we lang wachten...

Twaalf jaar geleden, toen we besloten dat we liever op het vasteland wilden gaan wonen om dichterbij de rest van Spanje te zijn, vonden we een huis in de buurt van Pedreguer, een dorp van zo'n 10.000 inwoners ( toendertijd, nu zijn het er 5000 meer !)

We informeerden op het kleine stoffige postkantoortje, waar de paar beambten al behoorlijk op leeftijd waren en de hele sfeer nog de tijd van Franco ademde, of we daar ook een postvak konden huren ? Dat was niet mogelijk want alle" apartados" waren al bezet, maar geen nood, we hadden een eigen postbode voor onze afgelegen buurt ( zo'n 3 km van het centrum) en die zou ons aanwijzen waar wij een postbus konden bevestigen, waarin hij dan onze post zou deponeren. Zo gezegd, zo gedaan. We kochten een mooie met veel ruimte erin waar onze vele tijdschriften in zouden passen en de postbode wees het hek aan van de Duitse buurman, wiens postbus daar al aan bevestigd was. Duitse buurman mopperde wat, alsof onze bus zijn kostbare gaas zou doen bezwijken, maar schikte zich uiteindelijk in het onvermijdelijke...

Wij blij, dat hadden we weer mooi geregeld, dachten we. Na enige tijd kregen we door dat de post nogal veel vertraging had. Werd die misschien bezorgd door een postbode op een ezel ?

We wisten wel uit onze ervaringen op Mallorca dat de post er soms lang over kon doen. Post uit Nederland deed er tussen de 5 dagen en 5 weken over, het hing ervan af of het adres wel goed gespeld was. Alles gaat via Madrid en wat daar nog aan achterstallige post voor miljoenen mensen gedurende talloze jaren moet liggen, dat wil je liever niet weten !

Maar goed, de eerste jaren ging het nog wel. Maar langzamerhand sloop er de klad in. Onze privé postbode ging weg en er kwam een andere, een vrouw, voor in de plaats. Zij komt nog maar 1 x in de week langs, tenzij het een feestdag is ( daar zijn er hier heel veel van), regent, sneeuwt of ijzelt, of als het haar, een maand durende, vakantie is. In juli en augustus krijgen we vaak helemaal niets en wordt alle post van onze buurt in een grote doos gegooid en als we geluk hebben krijgen we toestemming om onze brieven er tussen uit te vissen !

Ons met Kerst en Oud en Nieuw een kaart opsturen is dan ook niet aan te raden want de laatste goede wensen bereiken ons meestal zo rond half februari.

Mijn muziekboek kwam een week later! Misschien omdat mijn bezoek aan het postkantoor indruk had gemaakt. In het adres stond een heel klein foutje, maar nu wisten ze voor wie het bestemd was : voor die gehaaide Hollandse tante, die erop stond dat ze haar post kreeg... !

De iristuin van Marnes

2010-05-21T13:02:00.003+02:00

Iedereen die in Spanje gaat wonen krijgt er mee te maken : gasten ! Dat is natuurlijk heel gezellig maar op den duur wil je ergens met ze naar toe waar je zelf nog niet geweest bent. Wat hadden we dat al niet vaak gedaan : een dagje Valencia met bezoek aan de musea en/of het oude stadscentrum en daarna ergens buiten op een terrasje gaan eten. Of naar Dénia, Jávea, Montgó. Even Calpe, Altea, Benidorm of Alicante ? Kan ook, evenals Pego, Oliva en Gandía. Liever niet naar Guadalest, dat is te toeristisch, hoewel een tochtje door de Vall de Gallinera weer wel de moeite waard is, zeker nu de kersen rijp zijn.

Gelukkig kreeg ik een tip van een goede vriendin dat het omstreeks deze tijd van het jaar zeker de moeite waard is de iristuin van Marnes te gaan bezichtigen. Vreemd dat we hier al zo lang wonen en er nog nooit van gehoord hadden. Maar goed, we gingen afgelopen zondag met onze gaste op stap en reden door de Jalón Vallei naar Benissa, vanwaar we de weg vonden naar Pinos in de Sierra de Bernia. We gingen via een smalle weg de bergen in en aan de linkerhand zagen we, steeds dieper onder ons, de blauwe Middellandse Zee schitteren achter de wolkenkrabbers van Calpe en de Peñon de Ifach.

Bij aankomst in Pinos besloten we koffie te drinken in een bar/restaurant, waar we een tafeltje reserveerden om te lunchen na ons bezoek aan de tuin.

Nog een paar kilometer voorbij Pinos vonden we de iristuin. Omdat het zondag was barstte het er van de mensen, toeristen maar ook veel 'Valencianos' als ik afga op wat ik zo om me heen hoorde. De irissen waren op het hoogtepunt van hun bloei, al zag ik dat sommigen al uitgebloeid waren. Ik had mijn verwachtingen van te voren niet al te hoog gesteld, maar het viel me enorm mee. De irissen waren smaakvol gegroepeerd en de vele verschillende kleuren vormden een mooi plaatje tegen het decor van de bergen. Het aardige was dat je de irissen ook kon kopen en de volgende keer zal ik dat zeker doen, als het wat minder druk is.

Er zijn twee restaurants in Pinos, zover ik kon zien allebei van het eenvoudige soort.

We hadden gereserveerd in El Péon de Pinos. Het was maar goed dat we gereserveerd hadden want het was er zo vol dat er mensen weggestuurd moesten worden. We zaten buiten, op het terras onder een boom, aan een plastic tafeltje met idem stoelen. We kozen voor paella mixta. Als je van Spanje houdt en het niet erg vindt dat de bediening nogal boers is, dan heeft het nog wel zijn charme en duur was het er zeker niet.

Kortom ik kan het iedereen aanbevelen als een leuk dagje uit, als je hier in april/mei in de buurt bent.

de zaak van Baltasar

2010-04-17T16:53:00.012+02:00

Als je het Spaanse nieuws een beetje volgt dan kan je er niet omheen: in kranten, op de radio en op de TV wordt druk gespeculeerd over de uitkomst van een rechtszaak, die tegen de onderzoeksrechter Baltasar Garzón wordt aangespannen.

Garzón heeft zich in de afgelopen decennia opgeworpen als onvermoeibare strijder tegen corruptie, het witwassen van geld, genocide, misdaden tegen de menselijkheid, terrorisme en de georganiseerde misdaad. In het buitenland is hij vooral bekend geworden door zijn aanklachten tegen de Spaanse socialistische regering van Felipe González in de zaak GAL ( antiterrorisme groep die zich zèlf schuldig maakte aan ontvoering en marteling van ETA-leden) , Pinochet in Chili, Henry Kissinger (wegens Operation Condor in 1975, waarbij Garzón onderzoek deed naar de betrokkenheid van de USA bij het vermoorden van linkse tegenstanders van de vele Zuid-Amerikaanse militaire regimes w.o. Chili en Argentinië,) Silvio Berlusconi, de Argentijnse Junta en de Bush regering ( wegens het onrechtmatig vasthouden van gevangenen in Guantánamo Bay) en recentelijk nog tegen de Argentijnse piloot van Transavia, die zou hebben gewerkt op de vluchten waarop tegenstanders van de Argentijnse Junta uit het vliegtuig in zee werden gegooid.

Dat Garzón nu zelf in het beklaagdenbankje terecht is gekomen, heeft een diepere oorzaak die te maken heeft met de tweedeling in de Spaanse bevolking, die weer zijn oorsprong vindt in de Spaanse Burgeroorlog ( in de jaren dertig van de 20ste eeuw.) Garzón wordt namelijk door de magistraat van het Hooggerechtshof, Luciano Varela, aangeklaagd wegens ambtsmisbruik, omdat de eerste een rechtszaak zou zijn gestart naar de verdwijningen van personen tijdens het Franco regime. Zo wil hij de massagraven openen om na al die jaren de overblijfselen te kunnen identificeren. Eén van de bekendste slachtoffers uit de Spaanse Burgeroorlog, Federico García Lorca, de beroemde dichter, schrijver en componist, ligt in één van die massagraven. Het verhaal, hoe hij op sadistische wijze is vermoord, waarschijnlijk niet alleen om zijn linkse overtuigingen maar vooral uit haat over zijn homoseksualiteit, is bekend, zijn stoffelijke resten zijn echter nooit gevonden. Volgens ultra-rechtse kringen heeft Garzón geen legale bevoegdheid om dergelijke acties te ondernemen, omdat in 1977 alle schuldigen (de meesten waren toen al overleden) aan moord en marteling, postuum amnestie hebben gekregen. Garzón verdedigt de stelling, dat dit misdaden tegen de menselijkheid zijn geweest en dat die nooit behoren te verjaren !

Het is wel duidelijk dat teruggaan in de geschiedenis van Spanje in de 20ste eeuw een uiterst gevoelige zaak is. Grof gezegd zou je kunnen zeggen dat aan de ene kant de gevestigde orde staat, zoals de monarchie, de adel, de kerk en het leger, met als grootste politieke partij de Partido Popular. Aan de andere kant staan de republikeinen, socialisten, communisten en anarchisten, waarvan de grootste partij de Partido Socialista Obrero Español is. In alle gemeenschappen, stad of dorp, weet iedere familie nog precies wie in de Burgeroorlog aan welke kant heeft gestaan en wie er schuldig is geweest aan het verdwijnen of vermoorden van familieleden of vrienden. Aan de oppervlakte is er niets te zien, maar onderhuids broeit het nog steeds ! De Nederlandse journalist en schrijver, Jean Schalekamp heeft over deze ondergrondse gevoelens nog een interessant boek geschreven: "Van een eiland kan je niet vluchten", waarin hij, met moeite, gewone burgers op het eiland Mallorca zover weet te krijgen dat ze hem over hun, vaak traumatische, ervaringen tijdens de Spaanse Burgeroorlog vertellen.

Onder de aanhangers van Garzón heerst de overtuiging dat de PP hem uit wil schakelen als wraak over zijn onderzoek naar de corruptie in de zaak "Gürtel," waarbij de allerhoogste functionarissen van de PP, w.o. de president van Valenciaanse deelregering, betrokken zouden zijn. Zou het rechts lukken Garzón veroordeeld te krijgen, dan staat hem een schorsing uit zijn ambt, van 12 tot 20 jaar, te wachten, terwijl Bush, Berlusconi, Camps, Matas, en vele anderen, nog steeds vrijelijk hun dubieuze praktijken kunnen voortzetten.

Is er dan geen gerechtigheid op deze aarde ?

We wachten af...

Zondaglunch in Senija

2010-02-22T16:48:00.010+01:00

Mijn goede vriendin Pamela nodigde ons uit om samen met een paar vrienden de lunch te gaan gebruiken in restaurant Casa Manolo in Senija, een klein dorpje in de Jalón Vallei. Na gegoogled te hebben kwam ik erachter dat het restaurant al 3 generaties lang in handen was geweest van de familie van Manolo, maar als ik dacht dat ik nu van de beroemde specialiteit van het huis: de "pelotas" zou gaan genieten, kwam ik bedrogen uit ! Manolo en zijn vrouw serveren deze specialiteit, sinds kort, bij de tennisclub van Calpe. Dat is wel een hele andere ambiance. Moet ik dus toch weer in de competitie gaan tennissen om te weten te komen hoe lekker die pelotas eigenlijk wel zijn.

Enfin in "hun" restaurant staat nu de Engelse Neal in de keuken en zijn vrouw June treedt op als gastvrouw. Zij waren al bij ons bekend omdat ze, enige jaren geleden, een restaurant "La Tenería", hadden gerund vlakbij ons in Pedreguer.

Toen we binnenkwamen brandde het openhaardvuur, waar we even, met een glaasje cava in de hand, voor gingen staan om op te warmen, want buiten stond een koude wind. Er stonden wel radiatoren tegen de muren, die echter niet werkten, dus het vuurtje werd niet voor niets gestookt. Het nadeel was, dat zodra de afzuigkap in de keuken werd aangezet, het vuur gedoofd moest worden. Ach ja, dit blijft Spanje.

Het menu kwam me bekend voor, kennelijk heeft de kok een beperkt repertoire.

De zondagslunch is eigenlijk voornamelijk gericht op de Engelse clientèle: roastbeef met 3 veg. en Yorkshire Pudding en roastpotatoes. Op zichzelf niet slecht, als je Engelsman bent dan, neem ik aan. Gelukkig zat tussen de Engelsen ook een groep jonge Spanjaarden.

We moesten wel lachen om de groente die apart bij onze hoofdgerechten werd geserveerd : voor ieder 1 spruitje,1 broccoliroosje, en 1 plakje wortel !!! Nou ja, zware economische tijden zullen we maar denken. Op het voorgerecht en nagerecht was echter niets aan te merken. Heerlijke avocado met gerookte zalm en voor mij chocoladetaart toe. Een speciaal zondagmiddag-menu kost € 17,- inclusief een halve fles huiswijn per persoon.

Bij de koffie kregen we kleine glaasjes met de traditionele zoete Mistela wijn (in Jalón geproduceerd.) Heel aardig , maar ik houd niet zo van zoete wijn. Ik dacht met heimwee terug aan de Mallorquinse Hierbas, de sterke kruidenbrandewijn. Vaak zette de restauranteigenaar de hele fles bij ons op tafel, zodat we vrijelijk konden bij schenken.

Toen we wegreden zagen we de kerktoren uitsteken boven de bloeiende amandelbomen.

Eigenlijk vond ik het jammer dat we niet bij de echte Manolo hadden gegeten, dan was het Spaanse plaatje perfect geweest. Ik moet er maar in berusten : we zitten nu in Europa, dus eten we Grieks in Nederland, Italiaans in Duitsland en Engels in Spanje. So be it.

damesdubbelen

2010-02-08T10:12:00.011+01:00

De nieuwe beheerders van La Sella Tennis, Kurt en Diego, zijn heel enthousiast begonnen om de banen en de faciliteiten te verbeteren. Om de onderlinge leden wat beter kennis met elkaar te laten maken, want de verschillende nationaliteiten spelen bijna uitsluitend onder elkaar, hadden ze de laatste twee weekeinden van januari een dubbeltoernooi georganiseerd. 22 Herendubbels meldden zich aan, echter maar 6 bij de dames. Ik had tevergeefs geprobeerd een sterke partner te vinden, omdat mijn vaste partner Liz een voetblessure heeft. Mijn coach, Diego, vond dat ik toch mee moest doen en ging links en rechts op zoek naar een geschikte dame, maar de één na de ander liet het afweten. Toen heeft hij Liz ervan overtuigd dat ze het er best op kon wagen ondanks haar blessure. Ik zou dan gewoon wat harder moeten lopen als compensatie.

De damesdubbels waren in twee groepen van drie ingedeeld zodat ieder paar in ieder geval twee wedstrijden zou spelen. De nummer 1 zou dan de nummer 2 van de andere groep spelen in de halve finales.

Onze eerste wedstrijd was gelijk de zwaarste. De twee dames hadden al hun wedstrijden in de competitie gewonnen en ze waren bovendien lekker fanatiek. Natuurlijk wisten ze van de loopproblemen bij Liz en probeerden daar op in te spelen. Liz en ik hadden echter onze tactiek aangepast om haar zo min mogelijk bewegingen naar rechts te hoeven laten maken, want dan deed haar voet het meeste pijn. Daarom ging ik, als Liz van rechts serveerde, halverwege in het het rechter servicevak staan: dat is de zgn. Australische opstelling. De tegenstandster had dan verschillende opties : 1) ze sloeg rechtdoor, waar Liz wèl heen kon lopen, bovendien staat ze daar normaal vanwege haar goede slice backhand, 2) ze sloeg crosscourt , maar als de bal niet cross genoeg was zou ik hem weg kunnen volleren, 3) ze sloeg een lob over mijn hoofd, maar dan moest hij wel hoog genoeg zijn zodat ik hem niet kon smashen. Het eigenaardige is dat ze uitsluitend optie 1 gebruikte, of ze bang voor me was !? Verder gebruikten Liz en ik veel de dropshot als wapen, omdat de meeste dames het liefste vanuit het achterveld opereren. Eén opponente was goed in smashen, dus hadden we al snel door dat we de bal beter niet omhoog konden gooien. We wonnen de eerste set met 6-4 . Liz en ik kregen wat moeite in de tweede set, omdat onze tegenstandsters vervelend begonnen te lobben om de vaart uit het spel te halen. Eerst speelden we het spelletje mee want mijn topspin lobs zijn veel gevaarlijker, maar het ging wat vervelen, dus hebben we de rest van de partij zoveel mogelijk de bal uit de lucht genomen. De tweede set was ook 6-4, omdat we bij 5-2 voorsprong vergaten de partij uit te maken.

Omdat het derde damesdubbelteam zich afmeldde, stonden we na 1 wedstrijd al in de halve finale waar Liz en ik tegen twee dames speelden, die we coachen tijdens match practice. We proberen ze daar uit te leggen waar ze op moeten letten, tactiek, techniek etc. Ze doen het aardig in de derde divisie van de competitie, maar ze waren natuurlijk geen partij voor ons : 6-0,6-0 binnen veertig minuten.

In de finale kwamen we weer tegen paar 1 te staan, want zij hadden in 3 sets de andere halve finale gewonnen.

Bij het inslaan merkte ik al enig venijn bij de dames aan de overkant. Ik stond aan het net om mijn volleys te oefenen en ipv mij de bal aan te geven kreeg ik die zo hard mogelijk om mijn oren. Niet echt leuk. Ik dacht erover na of ik er iets van zou zeggen, maar besloot mijn mond te houden. 'Let your racket speak,' zou Luis ( mijn coach van de afgelopen acht jaar die echter afscheid van La Sella heeft genomen) zeggen. Met die gedachte in mijn achterhoofd begonnen we de wedstrijd zeer geconcentreerd. De eerste set wonnen we met 6-0. We gunden de tegenstandsters slechts 3 punten. Hoewel je weet, dat het gevaar bestaat dat je in slaap valt als het zó gemakkelijk gaat, begonnen we wat minder scherp te spelen. En ja hoor, het werd 0-2 en via 2-2 en 2-3 kregen we gelukkig onze inspiratie weer terug en eindigden we de set met 6-3. Deze keer probeerden onze tegenstandsters wel optie 2 en 3 bij onze Australische opstelling, maar ik volleerde en smashte met succes de aanvallen af, daarna probeerden ze het niet meer.

Liz en ik wonnen ieder een trofee, een voucher voor een diner in een goed restaurant en een kortingsbon van een sportzaak in Denia.

In de finale van de heren wonnen een Engelsman met een Duitser, van een Italiaan en een Spanjaard. In de troostronde wonnen twee Engelse heren van een Duitser en een Zwitser.

Na de prijsuitreiking werd het nog een leuk internationaal feestje.

Diego en Kurt plannen al weer het volgende La Sella Toernooi, deze keer voor enkelspelers.

Ja fijn, doe mij maar kernafval in mijn achtertuin!

2010-02-07T10:56:00.008+01:00

Wie wil de kernafval van alle 8 kerncentrales in Spanje in zijn gemeente opslaan ? Dat was de vraag van premier Zapatero aan alle burgemeesters in zijn land. Nu zou je zeggen dat die allemaal tegelijkertijd zouden roepen: 'Niet in mijn achtertuin !' maar het tegendeel is waar; zeker 12 steden en dorpen hebben zich beschikbaar gesteld. De oorzaak van dit enthousiasme schijnt de economische recessie te zijn, want de regering heeft beloofd dat de uitgekozen gemeente ieder jaar, en dat zeventig jaar lang, 6 miljoen euro's krijgt met bovendien de garantie dat er werk komt voor 500 personen.

De meest opvallende sollicitatie kwam uit het dorpje Zarra, met 500 inwoners (waarvan de helft expats zijn,) in de mooie Ayora Vallei van de provincie Valencia. De burgemeester Juan José Rubio riep een vergadering bijeen zonder de raadsleden en bewoners hierover in te lichten en met behulp van de wethouders van zijn eigen politieke partij jaste hij de motie erdoor heen. De volgende dag lazen de inwoners in de krant, over hun verlangen kernafval in hun achtertuin op te slaan.

De burgemeester is op zichzelf al een "kleurrijke" persoon, want net als zoveel van zijn andere collega's is hij in 2008 gearresteerd wegens beschuldigingen van corruptie, omdat hij toestemming had gegeven voor het bouwen van talloze villa's zonder vergunningen. Hij is vrijgelaten, maar de beschuldigingen zijn daarmee nog niet verdwenen. Tot zijn arrestatie was hij al 31 jaar burgemeester voor de socialistische partij, de PSOE, die hem als gevolg daarvan royeerde als partijlid. Maar Rubio was niet voor één gat te vangen en ging verder als "indepediente" en werd bij de laatste verkiezingen gewoon weer herkozen. Hij is ondertussen danig in zijn sas, want als zijn dorp uitverkoren wordt, belooft hij een muziekcentrum, verzorgingstehuis en een sporthal te bouwen. De burgemeester is blij, zegt hij, want dan zal zijn dorp blijven bestaan.

Zouden er geen betere manieren zijn om een dorp in stand te houden buiten het bouwen van illegale villa's voor buitenlanders en het dumpen van kernafval in de natuur om ? Dat vraag ik me af, meneer Rubio.

Internet problemen

2010-02-06T15:20:00.008+01:00

'Nee mevrouw, u bent verbonden met ADSL en Internet,' zei de zoveelste Telefonica- medewerk(st)er in het kwartier dat ik al aan de lijn hing.

'Als u denkt dat u technische problemen heeft moet u 2002 bellen. '

'Maar dat nummer hèb ik gebeld om te melden dat ik geen ADSL en geen Internet heb, behalve als ik een telefoonnummer draai. Dan krijg ik ze terug voor enkele minuten of uren, dat hangt ervan af, en àls ik verbinding heb dan gaat alles hééél langzaam. Bovendien zit er ontzettend veel ruis op mijn telefoonlijn.'

Telefonica is berucht bij de buitenlandse residenten omdat het bedrijf zo ontoegankelijk is. Dus ben je de klos als je storing ondervindt.

Het was allemaal vorige week begonnen met een zware storm, die de stortregens horizontaal door onze tuin en tegen het huis aan liet kletteren. Ik weet niet hoe andere mensen dat ervaren, maar ik vind het uitermate irritant dat in Spanje, met slecht weer, van alles niet meer werkt. Meestal is het de elektriciteit die uitvalt, maar deze keer was de telefoonlijn aan de beurt. Dat komt omdat hier alle leidingen boven de grond hangen. Als je soms ziet hoe de draden tegen de huizen aangeknoopt worden (wat bovendien een rot gezicht is) en hoe de telefoonlijnen soms door een storm op de grond of in de bomen terechtkomen, dan is het een wonder dat de economie überhaupt nog kan draaien. Zelfs heel succesvol als je de premier moet geloven.

Maar goed, na bijna twee weken kwam er iemand van de technische dienst kijken en na een tijdje zoeken, kwam hij er achter dat op één van de telefoonpalen in onze tuin de aansluiting verrot was, omdat er geen kapje op zat die moet verhinderen dat er water in loopt.

Nieuw kapje erop en... hoera het is gelukt ! Ik kan weer zonder gevloek achter mijn computer gaan zitten en verder aan mijn blogs schrijven.

Vallende duiven

2010-01-12T09:24:00.008+01:00

Sinds een paar maanden hebben we een tuinman, die op Wim's aanwijzingen de bomen en heggen is gaan snoeien. Omdat dat de laatste jaren niet gebeurd is was de klimop door de hele boomgaard heen gegroeid en had dikke boomstronken gevormd. Dat was een hele klus om dat van de bodem op te ruimen. De fruitbomen zaten vol met dode takken die nu verwijderd zijn. De tuinman werkt echter harder dan de opruimdienst ( Wim) zodat de hele tuin vol met hopen afstervende takken en struiken ligt.

We woonden eerst op een, door hoge, dichte heggen voor de buitenwereld afgesloten, eiland. Nu de heggen gesnoeid zijn tot borsthoogte, hebben we plotseling een weidse blik op de vallei en de bergen erachter. Ineens kan ik weer die lelijke urbanisaties op de berghellingen en de oprukkende blokkendozen van de zich uitbreidende industrie-terreinen van Ondara en Beniarbeig zien.

Helaas heeft de decimering van de heggen ook een negatief gevolg, nl. dat men nu ook van buiten bij ons naar binnen kan kijken. Gisteren had de tuinman net achterin de tuin een stukje van de coniferenhaag gesnoeid, toen de honden hard begonnen te blaffen. Ik keek naar buiten en zag daar een paar mannen die wild met hun armen naar mij stonden te zwaaien. Ik dacht gelijk aan een boeven-truc om mij het huis uit te lokken, terwijl ondertussen anderen het huis aan de achterkant binnen zouden dringen. Maar toen ik beter keek zag ik, aan onze kant van de heg, grote kleurrijke vogels fladderen. Door de afstand kon ik niet zo goed zien wàt voor vogels. Voor alle zekerheid hield ik Floppi en Mützi binnen, deed de voordeur op slot en begaf me naar ons toegangshek, waar ik nog meer mannen zag lopen.

Ik hoorde ze Valenciaans met elkaar spreken, dus het waren in ieder geval geen Russen, Bulgaren of Roemenen ( sorry, die hebben een slechte naam.) Ze legden me uit, dat ze uit Beniarbeig kwamen en hun sierduiven hadden losgelaten, maar dat ze boven mijn tuin naar beneden waren gevallen. Het leek me meer landen, maar ik liet het maar zo.

Of ze in mijn tuin mochten om ze te vangen? Ze hadden een houten doos bij zich, waarin een duif zat. Waarschijnlijk de leider van de til. En inderdaad, ze lieten de duif uit het doosje en de anderen sprongen, aangemoedigd door de mannen, op de net gesnoeide heg waar ze aan de andere kant opgepakt konden worden en in kooien gestopt.

Toen de operatie afgelopen was, verlieten ze de tuin terwijl ze me vol warmte bedankten.

Ik had mijn goede daad voor de dag weer verricht, maar toch hoop ik dat die heg gauw weer boven de twee meter zal zijn gegroeid, zodat ik weer ongezien mijn boek kan zitten lezen.

Foute burgemeesters

2010-01-10T16:42:00.012+01:00

Je zult toch als buitenlander je oog hebben laten vallen op een leuk stukje grond in de Jalón-vallei, op de Pla de Llíber! Het hebben gekocht van de project-ontwikkelaar die verzekerde dat alles dik in orde was, om er na een paar jaar achter te komen dat je huis illegaal is, omdat het gebouwd is op beschermd natuurgebied en de aannemer zonder legale bouwvergunning te werk is gegaan?

Wie waren daar verantwoordelijk voor ? De burgemeester, de stadsarchitect ( die ook onze stadsarchitect is) , de aannemers en bouwbedrijven. Iedereen heeft ervan geprofiteerd behalve de onfortuinlijke woningbezitters, die nu zonder water, telefoonaansluitingen en/of elektriciteit, en soms ook nog in onafgebouwde huizen, zitten.

De verantwoordelijke burgemeester en stadsarchitect zijn het gevang in gegooid, maar dat helpt de woningbezitters van de 300 illegaal gebouwde huizen niet.

Na de perikelen rond de LRAU- wet (die nu LUV heet, maar wat in de praktijk nauwelijks verschil maakt: je huis en grond kunnen zomaar onteigend worden in het belang van de gemeenschap, d.i. urbanisaties neerzetten, een spoor voor de snellle AVE trein aanleggen , of een snelweg door je huis trekken) is dit nieuwe schandaal geen goede reclame voor de Costa Blanca, en eigenlijk voor heel Spanje. Zeker nu het economisch slecht gesteld is met het land. Boven op deze ellende worden de kosten van al die projecten hoofdelijk omgeslagen over de bewoners van het te legaliseren project.

Deze hele episode doet me denken aan de tijd dat we op een illegale urbanisatie in Sóller, op Mallorca, woonden. Gelukkig kregen we wel, na jaren, elektriciteit en na veel moeite en kosten een telefoonlijn, maar verder kon je niets beginnen. Onze boze Duitse buurman had een tweede huis op de urbanisatie ( Bens d'Avall) gekocht en wilde ingrijpend gaan renoveren, maar hij kreeg daar geen vergunning voor. Hij had een afspraak met de burgemeester gemaakt en vroeg of ik meeging omdat ik de taal beter beheerste ( zowel Castellano als Mallorquin). Hij beklaagde zich bij de burgemeester en de gemeentesecretaris erover, dat ze halsstarrig bleven vasthouden aan het feit dat we illegaal waren, maar dat wij bij het kopen van de grond en het bouwen van onze huizen alle kosten voor vergunningen etc. aan de projectontwikkelaars en de aannemer hadden overgemaakt. Jawel, zei de burgemeester, maar die hebben dat geld niet aan de gemeente overgedragen en zolang de belastingen niet voldaan worden blijft de urbanisatie illegaal. Wilden we niet zelf die schuld op ons nemen ? Om de urbanisatie daarna alsnog legaal te maken zouden er ( op onze rekening) wegen, trottoirs, straatverlichting, waterleiding en riolering kunnen worden aangelegd ! Jawohl , en daarmee zouden we tevens de weg vrij maken voor het bouwen van appartementencomplexen en jachthavens. 'Sind die verrückt geworden, daß gibt's doch nicht ?' riep boze buurman.' Qué ?' 'No puede ser : no pot ser !' vertaalde ik. 'Sí, claro que sí,' zeiden de burgemeester en de gemeentesecretaris. Nou, daar prakkizeerden we dus niet over !

Konden we dan de projectontwikkelaars niet aanspreken, suggereerden ze. Nee, dat kon niet. De ene was al dood en zijn zoon, de burgemeester van Deià, wilde niet meewerken. De andere leefde nog wel, maar was zo dement dat zijn dochter ons geen toegang meer tot hem wilde geven. Het was dus een patstelling, die tot op de dag van vandaag ( 12 jaar later) nog steeds bestaat.

In het Spaanse parlement is er een tijdje sprake van geweest om een wet te produceren, die alle illegale urbanisaties in Spanje ( en dat zijn er ontelbare) in één klap legaal maakt, maar tot op heden is daar niets van terecht gekomen.

Zeker weet je het nooit, maar het is van belang dat je je goed informeert over de, vaak corrupte, gang van zaken in het vreemde land waarin je je wilt gaan vestigen. Zo hadden we eens het idee opgevat, dat we eigenlijk wel naar Italië wilden verhuizen. We informeerden zo eens links en rechts bij buitenlanders die al in het gebied woonden ( Umbrië) en toen we hoorden dat de maffia aan het oprukken was naar dat gebied, zijn we maar in Spanje gebleven.

Maar het blijft wel wennen, als Nederlander.

Zonder "Het Bureau"

2010-01-01T12:06:00.008+01:00

Het zal even wennen zijn, want ik heb het uit: Het Bureau van J.J. Voskuil. Ik zal Maarten Koning en zijn dagelijkse belevenissen missen en vind het jammer dat er niets meer volgt (behalve dan misschien wat verhalen over, hoe hij al ruziënd met zijn vrouw zijn jaarlijkse voettochten maakt in de Auvergne.) In ruim 5500 bladzijden heeft hij in korte maar heldere stijl de sleur beschreven tijdens zijn kantoorbestaan op het wetenschappelijke P.J. Meertens Instituut voor Volkstaal, Volkscultuur en Volksnamen. De karakters van de collega's in het binnen- en buitenland worden weergegeven met een leitmotiv, zoals bv. Tsjaikowski dat doet in "Peter en de Wolf" door ieder dier een eigen melodie te geven. Zo gaat bij Voskuil zijn baas Balk met zijn voet zitten wippen als hij ongeduldig wordt, Asjes houdt het document dicht bij zijn ogen, Muller grijnst, Tsjitske knijpt haar ogen dicht, Joop slaat luidruchtig met haar vuist op tafel, Sien, voorovergebogen, ziet wit van de zenuwen, Lien krijgt een kleur en kijkt de andere kant uit, enzovoort, enzovoort. Maarten Koning is dit: hij gaat zijn kamer binnen, hangt zijn jasje op, zet zijn plastic tasje in de boekenkast, zet het raam op een kier, haalt de hoes van zijn schrijfmachine, gaat zitten, draait een vel papier met vier doorslagen in zijn machine en gaat zitten tikken. Zo begint iedere werkdag , drie decennia lang. Door de jaren heen groeit bij hem de overtuiging dat zijn werk zinloos is en waar hij en zijn collega's mee bezig zijn geen enkele wetenschappelijke waarde heeft. Zijn vrouw helpt ook al niet mee, door alles wat met Het Bureau te maken heeft af te kraken, want dat haar man zich maatschappelijk is gaan gedragen door zich verantwoordelijk op te stellen voor zijn ondergeschikten en zelfs veel werk mee naar huis neemt, bevalt haar helemaal niet. "Je gaat dat toch niet doen, ook nog eens thuis zitten werken voor dat rot Bureau van je ? Stel je voor zeg ! Dat verbied ik je. Met zo iemand wil ik niet getrouwd zijn, dan sodemieter je maar op, mijn huis uit."

Arme Maarten Koning voelt zich vaak triest en met de intrede van het computertijdperk en de opkomst van de managers besluit hij in de VUT te gaan. Zijn vrouw wil hem niet thuis hebben want daar loopt hij haar tijdens het huishouden in de weg, dus gaat hij iedere dag, met zijn pakje brood, maar een eind fietsen. Als hij op het Bureau komt om zich voor te bereiden op de paar commissies waar hij nog in zit, maken de oud-collega's door hun gedrag hem geleidelijk aan duidelijk dat hij niet meer welkom is. Weg is weg: de koning is dood, leve de koning !

Waarom is het zo verslavend om te willen weten, wat er op dat saaie bureau gebeurde ? Misschien om je vermoedens bevestigd te zien dat iemand er inderdaad de kantjes van af loopt, of zich ziek meldt als er problemen zijn. Of zijn het de onderlinge rivaliteit en de kleine treiterijen die zo intrigeren ? Je vraagt je af, met het tempo waarin deze ambtenaren bezig zijn, of er überhaupt iets uit hun handen zal komen....! Iedereen die op een kantoor gewerkt heeft zal het wel herkennen en de mensen die al met pensioen zijn zullen begrip hebben voor het feit, dat het niet gemakkelijk is om te moeten accepteren dat je uitgerangeerd bent, dat je van nul en generlei waarde bent geworden en dat niemand je meer ziet staan. Was je eens in jouw tijd belangrijk voor je vak? Dat is voor de nieuwere generaties totaal niet van belang. Ze willen het niet eens weten!

Als het al een troost is: iedereen komt aan de beurt om opgevolgd te worden, als hij, of zij, maar lang genoeg blijft leven.

Fijne Kerstdagen

2009-12-25T18:05:00.002+01:00

Fijne Kerstdagen en een Gelukkig en Gezond 2010.

Een wandeling door Denia

2009-12-06T16:12:00.015+01:00

Het was gisteren een prachtige dag en ik besloot om weer eens door het oude gedeelte van Denia te wandelen, dat had ik al een hele tijd niet gedaan.

Wat Denia zo interessant maakt is dat de vissers hier nog actief zijn, daarom is het stadsbeeld 's zomers en 's winters altijd levendig, ook omdat de bars en restaurants vol zitten met lokale mensen en niet alleen met toeristen of buitenlanders die hier in vrij groten getale zijn komen wonen.

Ik parkeerde de auto onderaan de muur van het oude kasteel en liep de berg af, het antieke gedeelte van de stad binnen.

Toen wij hier 12 jaar geleden voor het eerst, met de pont uit Mallorca, aankwamen was het een vervallen stadsdeel geweest, maar zo te zien heeft de toegenomen welvaart, ook hier, er voor gezorgd dat vele huizen door de jongere generatie opgekocht en opgeknapt zijn zodat het er een stuk minder verlopen uitziet dan ik me herinner. Alleen die elektriciteitsdraden aan de buitenkant van de muren, dat blijft een slordig gezicht. Dat zal er dan ook wel de oorzaak van zijn dat bij slecht weer de stroom regelmatig uitvalt.

Ik stak de boulevard over en ging de pier op waar vele vissersboten aangemeerd lagen.

Waarschijnlijk wordt er op het weekeinde niet gevist, want de boten lagen soms drie rijen dik aan de kant. Sommige vissers stonden naast hun schepen een beetje na te kletsen over de ervaringen van de afgelopen week (of over voetbal daar wil ik vanaf zijn), want het had een paar dagen flink gestormd. Anderen waren bezig met het herstellen van de netten. Grote kluwen netten en touwen ( of moet ik landvasten zeggen) lagen op de kade opgestapeld

en hier en daar stonden mannen tussen de schepen te hengelen. Zoals altijd lagen zwermen meeuwen op de loer om op hun eigen karakteristieke manier een visje te verschalken. Groepjes personen van de 'tercera edad' , zoals de pensionistas hier worden genoemd, liepen wat op de kade rond te scharrelen. Ik realiseerde me met een schok dat ik zelf ook onder die laatsten gerekend moet worden. 'Ach oud, de duvel is oud', dacht ik bij mezelf. Ik onderscheidde me sowieso van de in elkaar gekrompen Spaanse vrouwtjes, met mijn spijker-broek en- jasje, mijn wilde bos blonde haren en niet te vergeten mijn piepkleine Sony'tje in de hand. Dat ik een grote zonnebril ( à la Audrey Hepburn in "Breakfast at Tiffany's) op had scheelde natuurlijk ook wel; dan kon je niet zien, dat mijn oude ogen hevig traanden in het felle zonlicht.

Aan de overkant van het water lagen de moderne zeiljachten die me deden denken aan de tijd dat we zelf een paar jaar rondgezworven hebben over de Middellandse Zee, op onze tocht van Mallorca naar Turkije via Sardinië, Sicilië, Malta, Kreta, Rhodos en de overige Griekse eilanden, maar daarover een andere keer.

Via de Marqués de Campo, de hoofdstraat waar de vele terrasjes uitnodigden voor een kopje koffie of een drankje en de winkels lokten met hun exclusieve koopwaar, liep ik terug naar de auto via de voetgangerstunnel onder de berg door, waar bovenop het kasteel lag te pronken in de warme zonneschijn.

Kees Romeijn Memorial Tennis Tournament

2009-11-29T20:14:00.006+01:00

Eén keer per jaar organiseren we een tennistoernooi ter nagedachtenis van één van de oprichters van onze club, die al weer meer dan 25 jaar geleden plaats vond in Jávea, de plaats die ook in onze clubnaam is inbegrepen. Zijn 80ste verjaardag hebben we op gepaste wijze op de club gevierd met koffie en gebak en daarna drankjes zodat we op zijn goede gezondheid konden toasten. Als cadeau kreeg hij een tennisracket cadeau, dat hem overhandigd werd door voorzitter Paul David, uiteraard met een toespraak, een gedicht en een kaart waar de aanwezige leden hun beste wensen op hadden geschreven.

Helaas is hij kort daarna plotseling overleden, zodat hij niet veel met zijn nieuwe racket heeft kunnen spelen.

Het club comité heeft toen besloten om ter zijner nagedachtenis ieder jaar een tennistoernooi te organiseren, met als hoofdprijs een inscriptie op het tennisracket van Kees.

Kees' dochter Ellen, komt ieder jaar speciaal over, niet alleen om aan het toernooi deel te nemen, maar ook om de overige prijzen aan de winnaars uit te reiken, die zij uit Nederland meeneemt.

Dit jaar was een lustrum en ik had me, als club captain, bereid verklaard om het toernooi te organiseren. Het was een prachtige zonnige dag en 22 deelnemers streden in 4 x 8 games gemengd- dubbelspel, waar de dames na 4 games van partner wisselden, om de prijzen.

Tijdens de lunch reikten Ellen en ik de prijzen aan de winnaars van dit jaar uit, het begeerde tennisracket, plus Delfts blauwe kommen en koppen en niet te vergeten : tulpen uit Amsterdam.

De winnaars van dit jaren waren : Ivan Segal en Noelle Vickers. De runners up : John Vickers en Andrea Poot. Proficiat.

Collages maken

2009-11-15T19:25:00.006+01:00

Veertig jaar geleden om deze tijd zat ik gestationeerd in Tokyo en wel helemaal in mijn eentje. Ik was er nog nooit geweest en ik had een paar weken nodig gehad om te wennen aan die heel andere cultuur.

Je kunt er nog zoveel over lezen, wat ik inderdaad gedaan had, maar de praktijk pakt toch meestal anders uit.

Ik liep rond in de parken en bewonderde de bruggetjes, vijvers met de veelkleurige karpers, theehuisjes, stenen lantaarns, waterbakken, en de perfect aangeharkte paden. Overal waren tuinlieden aandachtig in de weer om, met witte handschoenen aan, met een nagelschaartje de azalea's en camelia's te snoeien.

Ik kocht boeken over de bloemschikkunst ( Ikebana), het kweken van miniatuurboompjes ( Bonsai), het kalligraferen van Japanse karaktertekens, de inrichting van de traditionele houten huizen met hun tatamimatten en shoji-deuren, en over de etiquette, gewoonten en feestdagen van de Japanners.

Maar het mooiste vond ik toch het ontdekken van de Japanse gedichten. Vooral het drieregelige gedicht, de haiku, trok me aan vanwege de eenvoud. Die gedichten geven een korte impressie weer, je zou het een Zen-moment kunnen noemen( waarin je in een plotselinge flits een diep inzicht krijgt) en is natuur- en seizoens- gebonden.

Sinds ik een paar jaar geleden Picasa ontdekte, ging er een hele nieuwe wereld voor me open. Foto's, scans van schilderijen, teksten, brieven en muziek bewerken werd gaandeweg een fluitje van een cent en ik begon voorzichtig te experimenteren met het maken van collages. Eerst waren ze nogal onbeholpen en eenvoudig, maar al gauw zag ik de vele mogelijkheden om er creatiever mee bezig te zijn en sindsdien heb ik menig plezierig uurtje achter mijn laptop doorgebracht, al zoekende naar de mooiste combinaties.

De afgelopen maand heb ik veel nieuwe indrukken opgedaan via gedichten, muziek en schilderkunst en die hebben me op hun beurt weer geïnspireerd om die om te zetten in vele multicollages ( beelden over elkaar heen plaatsen.) De kunst is dan om de verschillende onderwerpen in één nieuw beeld samen te vatten.

De volgende ( herfst) haiku heb ik uitgezocht, omdat er bij één van die afgelopen maand opgedane indrukken sprake was van een spin in zijn web, wat me op zijn beurt weer geïnspireerd heeft tot het maken van de volgende collage als uitbeelding van het gedicht.

Het lijkt me een mooie afsluiting van een prachtige herfstdag in Spanje.

Bovenstaande collage heb ik gemaakt van een bladzijde Japanse karaktertekens, een tekening van Karl Bohrmann, een foto van een vlucht kraanvogels van Krijn Dijkema, een A(stronomical) P(icture) O(f the) D(ay) van een nieuwe maan met Venus, en een foto van een spinnenweb.

Rock Concert

2009-11-09T12:23:00.010+01:00

Afgelopen zaterdag ben ik met een aantal tennis-vrienden naar het Auditori van Ondara geweest om een rock-concert bij te wonen van de 'Tribute Band of Pink Floyd'. Nu was ik veertig jaar geleden al geen fan van deze groep, maar dat was ik eigenlijk van geen één band. Natuurlijk kende ik wel 'The Wall' ( wat ik een bijzonder eentonig liedje vond) omdat ik in de jaren zeventig/tachtig van de vorige eeuw vrijde met een vriend die tiener-kinderen had; zodoende hoorde en zag ik ze iedere week voorbijkomen in 'Top of the Pops' , of een soortgelijk programma.

Het is trouwens een vreemd verschijnsel, dat hier aan de Costa Blanca zoveel zgn. tribute bands actief zijn. Vorig jaar hadden we bijvoorbeeld, bij het Championships Ball van mijn tennisclub, 'Abba' ingehuurd. Als je dat amateuristische geklungel ziet snap je niet dat iedereen zo enthousiast was. Dan zijn er nog een aantal 'Elvissen' actief, die goed hun brood bij elkaar schnabbelen en andere zangers die met een geluidsbandje of een electronische piano voor 'entertainment' zorgen. Voor de Nederlanders in dit gebied zijn er een aantal 'volkszangers' actief die Jantje Smit, René Froger of Gordon imiteren, of een andere BN-er met een smartlappen-repertoire.

Maar goed, na intensief bezig te zijn geweest met klassieke muziek, leek het me wel aardig om, voor de eerste keer in mijn leven, met een aantal enthousiaste Engelsen naar een rock concert te gaan. We hadden afgesproken elkaar te ontmoeten in een lokale bar, waar de inwoners van Ondara bij het onromantische licht van spaarlampen hun biertjes dronken en sigaretten rookten. De barman was er maar druk mee, vooral met het begrijpen van de orders van de Engelsen. Die wezen op de biertap en zeiden dan 'uno' . Una caña, verbeterde ik. Ach, niet dat ze dat kunnen onthouden.

De bar-katten wachtten of er iets te smikkelen viel en we zaten gezellig gerookt te worden.

Na een uurtje gingen we dan eindelijk naar het Auditori ( Valenciaans voor Auditorium).

De toehoorders haalden nog even gauw een drankje bij de bar en toen begon het spektakel.

Drie gitaristen, waarvan twee mannen van middelbare leeftijd en één jonge meid, een drummer en een paar dames in glitterpakjes die op de maat meedeinden, begonnen aan nummer één, terwijl rook opsteeg uit de coulissen zodat we bijna niemand meer konden zien. Maar het ergste was nog dat ik gelijk ook niets meer kon horen door het uitstoten van maximale decibellen door de geluidsapparatuur. Het geluid van de elektrische gitaren, vermengd met de drums sneden als een cirkelzaag door mijn slapen, en ik dacht even dat mijn trommelvliezen opgeblazen werden, zo'n druk stond erop. Ik keek eens om me heen, maar iedereen zat gezellig mee te wippen, met hoofd, hand en voeten en ze zagen er niet uit alsof ze leden zoals ik.

Zou ik opstaan en weggaan ? Even wachten, misschien werd het nog beter of hoorde ik ergens een melodie die me beviel of hadden ze ook nog wat zachtere nummers in de aanbieding? Ik denk echter dat ik het niet snapte, want de lol is nu juist dat het maximum uit de muziekinstrumenten moet worden gehaald, het heet immers niet voor niks 'hard-rock'?

De pauze kwam als een zegen. Ik heb me verontschuldigd bij mijn vrienden, maar ik kon echt niet blijven voor de tweede helft. Gelukkig was ik niet de enige van onze groep, nog vier anderen hielden het ook voor gezien.

Thuisgekomen heeft het nog een uur geduurd voordat ik mijn gehoor en spraakvermogen weer enigszins terug had.

Diegenen van ons groepje die gebleven waren hebben volop genoten. Met de armen gezwaaid, meegezongen en op en neer gedanst. Daarna hebben ze nog een drankje gedronken met de leden van de band, die heel erg in hun sas waren geweest met hun 'performance' van die avond.

Goed dat ik er toen niet meer was..!

Herfst in Pedreguer

2009-10-26T20:09:00.012+01:00

Montgó in de morgen, gefotografeerd vanaf La Sella.

Hoe ziet eind oktober er in onze contreien uit? Na de stortregens van de gota fría, die half september begonnen en de hevige storm van de vorige week die beiden veel schade hebben aangericht, is het even rustig op het weergebied. Nu heerst "El verano de Jeronimo", bij de Engelssprekenden beter bekend onder de naam "Indian Summer" .

De bladeren van de populier beginnen in steeds groteren getale naar beneden te dwarrelen en zullen over een paar weken zo'n dik tapijt vormen, dat het veel werk zal kosten het weer opgeruimd te krijgen. Naast de vijg, wiens bladeren ook prachtig verkleuren en daarna afvallen, staat de loquat in bloei. In april/mei van 2010 zullen we de vruchten kunnen eten.

We hebben sinds een paar weken een tuinman, die door Wim is aangetrokken om de compleet overwoekerde tuin weer op orde te krijgen. Hij werkt hard en de bergen met tuinafval zijn dan ook niet te overzien, maar hopelijk is binnenkort het pad naar de verbrandingsplek weer vrij gemaakt, zodat we het kunnen gaan verwerken. Een aardige bijkomstigheid is wel dat er nu veel hout voor de open haard is vrijgekomen; daar zullen waarschijnlijk vooral onze buren, die geen centrale verwarming hebben, van gaan profiteren. Voor de honden is het ook een feest; overal die nieuwe paadjes waar ze zo heerlijk kunnen gaan snuffelen om al die andere dieren in de tuin op te sporen.

Eén appelboom en de mispel zijn omgehakt, niet waar ik voor gekozen zou hebben, maar twee kapiteins op een schip.... Ik zal er maar in berusten, misschien dat ik in het voorjaar nieuwe bomen ga planten.

Millennium Trilogie en Het Bureau

2009-09-28T20:23:00.013+02:00

De laatste paar maanden lees ik boeken die al uitgebreid besproken zijn in de media, maar hoe jubelend of lovend de recensenten vaak ook zijn, de beoordeling van een boek blijft altijd afhankelijk van de literaire bagage en de levenservaring van de lezer zelf.

In april kocht ik de Millennium Trilogie van Stieg Larsson, omdat de boeken in de kranten en op alle lees- en boekblogs gunstig werden beoordeeld. Toen ik door de paar duizend bladzijden heen was, had ik de indruk een modern sprookje te hebben gelezen. Griezelig zo nu en dan, macaber, soms spannend met als ondergrond de hedendaagse politieke, juridische en zakelijke wereld, waarvan het bij iedereen zo langzamerhand wel bekend is dat er daar veel gebeurt wat het daglicht niet verdragen kan. De hoofdpersoon, Lisbet Salander, wordt opgevoerd als een geniale 'nerd' die ongrijpbaar is voor justitie, omdat ze kans ziet zichzelf onzichtbaar te maken door allerlei vermommingen toe te passen. Bovendien is ze lid van een wereldwijde groep 'hackers' die in ieder computersysteem kan inbreken. Met deze moderne technologie als wapen neemt ze wraak op iedereen die haar in het verleden slecht behandeld heeft en het gaat er daarbij niet bepaald zachtzinnig aan toe. Na de laatste bladzijde te hebben gelezen, kan ik niet anders concluderen dan dat het succes van de boeken te danken moet zijn aan het feit, dat het de droomwens van iedereen is, om radicaal met al je vijanden en tegenstanders af te kunnen rekenen: kijk maar naar de films van Clint Eastwood als Dirty Harry... maar in de echte wereld is het helaas niet erg geloofwaardig.

Het staat me tegen als mensen zeggen dat je 'zus-en-zo' boek moet lezen, want dat wekt bij mij een soort tegenzin op, dus toen er in de negentiger jaren een hype ontstond rond "Het Bureau" van J.J. Voskuil, liet ik die boeken links liggen. Eigenlijk ben ik pas nieuwsgierig geworden na het lezen van zijn boek 'Binnen de Huid' , dat dit voorjaar postuum verschenen is.

Omdat dit boek een schakel is tussen "Bij nader inzien" dat zijn studentenleven beschrijft en "Het Bureau" waarin de jaren beschreven worden die hij werkend doorbrengt op het wetenschappelijke "Meertens Instituut" voor volkskunde, kon ik kiezen of ik wilde weten wat vóór "Binnen de huid" was gebeurd of daarna.

Ik koos daarna, en moet dus raden wat de jeugdidealen van hem en zijn vrouw zijn geweest.

Wat belangrijk is, lijkt mij, voordat je "Het Bureau" gaat lezen, is te weten hoe het was om op te groeien in de eerst helft van de twintigste eeuw. Omdat ik geboren ben in de 2e Wereldoorlog, weet ik me nog heel goed te herinneren hoe Victoriaans onze opvoeding eigenlijk was. Over seks werd nooit gesproken, dat was 'vies', en hiërarchische verhoudingen in de maatschappij waren al eeuwenlang geleden vastgelegd en nauwelijks bespreekbaar.

Voor mij was het ook heel herkenbaar, omdat ik zelf op een dergelijk 'bureau' heb gewerkt tussen 1963 en 1968.

Ik begrijp, dat Voskuil en zijn vrouw hadden gekozen voor 'onmaatschappelijkheid' , d.i. niet meedoen aan de kapitalistische consumptiemaatschappij. Voskuil, alias Maarten Koning, voelt zich dan ook constant bedreigd, aan de ene kant door zijn bazen en collega's en aan de andere kant door zijn vrouw, die zeer rigide blijft vasthouden aan wat ze kennelijk, in de begintijd van hun huwelijk, met elkaar afgesproken hebben.

Zo beschrijft hij de ruzies die hij met zijn vrouw heeft, wanneer hij besluit te gaan werken. Ze wil dat niet, evenmin wil ze dat hij salarisverhoging accepteert, of medewerkers aanstelt om hem te helpen met zijn werklast. Hij mag geen bandrecorder mee naar huis nemen en een televisie en auto zijn uit den boze. Ze eist zelfs dat hij een roeimachine, die hij gekocht heeft om fit te blijven, terugbrengt naar de winkel. Zijn werk moet 'onzin' blijven. Als hij zich begint te interesseren voor wat hij moet onderzoeken , namelijk cultuurlijnen ontdekken tussen volksgebruiken en die intekenen op kaarten om daar uiteindelijk een Atlas van te kunnen maken, zijn de rapen gaar.

Het enige waar zijn vrouw en hij het over eens zijn, is de liefde voor alle dieren.

Op zijn werk moet hij, tegen wil en dank, leren te manoeuvreren om zichzelf te kunnen handhaven tussen zijn collega's (in binnen- en buitenland) en tegelijkertijd de bazen op het 'Hoofdbureau' te vriend te houden. Hij voelt zich nergens op zijn gemak en wordt vaak overvallen door gevoelens van zinloosheid. Op een zeker moment constateert hij zelfs dat de 'glans' die de wereld vroeger voor hem had, voorgoed verdwenen is.

In het eerste deel van "Het Bureau" beschrijft hij feilloos zijn baas, "Meneer Beerta". Hij had hem beter"Meneer Schipper" kunnen noemen, want deze man is een meester in het manipuleren van zijn minderen en meerderen ; bij het uitspelen van de een tegen de ander wordt de waarheid vaak geweld aangedaan, maar naar buiten toe speelt hij de beminnelijkheid zelve.

Ik ben nu bezig aan deel II : "Vuile Handen".

Dit deel beschrijft het verdere wel en wee van Maarten Koning op 'het bureau' met zijn collega's en bazen die er allemaal op uit zijn om hun eigen positie te verbeteren, desnoods ten koste van de anderen. Alleen een goede schrijver is in staat om 5500 bladzijden vol te schrijven over het leven op een kantoor of bedrijf zonder dat het gaat vervelen. Ja, het is zelfs zo boeiend dat je wilt weten hoe het nu verder met ze gaat.

Vanavond hoorde ik op de Wereldomroep een reportage waarin de huidige directeur van het Meertens ( Beerta) Instituut wordt ondervraagd over de bandopnamen die in de vijftiger en zestiger jaren zijn gemaakt van volksvertellingen. Over Voskuil wordt met geen woord gerept en toch heeft hij in zijn romans uitgebreid over deze opnamen gereporteerd.

Korte memorie ?

gota fría otra vez

2009-09-28T12:00:00.009+02:00

De afgelopen zomer liepen de temperaturen op tot soms wel over de 40 graden Celsius, dat is, zelfs voor hier, extreem heet en de ervaring leert dan ook dat er daarna, in de herfst, zware regens zullen gaan vallen. Dit alles omdat het zeewater een paar graden warmer is dan normaal en als er dan een koufront overheen drijft...

In Els Poblets, een dorpje vlakbij ons, zijn ze nog steeds aan het bakkeleien over vergoedingen aan de gedupeerden van de overstromingen van twee jaar geleden. Bovendien belooft de burgemeester, iedere keer weer, dat hij meer aan preventie gaat doen, zoals waterkeringen bouwen en droge rivierbeddingen schoon -maken, en-houden. In de praktijk wordt er ondertussen niets gedaan tot de volgende ellende toeslaat, en dat zou best eens vandaag kunnen zijn. Er worden regens verwacht van 180 liter per m² binnen een paar uur.

Twee weken geleden begon het al te regenen, veel te vroeg voor de tijd van het jaar, maar het was pas een voorbode van de' gota fría' die gisteren in alle hevigheid losbarstte. Het begon met onweer, dat een paar uur rondcirkelde boven onze hoofden. Alvast de computer uitgezet en de telefoon- en ADSLverbinding verbroken. Dat was maar goed ook want een paar voltreffers in de buurt zorgden ervoor dat we in het donker kwamen te zitten ( om 17.00 uur's middags).

Daarna kwam de elektriciteit terug, maar niet met genoeg capaciteit om een boek te kunnen lezen. Koud eten bij kaarslicht ( we koken elektrisch) en daarna hebben we de generator gestart, zodat Wim naar het nieuws op de TV kon kijken en ik verder kon lezen aan "Het Bureau" van J.J. Voskuil.

In de wijnkelder staat al weer een laagje water en in mijn slaapkamer begint het door het plafond te lekken, maar als ik mijn bed opzij schuif houd ik het daar nog wel droog. De laatste keer dat dat gebeurde was eind oktober 2004, dus dat valt nog best wel mee... (!)

Ik ben bezig, net zoals vorig jaar, de Club Kampioenschappen van onze tennisclub te organiseren.

Dat kan ik goed, maar met de onzekere weersomstandigheden, zoals nu, zal ik onevenredig meer werk moeten verrichten, meer dan me lief is, maar ik heb mezelf beloofd dat ik het hierna nóóit meer zal doen, dat is een troost.

Voor de vetplanten is deze nattigheid het teken om zich helemaal vol te zuigen zodat ze voldoende geprepareerd zijn voor de volgende droge tijd.

De painting ladies van Hans Timmer

2009-08-28T20:20:00.022+02:00

Hoe ga je de plotselinge overvloedige vrije tijd invullen als je met pensioen gaat? Daar breken veel mensen hun hoofd over.

Toen ik in 1989 wegging bij de KLM en op Mallorca ging wonen, wilde ik al die dingen gaan doen waar ik nooit genoeg tijd voor had gehad. Eén van die dingen was tekenen en schilderen.

In 1974, toen ik als standby stewardess werkte, had ik me ingeschreven op een cursus vrije schilderkunst op de Kunstacademie 'Artibus' in Utrecht om de technieken te leren voor tekenen en schilderen.

Op de introductie-avond, waar ik me met mijn tekeningen moest presenteren, zodat de leraren konden bepalen in welke klas ik moest gaan zitten, praatte ik met een hele aardige leraar die mij wel wilde accepteren. Hij liet me zien wat zijn leerlingen zoal gedurende het afgelopen jaar geproduceerd hadden. Het waren allemaal hele statische portretten van mensen in allerlei fases van ongekleedheid. " Oh, wat een afschuwelijke lijkkleuren," dacht ik oneerbiedig. Precies op dat moment kwam een kreupele, nogal wild uitziende, man bij ons zitten die ook mijn tekeningen bekeek. Hij zei, dat ik bij hem in de klas moest gaan zitten en liet me de resultaten van zìjn leerlingen zien. Deze werken getuigden van een enorme vrijheid. Dat was precies wat ik voor ogen had gehad toen ik me inschreef op de Academie. Ik liet de aardige leraar die Hans Timmer heette, zitten en ging mee met Ton Kraanen.

Schilderij

van Ton Kraanen, ca 1975

Vijftien jaar later loop ik een bar in Sóller, Mallorca binnen en.. daar zit de aardige leraar die ik versmaad had. Hij vertelde me, dat hij zich dat nog goed herinnerde en vroeg waar ik woonde. Laat hij nu op dezelfde berg wonen aan de Costa de Deià! Wat een toeval! Hij vertelde over zijn leerlingen, die iedere donderdagmorgen bij hem kwamen schilderen en tekenen en of ik geen zin had om ook mee te komen doen.

En zo gebeurde het dat ik alsnog een leerlinge werd van Hans Timmer.

Het atelier van Hans Timmer. De aquarel met herfstbladeren is van mij.

Iedere donderdag kwamen we bij elkaar in zijn huis 'Can Tortuga' dat een weids uitzicht had over de bergachtige kust en de Middellandse Zee.

uitzicht vanaf het terras van Hans Timmer

Dan zaten zijn vrouw Nienke en hij al klaar met koffie en koekjes en werd er even gezellig bijgekletst. Daarna was het tijd voor de leerlingen om naar het atelier te verhuizen waar we ieder onze eigen onderwerpen uitzochten. Ik wilde me vooral toeleggen op het schilderen van aquarellen, wat heel moeilijk is vanwege het feit dat het in één keer goed moet.

De anderen waren bezig met olieverf en konden dus weken doen over één onderwerp. Ik deed van alles, stillevens, portretten en landschappen.

Aquarel met rozen.

Vooral dat laatste was ideaal want er waren genoeg onderwerpen rondom het huis te vinden.

In het verloop van de tijd waren er nog maar drie dames over, die hij liefkozend zijn 'painting ladies' noemde.

Door ouderdom en ziekte gedwongen zijn hij en Nienke een paar jaar later teruggekeerd naar Nederland, waar ze nog een tijdje geleefd hebben. Zijn leerlingen mochten een werk van hem uitkiezen als souvenir.

De onderstaande 'collage' vond ik een typisch Mallorquins landschap en was één van mijn favorieten.

De dames zijn daarna ieder hun eigen weg gegaan en donderdag was voortaan weer een 'vrije' dag.

Requiem voor een duif

2009-08-22T11:39:00.017+02:00

uitzicht over de baai van Deià vanaf R 's terras

Over mijn Duitse buurman R op Mallorca heb ik het al een paar keer gehad. Het was me dan ook een tiep!

Hij kwam uit München en dat kon je goed horen en zien. Ein Bierchen dronk hij dan ook niet uit een limonadeglas, maar uit een literpul en zijn favoriete hapjes waren' Würstl'. Hij had nogal rechtse ideeën en hij vond uiteraard dat ze in Spanje nog heel wat konden leren van de Duitsers ( bei uns ist alles viel größer, schöner, besser, undzuweiter).

Hij lag vaak met de autoriteiten in de clinch en belasting betalen deed hij niet; moesten ze hem maar, net zoals in Duitsland, een aanslag sturen. Dat je als Spaanse burger de plicht hebt om zelf naar het belastingkantoor te gaan, of naar het gemeentehuis voor de gemeentelijke belastingen, om aangifte te doen, dat vond hij stom. Maar ondanks het feit dat hij vreselijk tekeer kon gaan en vier vrouwen hem na een aantal jaren huwelijk hadden verlaten, had hij toch iets vertederends: hij was namelijk helemaal dol op zijn dieren. Ik hoor jullie al denken : "dat was Hitler ook". Inderdaad, dat bedoel ik.

Hij deelde zijn huis met Baatzi een papegaai-achtige vogel, die hij, als hij op reis ging altijd meenam in een klein kooitje. Dan lagen er nog een paar zwerf-poezen om hem heen die hij Karnak en Luxor had gedoopt en op een winterdag vond hij Archibald, een Mallorquinse dobermann ( die blijven klein) in de sneeuw langs de weg naar de Puig Mayor. Archie was vanaf die dag zijn schaduw; hij ging mee in bad en hij ging mee in bed.

Zieke en gewonde dieren werden liefdevol door hem verpleegd en daar hoorde ook een duif bij, die hij op een keer op zijn terras had gevonden. Paloma had iets aan een vleugel en kon niet vliegen. Hij vertroetelde haar tot ze genezen was, maar ondanks dat hij verwachtte dat ze nu wel weg zou vliegen, bleef ze bij hem in de buurt. Ze werd al net zo onafscheidelijk van hem als Archie en als hij in zijn open jeep reed zat Archie naast hem met zijn neus in de wind en Paloma reed op de stang, boven hem, mee.

Hij ging regelmatig naar München om zijn oude Mutti op te zoeken en dan had hij iemand nodig om de katten en duif te voeren, eveneens als zijn goudvissen in de vijver, waarvan het water snel verdampte. Ik had dat op me genomen, nadat gebleken was dat B, zijn Mallorquinse vriend, er de vorige keer maar met de pet naar had gegooid. De katten waren bij R's terugkomst verdwenen en kwamen later sterk vermagerd weer tevoorschijn en de vissen waren allemaal dood wat B had proberen te verdoezelen door vlak vóór R terugkwam nieuwe te kopen. Helaas had R alle vissen een naam gegeven en zag dus onmiddellijk dat ze vervangen waren.

Braaf ging ik iedere dag de dieren verzorgen en het leuke was, dat ze altijd al klaar zaten als ik bij het huis aankwam. Op een morgen verwelkomen de poezen me weer en strijken miauwend langs mijn benen, maar Paloma is nergens te zien. Nou ja, dan komt ze zo wel. Ik wacht nog even en zie op de weg buurvrouw D, de Engelse schilderes, terugkomen van haar dagelijkse wandeling in de bergen. Ze stopt bij het hek en kijkt bedrukt.

Ik vraag haar wat er is . Dan vertelt ze dat ze zojuist een dode duif aan de kant van de weg, boven in de bocht heeft zien liggen. Ze was nog warm, maar het kopje was geknakt. Ze dacht dat de auto van de ober van het restaurant beneden, die altijd met veel te grote snelheid de bochten neemt, haar had aangereden. We liepen weer terug en bekeken het duivenlijkje. Het was Paloma, dat zag ik gelijk. Ik aarzelde wat ik moest doen en belde W. een andere Duitse buurman om hem om advies te vragen. Die belde op zijn beurt R in Duitsland, die erg bedroefd was. Hij vroeg ons de duif in een doos te doen en in de vrieskist te bewaren tot hij terugkwam.

Zogezegd, zogedaan. R heeft de duif in de tuin begraven en later zou hij er een grafmonument bovenop zetten.

Niet lang daarna volgde Schwertskerl, het poedeltje van Mutti, die tijdens een bezoek aan R. van ouderdom was overleden.

Toen ik een paar jaar geleden weer eens bij hem op bezoek ging, zag ik dat het dierenkerkhof aanzienlijk was uitgebreid en dat Baatzi nu naast Paloma begraven ligt.

Spaanse genoegens

2009-08-15T09:19:00.009+02:00

Vanmorgen schrok ik wakker van hevig geknal. Het schemerde, dus de zon was nog niet op. Was de oorlog uitgebroken of zo ? Toen wist ik het weer: het is vandaag 15 augustus! Dat is niet alleen één van de vele rooms-katholieke feestdagen in dit land maar bovendien mag er vanaf heden ook weer gejaagd worden, dus zijn alle Spanjaarden met een piemel op jacht gegaan. Nee, niet achter de vrouwen aan, zoals je logischerwijze zou denken na mijn beschrijving van een man. Het stond een paar weken geleden zelfs in de krant : Spanjaarden vinden eten fijner dan seks !

Na eten komt familie, reizen en chocolade en voor de mannen, jagen dus.

Nu zitten ze allemaal tussen het struikgewas en schieten op alles wat beweegt. Dat lieve knuffelkonijntje dat gisteren nog zo schattig tussen het onkruid huppelde: knal !!!, pief paf poef!!! Ik snap die beesten niet, ze weten toch ook dat het ieder jaar weer hetzelfde is, waarom gaan ze niet ondergronds. Maar nee hoor, volgens mij zijn die Spanjaarden niet alleen zichzelf aan het uitroeien, want door hun verwaarlozing van de seks worden er nog maar 7/8 ste kind per vrouw geboren, maar ook nog hun laatste, in het wild levende dieren. De laatste konijnen, zwijnen,vossen, vogels, en in de zee de tonijnen, zwaardvissen en palingen.

In 1985 toen ik voor het eerst op Mallorca aankwam viel het me op, dat er geen enkel vogelgeluid te horen was. Dat vond ik vreemd, maar het waarom werd me al gauw duidelijk toen ik tijdens een wandeling op de berg tegenover ons huis, grote platformen zag die in de eeuwenoude bomen gebouwd waren en daar tegenover hingen talloze netten die op strategische plekken opgehangen waren om hele zwermen vogels tegelijk te kunnen vangen. Ook daar werd er in het weekend en op feestdagen, bij het ochtendgloren, geschoten. Ondanks het feit dat er binnen 500 meter van een huis niet geschoten mag worden en al helemaal niet in een urbanisatie trekken ze zich daar niets van aan, dan moet je daar maar geen huis bouwen, want er wordt op die plek al eeuwenlang gejaagd. Ze zien het als een soort gewoonterecht, nieuwe wetten of niet.

Onze Duitse buurman werd woest als hij op zondagmorgen om 6 uur altijd hetzelfde Seatje voorbij hoorde komen en even daarna de luide knallen die echoden in de vallei. Hij trok zijn pantoffels aan, sprong in zijn jeep en ging, gekleed in pijama, er op af. Hij wees de jager op de wet en beval hem op te houden. OK, de jager haalde zijn schouders op en ging naar huis. De volgende week zondag om 6 uur hoorde de buurman weer dat autootje voorbij komen en even later : klatsch, klatsch! "Gottverdammtnochmal, Arschloch" , bromde hij. Hij trok zijn pantoffels weer aan, sprong in zijn jeep en zag het autootje geparkeerd staan langs de kant van de weg. De jager was nergens te bekennen. Hij stapte uit en liet twee banden van de Seat leeglopen. Zo, dat zou hem leren! Hij keerde tevreden terug naar zijn bed.

Nu weet ik wel dat er mensen zijn die denken : " als het je niet bevalt, dan ga je toch weer terug naar je kikkerlandje ? " en terecht natuurlijk. Maar het is nu eenmaal zo dat als je als buitenstaander in een andere cultuur belandt, je de karakteristieken daarvan beter opmerkt dan de mensen die erin opgegroeid zijn. Dat bewijzen bijvoorbeeld ook de boeken die door buitenlanders over de Nederlanders zijn geschreven, waarin vooral onze rechtlijnig- en 'horkerig'-heid worden gehekeld .

Maar goed, dat bij Spanjaarden eten op de eerste plaats komt en familie op de tweede, kan je zelf constateren als je een typisch Spaans restaurant bezoekt. Wat dan onmiddellijk opvalt is dat er in het lokaal een paar televisies aanstaan, waarop op de ene een voetbalwedstrijd en op de andere een stierengevecht te zien zijn, om nog een paar van de grote genoegens en tradities van het Spaanse volk op te noemen. Aan lange tafels zitten de families, van grootouders tot babies. Mannen aan het ene einde van de tafel en vrouwen en kinderen aan het andere. Ze praten, nou zeg maar schreeuwen allemaal door elkaar heen en er is niemand die luistert. Je kunt je de kakofonie dus wel voorstellen, vooral als de akoestiek niet al te best is, wat meestal het geval is.

Och, Spanje heeft zo zijn charme. Als ze nu ook eens ophielden met dat schieten....!

Schapenbelletjes

2009-08-13T19:59:00.009+02:00

Vannacht lag ik lang wakker. Waar is de tijd gebleven dat ik 12 uur achter elkaar kon slapen? Niks aan te doen, dus lag ik te luisteren naar de geluiden die door de openslaande deuren naar binnen sijpelden. Ik hoorde een aantal honden die, eenzaam als ze zich voelden, hun klaagzang tot de maan richtten. Och, dat zijn we hier wel gewend: blaffende honden. Als je er, als buitenlander, wat van zegt kijken de Spanjaarden je verbaasd aan. ¿ Perros ? ¿ Qué perros? ! No oigo nada!

Nee natuurlijk niet, ik zou ook helemaal doof zijn geworden van alle herrie die ze hier normaal produceren: oorverdovend vuurwerk bij iedere gelegenheid, en maximale decibellen popmuziek tijdens de fiestas.

Mijn gedachten gingen terug naar Mallorca toen we aan de NW kust, aan de Costa de Deià woonden. Het was er 's nachts werkelijk doodstil. Het aanspoelen van de golven op de kust was in de zomer nauwelijks hoorbaar. Als we al een hond hoorden was het de hond van de schaapherder, wiens nobele taak het was de schaapjes, die allemaal een belletje om hun nek droegen bij elkaar te houden, zodat hun baasje ze makkelijker terug zou kunnen vinden als ze een beetje afgedwaald waren. Wat vaak gebeurde want ze liepen vrij rond, waarschijnlijk om het weinige groen dat in het berglandschap te vinden was op te sporen. Als de belletjes erg dichtbij kwamen begon ik me zorgen te maken. Waren ze erin geslaagd in mijn tuin door te dringen ? Aten ze nu al mijn verse kruiden en groenten op, die ik met zoveel geduld had opgekweekt uit minuscule zaadjes. De peterselie, basilicum, sla, tomaten, paprika's en aubergines ? Zelfs de bloemen van de potplanten waren niet veilig voor hun vlijtige tongetjes.

Zo lag ik gespannen te luisteren naar de progressie van hun belletjes.

Tegen het ochtendgloren kwamen de vissers terug en hoorde ik het "chuk-chuk-chuk" van de vissersbootjes als ze onderlangs ons huis doorvoeren om op hun thuishaven, Port de Sóller, hun vis af te leveren.

Ja, absolute nostalgie, die op de randen van de nacht het hevigst is. Ik dacht aan een gedicht van W.S. Merwin, één van de bekendste Amerikaanse 20- eeuwse dichters, die in het begin van de vijftiger jaren van de vorige eeuw, een tijdje de 'tutor' was geweest van de oudste zoon van Robert Graves, William. Het huis 'Cannellun' (Huize de Maan), waar de beroemde schrijver had gewoond, lag een paar kilometers van het onze verwijderd en was een bedevaartsoord voor zijn vele bewonderaars geworden. William Graves heeft overigens nog een prachtig boek geschreven: 'Wild Olives' over zijn jeugd in Deià en het leven met zijn vader.

Het gedicht ( dat gaat over de geluiden die hij 's nachts buiten hoort) van Merwin, die logeerde in huis Son Beltran dat op de helling vlak boven de baai van Deià ligt geeft perfect de sfeer weer die ik bedoel, hoewel hij hier over een winternacht schrijft.

In the Old Vineyard

That was a winter of last times

waking upstairs in the cold

empty house of the master

of Son Beltran with its new floors

of imitation marble

its bare rooms living with echoes

though the window had been open

all night to another cold

that came down from the mountains

bringing the sounds of the sheep bells

from somewhere among the clouds

and before the sun was up

I would open the front door

as the fishermen my neighbors

were bringing the night catch

up the stairs to spread out

on the gray stones of the hour

then as the first rays kindled

the upper terraces

across the valley I heard

every morning the same

voice of a girl singing

her flight of notes that rose

along the tiers of stone

to touch the whole morning

with their hovering song

older than I could know

Interview in Cabin Ready, juni 2009

2009-07-14T10:11:00.015+02:00

Een paar maanden schreef ik onder de titel 'Memories' op deze blog, dat ik in Nederland op het Aviodrome in Lelystad moest zijn voor een interview voor het blad Cabin Ready dat bestemd is voor het KLM- cabinepersoneel. Het is gepubliceerd in juni 2009, in de reeks :"90 Years of Inspiration'. ( oplage 10.000)

Het leek me wel leuk om het als 'follow-up' op mijn blog te zetten.

De foto's zijn genomen op het upperdeck en op de trap van de( gepensioneerde) B747: PH-BUK.

OP 7 OKTOBER 2009 VIERT KLM HAAR NEGENTIGJARIG BESTAAN.TER GELEGENHEID VAN DEZE BIJZONDERE MIJLPAAL BLlKKEN WE AAN DE HAND VAN EEN 9-DELlGE SERIE TERUG OP DEGESCHIEDENIS VAN ONS PIONIERENDE BEDRIJF."DE KOMST VAN DE BOEING 747 IN DE JAREN ZEVENTIG BETEKENDE OOK DE INTRODUCTIE VAN EEN NIEUWE TROLLEY, EEN UPPERDECK EN TWEE GANGPADEN."

"Alsof ik niet ben weggeweest", vertelt oud-purserHenk van Dalfsen (78) als hij door de Boeing 747 loopt. "Ik zie mezelf ook zo weer in de pantry staan", beaamt Netty Buijnq-Rijnders (65), voormalig assistent purser Boeinq 747 en purser DC-9. De 747-300 in het Aviodrome roept veel prettige herinnerinqenbij hen op.

Opvallende glazen.

Netty vlooq van 1968 tot 1989 en werkte als CA op de allereerste 747-vlucht naar New York. Daarna vloog zij drie maanden achtereen naar deze enige 747-bestemming ,omdat veel collega's nog getraind werden voor dit destijds opzienbarende toestel.

Netty: ''We kregen in die tijd ook een ander uniform,waarbij de kleur werd veranderd van qrijsblauw naar het blauw van nu. Met de komst van de Boeing747 werd ook de trolley qe"lntroduceerd. Daarvoor ging alles uit de hand. volqens mij heb ik nog van jou 'trolley-les' gehad Henk!". "Als instructeur was die trolley een hele uitdaging, maar ook aan boord hoor. Zo riepen we voor het eerst in het gangpad over de hoofden van de passagiers:'Heb nog maaltijden?' Om vervolgens tot de ontdekking te komen dat je ook noq 14 plateaus in het middengedeelte

van de trolley moest stuwen..", vertelt Henk die vlooq van 1956 tot 1987. Met de 747 introductie

kwam er ook nieuw servies en bestek. Beiden herinneren zich dat passagiers het ontwerp ervan

mooi vonden, het bleek alleen niet zo qebruiksvriendelijk te zijn. Netty: "Zo vielen de glazen op het dienblad telkens om!"

Loungestewardess

Met de komst van de Boeing 747 werd ook het een en ander aangepast op het gebied van flight safety.Het commando naar de crew om de deuren te sluiten of te openen werd bijvoorbeeld vanaf toen niet meer door de purser, maar door de vliegers gegeven. Henk over het leidinggeven als purser:"Door het ontbreken van een recht gangpad werd dit wel wat moeilijker. Je was bijvoorbeeld wel eens een colleqa 'kwijt' als er een vliegveiligheidsdemonstratie gegeven moest worden. Die stond dan nog ergens citroenen te snijden, omdat hij of zij de purser

niet zag of hoorde." Samen koesteren Netty en Henk qoede herinneringen aan het uitzicht vanuit

de vele cockpitramen, vooral op een nachtvlucht.

Netty: "Dat was toch zo mooi, vooral..." Henk vult spontaan in: "Het noorderlicht?"

Netty enthousiast: "Inderdaad, had jij dat ook?"

Terwijl Netty van het upperdeck via de rechte trap naar beneden loopt:

''Weet je noq van die wenteltrap op de eerste reeks747 's?"

Henk: "Heel elegant hoor, maar het was wel zwaar om via die trap het le klas plateau vol servies

naar de cockpit te brengen." Ja,dat klopt,maar het was wel chic! Net als het upperdeck en de lounge daar!" Een first-class stewardess werd zelfs speciaal ingedeeld om na de maaltijdservice als loungestewardess drankjes in te schenken en siqaretten aan te bieden.

Als Henk buiten staat, werpt hij noq een

blik op het vliegtuig en zegt: "Het lijkt wel of mijn vliegperiode letterlijk voorbij is gevlogen. Wat een toestel, wat een herinnerinqen!"

TEKST:WILBERT VAN HANEGHEM, EENBANDER / FOTO'S:

LEXVERSPEEK/ MET DANKAAN LUCHTVAART-THEMAPARKAVIODROME

WWW.AVIODROME.NL

CabinReady 27.

Baile de verano

2009-06-28T16:40:00.011+02:00

Eergisteren was het weer zover: het 'Summer Ball' van de tennisclub zou plaatsvinden in Restaurante Los Arcos. Vorig jaar had ik heerlijk gedanst en omdat ik gehoord had dat mijn danspartner van die avond , 'Mick Jagger', ook weer van de partij zou zijn, verheugde ik me zeer op onze hernieuwde kennismaking.

In de tuin van het restaurant, dat zowaar in onze woonplaats lag, en niet ergens een half uur rijden van ons huis vandaan, verzamelden we ons met een glaasje cava, of jus, om even gezellig bij te kletsen ( of roddelen, want daar zijn de Engelsen goed in) en om natuurlijk elkaars outfit te bewonderen ( of stiekem te bekritiseren). De meeste dames doffen zich dan ècht helemaal op en sommige mannen waren zelfs in smoking op komen draven wat me, met de hitte in het achterhoofd, niet erg comfortabel leek, zeker niet om in te dansen.

Het eten was zowaar goed, maar dat was waarschijnlijk omdat we, voor de verandering, in een Spaans restaurant aten ! Eén van de mannen aan onze tafel kocht heel galant een rode roos voor de dames en poseerde zelf heel schalks met zo'n roos, als een hond met een kluif in zijn bek, voor de fotografe ( ik).

De laatste tijd neem ik altijd mijn kleine Sony Cybershot mee, want die past zelfs in het kleinste tasje, om allerlei festiviteiten vast te leggen, vooral alles wat met de tennisclub te maken heeft. Zij publiceren de foto's dan later weer op hun website. Helaas heb ik nog niet uitgevonden hoe ik scherpe foto's in het donker kan maken van' rock and roll'-ende figuren. Maar dat vind ik nog wel uit.

Ed zong weer enige nummers uit zijn repertoire en daarna was het de beurt aan de DJ, die gespecialiseerd is in het draaien van dansmuziek voor onze generatie; dus de gebruikelijke Rock and Roll, Twist, Jive, etc., zeg maar muziek, waar wij op dansten toen we nog 'jong' waren. Ik vraag me af of de huidige generatie later, als ze onze leeftijd bereikt hebben, willen dansen op die gehoorbeschadigende dreun waar ze nu urenlang op' dansen'. Ik denk het niet, want dan zijn ze allang doof.

Ik danste met Simon and John en nog een John en ene Norman en de andere John die ik al 'Mick' noemde. Ze waren heel aanhalig en soms ronduit amoureus! Ik moest mezelf er soms aan herinneren dat we geen achttien meer waren en dat ik niet met puisterige tieners, die last van hun hormonen hadden, te maken had!

Verdorie zouden die verd... Spanjaarden misschien Viagra door het eten hebben gedaan en nu om de hoek zitten te gluren om te kijken of die 'mayores' een orgie zouden aanrichten? Maar ach, wat maakte het eigenlijk uit! Het was fantastisch om even in die fantasie te leven. Energie had ik genoeg, door het vele trainen ben ik in een uitstekende conditie en kan ik urenlang rondspringen. Helaas de mannen niet, die waren, ondanks het feit dat ze hun jasje hadden uitgedaan, helemaal doorweekt! Arme zielen.

Om één uur was het feest afgelopen. Het was weer mooi geweest !

Misleidende titel

2009-06-21T10:15:00.013+02:00

"Waarom vrouwen chocola lekkerder vinden dan seks", de titel van het boek viel me onmiddellijk op en dat was natuurlijk ook de bedoeling, want ik liep rond tussen de tafels met daarop stapels boeken, allemaal bestsellers, die ze in de AKO boekhandel in de vertrekhal van Schiphol verkopen.

Dit soort boeken die onder het mom van een zweempje wetenschappelijkheid aan de lopende band verschijnen heeft kennelijk een grote aantrekkingskracht op lezers die op zoek zijn naar vermakelijke beschrijvingen van de vele komische misverstanden die er tussen de beiden seksen bestaan. In ieder geval moet de tekst niet te moeilijk zijn zodat de intellectuele vermogens niet te veel hoeven te worden aangesproken.. Zo herinner ik me nog de bestsellers van een paar jaar geleden die Allan & Barbara Pease hebben geschreven: "Why men don't have a clue and women always need more shoes", en zijn voorganger: "Why men don't listen and women can't read maps".

Echt wetenschappelijk gaat het er daarentegen aan toe in de boeken van Mary Roach, die met "Bonk", een humorvolle beschrijving geeft wat er o.a. in de hersenen en in de rest van hun lichamen gebeurt als twee mensen seks met elkaar hebben. Omdat het uiterst moeilijk was om vrijwilligers te vinden die 'het' in een laboratorium met elkaar wilden doen terwijl ze met draden verbonden waren aan allerlei meetapparatuur, deed ze het maar zelf, met haar echtgenoot. Ondanks dat het over wetenschappelijke onderzoeken gaat leest het boek als een trein door de geestige formuleringen van de schrijfster.

Maar goed, voordat ik in het boek begon te lezen waarom vrouwen chocola lekkerder vonden dan seks dacht ik dat het kwam, omdat er al een tijdje bekend is dat cacao ingrediënten bevat die het serotoninegehalte in het bloed verhogen wat weer als gevolg heeft dat het ' het zich goed voelen' bevordert. Maar dan zou het logisch zijn om te denken dat vrouwen het allebei even lekker zouden vinden. Bovendien heb ik het idee dat er veel mannen zijn die chocola ook best lekker vinden. De reden dat alleen maar vrouwen daarom chocola boven seks prefereren zou naar mijn, emancipatoire, mening dan ook waarschijnlijk meer te maken moeten hebben met hele andere factoren, waarover je maar weinig leest: bv. dat er een heleboel mannen op deze wereld hele slechte minnaars zijn.

Ik herinner me nog uit de zestiger en zeventiger jaren van de vorige eeuw dat er speciaal voor de vrouw allerlei handboeken uitgegeven werden, waarin tips werden gegeven hoe je je echtgenoot seksueel in je geïnteresseerd kon houden. Hilarische tips, zoals hem frisgewassen opwachten als hij uit zijn werk thuis kwam, gekleed in een minuscuul schortje of strak in het leer naar gelang zijn fantasieën, nadat je natuurlijk eerst de tafel feestelijk had gedekt en de hele middag in de keuken zijn favoriete gerechten had staan klaar te maken. Natuurlijk leidde je hem eerst naar de badkamer om hem een heerlijke massage te geven en de rest volgde dan vanzelf wel... Of, als je uitging vergat je een slipje aan te trekken en dat vertelde je hem pas halverwege de avond. O, o, o, wat stout! Mijn vriendinnen en ik moesten ook grinniken om het boek "How to bellydance for your husband", we zagen al die huisvrouwen al voor ons en de verbijsterde gezichten van de mannen, die comfortabel met de pantoffels aan, vanachter hun avondkrant de ingestudeerde kronkelingen van hun vrouwen gadesloegen. En waar waren de kinderen en de huisdieren gebleven ?

Tegenwoordig is het al niet veel beter als ik de inhoud van de damesbladen, zoals de Cosmo(politain), Elle en Marie Claire moet geloven. Alleen zijn er wat nieuwe trends bijgekomen, zoals vrouwvriendelijke pornovideo's, slow sex ( net zoiets als slow food, neem ik aan), tantra-seks, bondage en andere variaties, die het seksleven spannend moeten houden.

Toen ik het titelblad binnenin het boek opensloeg zag ik dat "Waarom vinden vrouwen chocola lekkerder dan sex" een vertaling was van het Amerikaanse "Do Gentlemen Really Prefer Blondes ?" Gelijk begreep ik waarom de Nederlandse titel was zoals hij was.... uit puur winstbejag, want wie in Nederland kent de film: "Gentlemen prefer blondes" met Marilyn Monroe nog ? Hetzelfde principe wordt toegepast door de roddelbladen zoals Privé, Story, Weekend e.a. die bv. buiten op de omslag schrijven: "Heeft Koningin Beatrix een geheime minnaar ?" Je ziet dan een onduidelijke foto waarop nog net een schim te zien is die de achteringang van Paleis Noordeinde binnenschiet. Als je het artikel openslaat blijkt het Hans van Mierlo te zijn die als Minister van Staat een kopje thee ( iets sterkers mag-tie niet meer) met HM is komen drinken.

Maar, denkt de lezer, wat heeft dit allemaal te maken met mijn leven in Spanje? Nou... net zoveel als chocola met seks !

Wim 's Werkplaats

2009-06-18T20:50:00.003+02:00

In Nederland wordt op de televisie een programma uitgezonden dat: "Help, mijn man is klusser" heet. Uiteraard heb ik het nog nooit kunnen bekijken, omdat mijn man geen interesse heeft. Ja, vanzelfsprekend, want dan zou hij iets zien wat lijkt op zijn eigen behandeling van de talloze klussen waar hij ooit aan begonnen is, maar die nog immer onafgemaakt liggen te wachten op de laatste hand. Voor iemand die héél netjes en georganiseerd is, betekent het een ramp, maar na 24 jaar heb ik me er allang in geschikt.

Zo vind ik overal, in huis en tuin, gereedschap rondslingeren dat daar gebruikt is en op die plek is blijven liggen tot het voor de volgende keer nodig is. Terugbrengen waar het vandaan komt is immers onnodige energie verspillen ? Na 1 dag, week, maand, jaar, het hangt er vanaf, pak ik dan zuchtend een doos en gooi alles erin, tot het kleinste schroefje en moertje aan toe, en breng het naar de werkplaats die gevestigd is in de middelste van de drie garages. Dat het daar een ongelofelijke chaos is bewijst de bovenstaande collage. Hij kan nu eenmaal niets weggooien en de troep ligt te wachten tot het totaal verroest en/of verrot is.

In Mallorca was zijn werkplaats boven aan de 111- tredige trap gevestigd. Binnenin was er een grote rots en daarom heen waren de schappen, dozen, laden etc. met het gereedschap, gevlijd. Soms kreeg ik uit Nederland een telefoontje om iets in die werkplaats te gaan opzoeken. Als ik de deur opendeed beving me dan altijd een licht gevoel van paniek omdat ik in de eerste plaats helemaal niet technisch ben, dus onbekend met het gezochte voorwerp, en in de tweede plaats was het daar zo'n rotzooi dat ik het allerliefste gelijk rechstomkeert wilde maken. Geen wonder dat ik dan ook altijd onverrichterzake de trap weer af moest dalen om met schaamrood op de kaken te bekennen, dat ik 'het' niet had kunnen vinden.

Toen we 11 jaar geleden naar hier verhuisden overtuigde ik mijn man er dan ook van dat hij zijn werkplaats vanaf dat moment ordelijk moest inrichten, schoon schip moest maken. Een vuilcontainer met overbodige rommel hadden we immers al op het eiland achtergelaten ? Hij begon goed met keurig planken te installeren met daarop dozen, waarop stond wat er in zat. De platte werktuigen werden opgehangen aan de muur en de werkbank was leeg.

Mensen zijn netjes en ordelijk of ze zijn het niet, het is niet te veranderen, dus heb ik er maar in berust dat ik in rommel zal moeten leven, met om iedere hoek" unfinished business". Och, als dat het ergste is....

De vuilcontainer staat ergens geduldig te wachten.

Fun Tournament

2009-06-13T17:32:00.005+02:00

"Zou jij niet een toernooi willen organiseren voordat het te heet wordt ?" vroeg de voorzitster van onze tennisclub me tijdens de afgelopen committee-vergadering. Eh ja, vooruit dan maar, hoewel het eigenlijk altijd een heel gedoe is, vooral om mensen gemotiveerd te krijgen om mee te willen doen. Mijn bedoeling was om die redenen dan ook, dat het vooral een ontspannen gebeuren moest zijn en 'fun', want tijdens de competitie gaat het er al serieus genoeg aan toe.

Het was een prachtige, zonnige morgen met een aangenaam koel briesje. Iedereen speelde vier maal acht games. Na vier games ging één van de partners van de dubbel naar de overkant van het net, zodat je, gedurende het toernooi met, en tegen, iedereen speelde.

Het verliep prima, zonder al te veel gedoe over' line-calls' en' score-keeping'. Er waren een paar mannen, die geblesseerd waren, en dus niet mee konden doen, vrijwillig gekomen om mij te helpen, wat aardig was. Na twee-en half uur waren alle partijen gespeeld en kon ik de prijzen uitreiken aan de trotse winnaars.

Daarna togen we naar het restaurant op de club, dat gespecialiseerd is in Italiaans eten, waar ik pizza's , salades en drankjes had besteld.

Nog twee toernooien, de Club Kampioenschappen en het 'Kees Romeijn Toernooi' en dan geef ik mijn taak als Club Captain over aan een volgende ( hoop ik).

Koffiekransje bij Hazel

2009-06-13T16:18:00.007+02:00

Hazel is ooit eens, in een grijs verleden, getrouwd geweest met een Duitser en daar heeft ze een tik van meegekregen door een typische Kaffee und Kuchen- middag te organiseren. Met deze traditie was ik al vertrouwd geraakt toen we nog op Mallorca woonden, want daar werden we regelmatig door onze Duitse Nachbarn uitgenodigd om bij hun je helemaal misselijk te komen eten aan, soms wel, vier verschillende taarten die ze uiteraard zelf gebakken hadden.

In Hazel 's geval waren er drie: aardbeien, zure kersen en citroen, aangevuld met custard, op een knapperige bodem. Uiteraard moet je er dan heel veel Schlagsahne opdoen en sterke koffie bij drinken. Thee mag ook.

Wij, uitgenodigde dames van de tennisclub, deden ons best, maar al na het nuttigen van de eerste taartpunt kregen we het moeilijk. Een tweede stukje eten, laat staan een derde, leek haast een onmogelijke opgave maar we konden onze vriendin toch niet teleurstellen, nadat ze zoveel moeite voor ons had gedaan ? OK, een héél klein stukje dan nog van deze en een paar hapjes van die.

Waar praten dames zo al over. Och, hun mannen natuurlijk met al hun gebreken. Hazel zwoer dat ze nóóit meer zou trouwen en de andere dames ook, maar het was uiteraard bij de meesten van ons nog helemaal niet aan de orde, omdat we nog getrouwd waren. Eentje zelfs nog met haar eerste man; wat een uithoudingsvermogen !!

De inrichting van huis en tuin. Hazel had een paar jaar geleden haar huis dat in een totaal uitgewoonde staat verkeerde, gekocht. Ze had het helemaal laten verbouwen wat niet wegnam dat haar nieuwgeverfde huis als een vlag op een modderschuit stond omdat de buurt waarin ze woonde bijzonder onappetijtelijk oogde, hoewel het, als een klein lichtpuntje, dichtbij zee lag. De meeste huizen hadden duidelijk een flinke opknapbeurt nodig, de meeste straten waren onverhard, de telefoon- en elektriciteitsdraden hingen slordig aan palen boven de grond

en als klap op de vuurpijl waren een aantal hoertjes dichtbij, aan de weg van Alicante naar Valencia, hun beroep aan het uitoefenen. Als de stoelen leeg waren, waren ze 'aan het werk'!

Daarna bekeken we de smalle strook langs haar huis waar ze bloemen en planten in de perkjes had gezet. De gewone Middellandse Zee variëteiten, zoals lavendel, bignonia en druivenstruiken.

En praten over mode natuurlijk. Hazel ging over een paar weken naar Duitsland, omdat haar zoon ging trouwen, ik heb niet helemaal gevolgd voor de hoeveelste keer, ik dwaal namelijk met mijn gedachten wel eens af. Maar ik werd weer wakker toen ze met de jurk aan kwam zetten die ze had gekocht. De schoenen en bijbehorende tas had ze, geloof ik, geleend van een goede vriendin of zoiets. Alle dames zeiden ' oe' en' aa' en toen kwamen de flessen wijn op tafel.

Eindelijk...!

Una tarde en mayo

2009-05-31T13:29:00.005+02:00

Zo 'n heerlijke meiavond buiten op het terras: Floppi, Mützi en ik kijken naar de boerenzwaluwen, die hun babies voeren. Een schattig gezicht, die ouders zich zo te zien uitsloven, terwijl de vogeltjes hun snaveltjes open en dicht doen op het ritme van pa-pa en ma-ma.

Wat niet zo schattig is, is dat ze zo nu en dan achterstevoren op de rand van het nest gaan zitten en: 'kledder', ligt er weer een vogelpoepje op de rest van de hoop. Daar valt niet tegen schoon te maken. De enige oplossing zou zijn de nestjes weg te halen vóórdat de ouders kans hebben gezien hun eitjes te deponeren, maar daar zijn we veel te weekhartig voor.

Ook de boomratten lopen vrijelijk in de tuin rond. Ondanks het feit dat ze zo nu en dan achterna worden gezeten door onze honden, of de katten van de buren, is onze tuin een paradijs voor ze. Zo nu en dan kijk ik recht in een paar mooie bruine oogjes die je doen denken aan eekhoorntjes, tot je de staart ziet natuurlijk.

Een paar jaar geleden hebben we een aantal klimrozen 'New Dawn' meegenomen uit Nederland, omdat ik ze zo mooi vind maar hier in Spanje nergens kon vinden.

De bloei was dit jaar voor het eerst uitbundig. Helaas zijn de rozen in de warmte gauw uitgebloeid maar ik heb er toch nog een paar, met het licht van de ondergaande zon, op de foto kunnen vastleggen voordat de grootste pracht voorbij is. In de zomer is het te heet voor ze, maar soms in het najaar, als het wat koeler wordt, bloeien ze voor een tweede keer, al is het dan wat minder uitbundig.

Ed 's Music Night

2009-05-24T12:44:00.018+02:00

Het is natuurlijk veel leuker om een enthousiast berichtje te schrijven over wat ik zo uitvoer en wat me bezig houd. Deze keer zal het echter niet lukken, ben ik bang. Had ik me maar weer niet laten bepraten om iets bij te wonen waarvan ik al van te voren wist dat het me niet zou gaan bevallen, want ik had een zelfde soort avond in hetzelfde restaurant al eens eerder meegemaakt. Maar omdat de voorzitster van onze tennisclub getrouwd is met Ed, ondersteunen de leden hem als hij zo nu en dan optreedt als zanger/entertainer. Hij zingt dan populaire 'evergreens' die ooit op het repertoire stonden van o.a. Frank Sinatra, Sammy Davis jr., Neil Sedaka, Willy Nelson etc. Uiteraard bestaat het publiek dan ook voornamelijk uit toehoorders die nog een levendige herinnering hebben aan de uitvoering van deze beroemde 'crooners': zestig-plussers dus.

Ondanks het feit dat hij zijn best deed, kon hij toch niet verhinderen dat de oorspronkelijke versies heel wat beter hadden geklonken. Ook zo 'n computer met begeleidingsmuziek en de tekst op een lessenaartje deden meer denken aan een veredelde karaoke-voorstelling en het geluid was zonder nuance en veel te hard. Het publiek begon er wat later op de avond dan ook flink doorheen te kakelen en vroeg om dansmuziek.

Het geheel vond plaats in een restaurant in de Jávea Arenal buurt, dat ergens ingeklemd ligt tussen troosteloze, voornamelijk onafgemaakte en leegstaande nieuwbouw, een haveloos kermisje en enige, vol met afval gedumpte, terreintjes. De kwaliteit van het eten was belabberd en van een even kleurloze en smakeloze kwaliteit. Het was betrekkelijk goedkoop en daarom misschien geschikt voor de uitsluitend Engelse clientèle ? Door de ramen konden de restaurantbezoekers hun eigen meegebrachte auto 's bewonderen en aan de muren hing nondescripte moderne kunst, alsof de eigenaar had gedacht dat die zijn restaurant zou verheffen tot een sjieke eetgelegenheid.

Ik zat te bedenken dat Wim nu thuis lekker van mijn ovenschotel met tonijn zat te smullen terwijl ik op hetzelfde moment een waterig en vettig kweekzalmkoteletje voor mijn neus had staan met een paar wortelschijfjes, broccoli- en bloemkoolroosje en een kwak aardappelpuree, wat eruit zag alsof het uit een pakje kwam, want het had een glazige finish.

Waarom ga ik toch steeds weer met die Engelsen eten, terwijl ik allang weet dat het zo goedkoop mogelijk moet zijn en al helemaal niet Spaans, stel je voor. Ik heb al een paar keer geweigerd mee te gaan naar een Fish and Chips Restaurant, dat het toppunt schijnt te vertegenwoordigen van de Engelse eetcultuur. De laatste keer dat ik had toegezegd dat ik mee zou gaan heb ik het zelfs ( 'Freudiaans' ?) vergeten en vroegen ze me de volgende dag waarom ik niet op was komen dagen ? Oops, I forgot, sorry !

Ed heeft al weer plannen gemaakt voor zijn volgende optreden, hoorde ik. Ik geloof, dat ik op die betreffende avond al een andere afspraak heb.

Eindelijk gerechtigheid

2009-05-12T17:24:00.010+02:00

Vandaag is het een bijzondere dag, want vanaf heden heb ik recht op AOW, waarvan ik twintig jaar geleden dacht dat het wel afgeschaft zou zijn tegen de tijd dat ik aan de beurt was.

Niet dat ik het niet verdiend heb ! De eerste dertig jaar van mijn werkende leven heb ik premies afgestaan van mijn salaris en de laatste twintig jaar in het buitenland heb ik vrijwillig geld afgedragen om niet gekort te worden op mijn ouderdoms pensioen.

Om de AOW te kunnen ontvangen moest ik hier naar de Sociale Dienst om bergen formulieren in te vullen, waarin ze wilden weten, waar en wanneer en bij welke bedrijven ik gewerkt heb en dezelfde gegevens moest ik eveneens opgeven voor man en ex-man. Dat was nog behoorlijk lastig om zo ver in mijn en mijn echtgenoot's geheugen terug te gaan, vooral omdat ik tijdens zijn werkzame leven niet aanwezig ben geweest en er dus geen herinneringen aan heb. En waarom moeten ze dat eigenlijk weten, ik heb immers zelf al die jaren mijn eigen premies betaald en niet mijn echtgenoten. Kennelijk komt dat niet veel voor bij vrouwen van mijn generatie. Bovendien willen ze hier bij alle formaliteiten ons trouwboekje zien alsof ik zonder niet besta. Ik mag ook geen bank in Nederland opgeven om mijn pensioen op te laten storten: nee, het moet per se een Spaanse Bank zijn. Die vinden we eigenlijk niet geschikt, omdat ze zoveel commissie voor iedere transactie vanuit het buitenland rekenen. Maar goed, dat veranderen we later wel weer.

Een groepje dames van de tennisclub had een verjaardagslunch voor me georganiseerd en heerlijke champagne, wijnen en hapjes werden me voorgeschoteld. De gastvrouw had zelfs een speciale birthday cake gebakken, die met symbolische brandende kaarsjes binnen werd gebracht. Heerlijke chocolade met amandelen. Ze hadden allemaal een kaart geschreven, waarin ze hun medeleven met mijn bereikte ouderdom uitten. Deze was de leukste :

Proost !

Een hond in Spanje

2009-05-04T20:39:00.007+02:00

Iedere avond als ik om een uur of zes buiten ga zitten om een glaasje wijn te drinken en tevreden naar mijn tuin te kijken, komen Floppi en Mützi er gezellig bij zitten en spelen leuke spelletjes zoals verstoppertje en tikkertje. Als ze moe worden graven ze een lekker koel gat in het grind en gaan daar in liggen mediteren. Ze houden me echter wel in de gaten want als ik opsta, volgen ze me onmiddellijk, waar ik ook heenga. Ze hopen naar de keuken, want dan krijgen ze hondenbrokjes en meestal nog iets wat van de tafel afvalt nadat wij gegeten hebben. Daarna krijgen ze een 'dentarask', een botje om hun tanden schoon te houden en een kauwstokje. Dat weten ze, dus als we het vergeten, herinneren ze ons eraan door voor onze voeten te blijven lopen en ons met de poot aan te tikken. En niet te vergeten die smekende hondenblik ! Wie zegt dat dieren niet kunnen praten ?

Vanmorgen zag ik op ons weggetje een aantal honden uit een boomgaard komen om snel de weg over te steken. Zo te zien waren het podenco's, die waarschijnlijk door hun eigenaren waren losgelaten. Mijn hart gaat naar die dieren uit, maar er is niet veel aan te doen zolang de Spanjaarden zelf niet begrijpen dat ze verantwoordelijk zijn voor het welzijn van alles wat leeft, waarmee ik niet alleen honden bedoel.

Ik las in de kranten, dat veel stierenrennen die bij ieder dorpsfeest horen, door geldgebrek vanwege de economische crisis, afgelast worden. Als ze nu ook eens ophouden op alles te schieten wat beweegt als het jachtseizoen is (vanwege de ammunitiekosten) en niet ieder weekend voor miljoenen euro's de lucht inknallen aan vuurwerk, omdat het zo lekker veel herrie maakt, dan scheelt dat veel verspilling van geld en voor mij veel onnodige ergernissen.

rozentuin

2009-05-01T21:28:00.005+02:00

Ieder jaar om deze tijd is het een waar genoegen om al mijn verschillende soorten rozen weer in bloei te zien komen. De tuin staat verder vol huizenhoog onkruid, de heggen schieten naar alle kanten uit, door het grind van de oprijlaan komen allerlei soorten interessante wilde planten naar boven, de terrassen liggen vol met zand en vogelenpoep, het zwembad wordt troebel, de potten moeten nodig gevuld worden met zomerbloemen, maar.... de rozen floreren. Ik hoef er gewoon niks aan te doen. Nou ben ik natuurlijk wel steeds van plan om hard te gaan werken en zo nu en dan doe ik dat ook wel, maar ik houd het allang niet meer bij. Er zijn teveel andere dingen, die mijn aandacht opeisen. Prioriteiten stellen dus.

Voorlopig maak ik foto's van mijn bloemen en geniet van hun aanblik en hun geur.

April in Amsterdam

2009-04-25T19:45:00.014+02:00

Wat een geluk had ik, dat het zulk prachtig weer was in Nederland.

Vaak als ik kom regent of miezert het, is de lucht grijs en zien de mensen er somber en grauw uit. Dan weet ik weer waarom ik het zo fijn vind om in Spanje te wonen. Een hele week zonneschijn, beter had ik het niet kunnen treffen.

Een zondagmiddag in Amsterdam is dan een genoegen, tenminste als je er niet tegenop ziet je in de menigte te begeven. Overal op de straten, pleinen en parken liepen mensen te flaneren en de terrasjes zaten overvol. Zo zaten mijn vriendin en ik op het terras van het Americain Hotel op het Leidseplein en keken naar het voorbijtrekkende publiek. Toen we geluncht hadden, met een paar glaasjes wijn erbij, keken we aan de overkant even binnen bij Grand Café Stanislavski, dat op de plaats zit waar vroeger de hoofdingang van de Stadsschouwburg was gesitueerd. Er was veel over te doen geweest, dus waren we nieuwsgierig naar hoe het er uitzag. Het was er stil en de ambiance vrij kil door de hoge plafonds en de kale, sobere inrichting. Echt ´gezellig´ vond ik het er niet, maar dat zou anders kunnen zijn als er een theatervoorstelling is. Later slenterden we langs de terrassen en keken naar de rondvaartboten, die vlakbij op de Amstel vertrokken. Mijn vriendin zocht in bars en bioscopen naar de gratis kaarten die speciaal voor Koninginnedag worden uitgegeven door de stad Amsterdam. Obama en Putin met olijke t-shirts aan met het opschrift: ´Kiss me I´m drunk´ en Hillary Clinton met oranje pruik en opvallend décolleté. Op gevaar af, dat ik gearresteerd zal worden door de CIA en KGB, laat ik ze hier zien.

We kwamen voorbij het Vondelpark en liepen via het Museumplein naar het Concertgebouw om daar de bus te nemen naar Amstelveen. Op dat moment speelde Enrico Pace en ik was het liefste naar binnen gegaan om mee te luisteren. Volgende keer moet ik dat beter regelen.

Bij het uitstappen van de bus in Amstelveen zagen we in een tuin deze magnolia in bloei staan.

Lente in Nederland. Als de zon schijnt is er geen mooier land.

"Memories."

2009-04-24T20:44:00.010+02:00

Het was een prachtige voorjaarsdag in Nederland en ik reed mee van Amstelveen naar het Aviodrome in Lelystad, waar ik moest zijn voor een interview. Ik verbaas me iedere keer weer over het drukke verkeer op de wegen en keek nieuwsgierig, tussen de vele auto's door, naar het Naardermeer en het IJmeer en de vele naargeestige blokken met kantoor- en appartementengebouwen in de buurt van Almere. In de Flevopolder hing een frisgroene waas tussen de takken van de bomen en de weilanden waren geel bespikkeld met paardenbloemen.

De KLM bestaat dit jaar 90 jaar en zoals ieder jubileumjaar wordt er iets aan gedaan.

Zo maakte ik het 50-jarig jubileum mee in 1969, dat grootscheeps gevierd werd met allerlei festiviteiten. Nu, 40 jaar later ben ik er nog steeds om erover mee te praten: hoe alles veranderd is, van kleinschalig naar grootschalig maar nog steeds hetzelfde als je de generatieverschillen niet meerekent.

Ik werd uitgenodigd voor een interview in het Aviodrome bij Lelystad om samen met vroegere collega's uit te leggen wat er in de zestiger en zeventiger jaren van de vorige eeuw allemaal veranderde in de luchtvaart, gezien door de ogen van het cabinepersoneel van toen.

Het is een vreemde gewaarwording om je te realiseren dat je deel bent geworden van het verleden, terwijl je in je huidige leven nog steeds bezig bent met nieuwe uitdagingen.

Er is een groot verschil of je in het verleden bent blijven steken ( omdat dat de mooiste tijd van je leven was) of dat je bezig bent met je projecten in het heden, die je alleen maar goed kunt doen omdat je de ervaringen van vroeger geïnternaliseerd hebt, waarop je verder kunt bouwen.

Mijn oud-collega's hadden plakboeken bij zich van alle vluchten die ze ooit gemaakt hadden. Ik had niets bij me, al heb ik wel dagboeken en vluchtbijzonderheden vanaf 1980 bewaard, maar ik vond het iets persoonlijks, wat van geen belang is voor andere mensen. Of vergis ik me ? Ik geloof, dat de meeste mensen niet geïnteresseerd zijn in een opsomming van namen of gebeurtenissen, tenzij er iets opmerkelijks gebeurde in de persoonlijke sfeer.

We maakten een wandeltocht langs de vele verschillende vliegtuigen waarmee de KLM zijn diensten heeft uitgevoerd: de DC 3 ," superconnie" ( de boterballentijd) etc. en de B747, het begin van het tijdperk van het massavervoer per vliegtuig.

Een fotograaf maakte foto's van ons in, om en nabij de vliegtuigen waar we op gevlogen hebben en de interviews werden gedaan door een freelance redacteur van een tijdschrift voor het cabinepersoneel van nu. Hét grote onderscheid vanaf de introductie van de B747 in 1970 is geweest, dat de cabinebemanning toen verdubbelde en dat het aantal vrouwen van hoogstens drie op vorige vliegtuigen ging naar tien.

Natuurlijk niet alleen dat. Er waren veel technische verbeteringen, die een groot verschil maakten, maar voor de nieuwere generaties is dat nauwelijks interessant, want zij weten niet beter. Ook zij zullen eens achterhaald worden door de tijd.

Maar toch aardig dat er aandacht wordt geschonken aan: "er was eens..." .

Vrolijk Pasen

2009-04-09T19:49:00.003+02:00

Het is toch wat !

2009-04-05T17:21:00.011+02:00

Iedere vrijdag als we de lokale kranten opslaan staan er zo'n beetje dezelfde dingen in , zoals :

corrupte burgemeesters en/of wethouders afgezet en soms zelfs juridisch vervolgd. De schandalen hebben meestal te maken met vriendjespolitiek en bouwfraude. Deze week zijn de bestuurders van Denia, Teulada, Calpe en Vall de Laguar in het nieuws, maar het zouden net zo goed andere gemeenten kunnen zijn, want overal spelen dezelfde zaken. Misschien is een gekozen burgemeester toch niet zo'n goede oplossing, zeker niet in kleinere gemeenten waar al decennialang dezelfde families de touwtjes ( en de grond) in handen hebben.

Een ander onderwerp is de kredietcrisis en de alsmaar verslechterende wisselkoers van de Engelse pond tegenover de euro. De Engelse expats en bezoekers hebben een derde van hun inkomen als sneeuw voor de zon zien verdwijnen. Hierdoor lopen het toerisme, de horeca, de hotelbusiness, supermarkten, huizenbouw en alle aanverwante bedrijven enorme schade op. Ik denk dat het dominostenen-omgooien record niet meer nagebootst hoeft te worden in een grote lege kippenloods, het gebeurt gewoon hier, bij open daglicht en het enige wat we eraan kunnen doen is: ernaar kijken.

Het opvallendste artikel dat gewijd was aan de economische malaise vond ik deze week in de 'Hallo' het Nederlandse weekblad aan de Costas : "Minnaressen de dupe van de economische crisis!" Wat is hier aan de hand ? Bij een onderzoek onder Britse beursmensen bleek: net als luxewagens eisen minnaressen veel tijd en geld. Dus als rijke mannen moeten besparen, dan is de minnares de eerste die het veld moet ruimen. De oorzaak zou zijn dat mannen een scheiding vrezen in deze economisch onzekere tijden; het zou namelijk hun financiële ondergang kunnen betekenen. Bovendien hebben mannen minder libido ( impotent ?) in zorgelijke tijden. Tja, je mag dus van geluk spreken als je een getrouwde vrouw bent tijdens een economische depressie? Jammer voor de minnaressen, hopelijk hebben ze goed gespaard. Zo zie je maar dat je als vrouw te allen tijde moet zorgen voor financiële onafhankelijkheid ! Een vakbond voor gedumpte maintenées oprichten, is dat misschien een goed idee ?

Verder is het hier "business as usual."

Op de tennisclub is het druk i.v.m. de feestdagen, zodat wij onze competitiewedstrijden niet meer thuis kunnen afwerken, maar elders banen moeten zoeken. Dat was nog even een heel georganiseer, maar we hebben gelukkig alternatieven gevonden.

Verder heb ik afgelopen week een liefdadigheidsevenement bijgewoond in Calpe.

De opbrengst van de avond was voor de weeskinderen van de Emaus-stichting. Die kinderen zijn niet alleen wees omdat ze geen ouders hebben, maar omdat ze net als honden en katten op straat zijn achtergelaten. Verder zijn er ook tehuizen voor verwaarloosde ouderen, teenagers met problemen en een soort 'Blijf van mijn lijf' huizen voor vrouwen en kinderen die thuis mishandeld zijn.

Er traden een paar professionals op, zoals Wesley Phillips en Ed Rogers ( de laatste is de echtgenoot van de voorzitster van onze tennisclub), maar de rest van de avond werd gevuld door amateur-dansers en - zangers. Je moet dan begrip hebben voor het feit, dat ze nerveus zijn, maar het leverde wel een paar hilarische momenten op. Al het eerste nummer werkte op mijn lachspieren omdat een paar Engelse dames, met bovendien een behoorlijk overgewicht, een flamenco-show gaven. Niet alleen waren de ingestudeerde bewegingen onbeholpen en plichtmatig, maar ze hadden ook nog de passie vergeten, waardoor de flamenco zo spannend kan zijn.

Het koor werd begeleid door een man op een keyboard. Hij was zo zenuwachtig dat hij er regelmatig naast zat en zelfs stukken oversloeg, zodat het koor niet meer wist waar ze waren. Verder ging hij steeds sneller spelen, wat de dirigente voor de nodige problemen plaatste. Daar lach je natuurlijk niet om, want het was, letterlijk, tenenkrommend entertainment.

Bij een playbacknummer bleef de plaat steken, niet één maar tweemaal en een 'seniore' danseres struikelde, tijdens een dansje als begeleiding van het lied: "The King and I", over haar hoepelrok zodat ze met haar benen spartelend in de lucht een enorme grote onderbroek liet zien.

Maar voor het goede doel bleven we braaf zitten en gaven iedereen aan het einde een hartelijk applaus.

Ze gaan een vervolgshow geven. Ik houd mijn lezers op de hoogte.

Het 'Frankrijk-gevoel'.

2009-03-20T19:33:00.010+01:00

Het is vroeg in de morgen in Menton en ik loop langs de boulevard op weg naar de tennisclub, waar ik om 8.45 uur mijn single moet spelen. De ochtendzon schittert op het water, de branding spoelt zachtjes aan op de keitjes die mee teruggezogen worden de zee in, en de palmen wuiven in de wind. Op de avenue, landinwaarts, hangen de sinaasappeltjes nog aan de bomen, de mimosa bloeit uitbundig en de plantenbakken staan vol met lentebloemen. Bij de boulangerie staan de mensen in de rij om dat heerlijk geurende, verse, brood te kopen voor hun ontbijt en de terrasjes zitten al vol met mensen, die hun eerste kopje koffie van de dag genieten. Wat is dat toch met Frankrijk dat je onmiddellijk voelt dat het leven hier anders is ?

Iedere dag denk ik dat ik mijn tenniswedstrijd wel zal verliezen, want ik ken mijn tegenstanders, maar deze week ben ik eindelijk zover dat ik niet meer nerveus word en gewoon in praktijk breng waar ik al zoveel jaren voor getraind heb. "I love it when a plan comes together", zei Hannibal al van 'the A-team' en zowaar schoot me die zin te binnen na weer een gewonnen partij.

Op mijn vrije dag besluit ik naar het Jean Cocteau Museum te gaan. Op de middelbare school had ik op mijn Franse literatuurlijst nog zijn "Les enfants terribles" staan. Vaag staat me bij, dat het verhaal over een broer en zus gaat, die aan de verdovende middelen ( opium?) verslaafd raken. Het museum ligt aan zee in een oud fort en wat er te zien is bestaat eigenlijk uit een collectie van een verzamelaar.Veel centaurs op eenvoudige schetsen, een oude brief, foto's van hem samen met beroemdheden zoals Picasso, de bekende acteur Jean Marais die zijn vriend was, en nog enkele memorabilia.

Na een week van prachtig weer en het winnen van de finale word ik opgehaald door vrienden, die een 'Mas' bezitten in Roquefort les Pins bij Valbonne om daar nog een dag door te brengen. Vorig jaar moesten ze hard werken toen ik daar was, maar nu hebben ze toevallig het weekend vrij. We gaan die avond naar Mougins om te dineren. Het is jammer dat het donker is, want het ligt hoog op een berg en van daaruit heb je een prachtig uitzicht over de kust, maar de lichtjes in de verte zijn ook mooi.

De volgende dag word ik getrakteerd op een rit door de bergen over smalle, kronkelige bergweggetjes met diepe afgronden aan één kant. We passeren een plek waar tientallen hanggliders boven grote dieptes zweven, ik krijg er acuut hoogtevrees van.

In de verte zien we de besneeuwde toppen van de Alpes Maritimes, maar voor we daar aankomen slaan we af en rijden over een met keien bedekte, kale vlakte, die zeer afsteekt bij de rest van het landschap. Vóór de lunch lopen we door het

schilderachtige kasteeldorpje St. Paul de Vence, dat beroemd is geworden door o.a. Picasso, die daar een atelier had. We passeren het bekende restaurant "La colombe d'or" met dure auto's voor de deur, zoals een zeldzame Rolls Royce en slenteren wat door het dorpje. Omdat het zondag is zou het heel druk moeten zijn, maar dat is het niet. Alle galerieën zijn zonder klanten en op alle straatjes is het erg rustig. Een teken dat de kredietcrisis ook hier heeft toegeslagen.

Na de lunch rijden we weer terug naar de 'Mas' waar we enthousiast begroet worden door de zeven jachthonden, twee ouders en vijf puppies, van de familie.

Na een heerlijk diner is het helaas weer tijd om terug te vliegen naar Spanje.

Daar is het ook mooi, maar toch... niet zo mooi als in Frankrijk.

Eén zwaluw maakt nog geen zomer

2009-02-26T20:07:00.006+01:00

Vanavond, toen ik naar de zonsondergang boven de bergen keek, zag ik ineens iets boven mijn hoofd fladderen, en : plof, een zwaluw zeeg neer op zijn, ondertussen zwaargehavende nest. Hij ging gelijk zijn vleugels zitten verzorgen, want hoeveel kilometers had hij er al opzitten ? 3000 ?

Hij is wel erg vroeg dit jaar, want vóór half maart hebben we hem zelden terug zien komen.

Twee ochtenden geleden hoorde ik, voor het eerst dit jaar, een merel zingen. De mussen kwetteren dat het een aard heeft , de hop maakt zijn rondjes boven onze tuin en de duiven zitten te flirten op een afgewaaide tak van een cypres. De amandelbomen en de loquats hebben al gebloeid en nu is het de beurt aan de pruim- en laurierboom. Omdat ik weer eens te laat ben met het snoeien, produceren de rozen alweer nieuwe bloemen.

Vreemd is dat, om me te realiseren, dat het voor mij in mijn leven de 65ste keer is, dat ik dit lenteritueel meemaak. En lang daarna, als ik het zelf niet meer kan registreren, zal het doorgaan.

Ik las een paar jaar geleden een interview met iemand, die wist dat hij binnenkort dood zou gaan, en wat hij zei, maakte diepe indruk op mij: "Als ik er niet meer ben, bestaat de wereld niet meer."

Daar moest ik lang over nadenken. Als ik er niet meer ben, dan is de wereld er toch nog steeds ? Maar als er geen mensen zouden zijn, met hun bewustzijn waarmee ze de wereld waarnemen, bestaat hij inderdaad niet. Dus ben ik het gaan geloven. Of het een troost is weet ik nog niet.

Storm

2009-01-25T17:05:00.005+01:00

We hadden al een tijdje geen echte storm meer meegemaakt, maar gisteren en eergisteren was het weer eens zo ver. Windsnelheden tussen de 80 en 130 km per uur hielden heel Spanje in de "alerta roja" fase, dwz dat iedereen, die niet echt de straat op hoeft wordt aangeraden binnen te blijven. Kinderen, die aan het spelen waren in Barcelona gingen dan ook schuilen in een hal, waar helaas het dak naar beneden kwam. Bomen en elektriciteits- en telefoonmasten waaiden om ( alle leidingen in Spanje liggen boven de grond) en aan de kust sloegen de meer dan 10 meter hoge golven op de kades, boulevards en stranden. Een spectaculair gezicht, dat wel, maar de schade is daarna nauwelijks te overzien. Veerboten en de vissers konden niet uitvaren en de vliegtuigen bleven op de platforms staan. Ik zag op de televisie, dat de passagiers op de vliegvelden daar niet erg over te spreken waren en klaagden, dat hun hele weekend naar de knoppen was.
De schade bij ons viel mee: er zijn wat takken van de bomen gewaaid, maar het was niet zo erg als een paar jaar geleden toen onze oude olijfboom bijna in tweeën was gespleten; het bleek dat we net een staartje van een windhoos hadden meegekregen in een klein hoekje van onze tuin. Ook de laurier had een enorm dikke zijtak verloren, die boven op grote cacteeën was gevallen, die zodoende zware averij hadden opgelopen. Met bijsnoeien konden we de bomen een beetje fatsoeneren. Ons huis had gelukkig geen schade. De dakpannen zitten kennelijk goed vast.
Maar het vervelendste bij-effect van slecht weer is hier altijd, dat de elektriciteit uitvalt. Soms voor een paar minuten en soms voor een paar uur. Je weet nooit, als de spanning wegvalt, hoe lang het gaat duren. Zo ging het aan/uit/aan/uit etc., tot de laatste keer wel 6 uur lang. We hadden net, toen het donker werd de generator gestart, die we bij de hand houden in het geval van lange stroomuitval. Dan konden we in ieder geval de verwarming draaien, koken en een boek lezen. Zelfs de TV of computer kunnen we gebruiken. De temperatuur in de ijskasten en freezers was ondertussen al lekker opgelopen en als de storing meer dan 12 uur duurt kan je alles weggooien. Gelukkig viel het gisteren wel mee.
Een ander nadeel van een storm is dat er altijd weer ergens een brand uitbreekt in een natuurgebied, die vanzelfsprekend niet geblust kan worden met vliegtuigjes en helicopters.
Meestal gaat het om een omstreden gebied, waar projectontwikkelaars willen gaan bouwen en de bewoners dat met alle macht bestrijden.
Zo was er gisteren één bij La Nucía, niet ver hier vandaan. Deze keer ging het daar echter om een omgevallen elektriciteitsmast.

Nu regent het weer.
Aan het begin van de week waren de temperaturen onder nul. Tijdens de storm was het 18 graden en nu gaan we weer wachten tot het 'normaal' weer wordt. Dat doen we nu al sinds eind september. Een kwestie van rustig uitzitten dus.

De toestand in Spanje

2009-01-17T19:39:00.009+01:00

Is er iets nieuws onder de zon van Spanje ?

Nou ja , 'zon' ? Die heeft zich vanaf eind september nauwelijks laten zien. Sinds die tijd hebben we geen stabiele periode meer gekend. Het regent veel en het is koud. Of het abnormaal is, weet ik niet. Er wordt veel geklaagd onder de 'expats' dat het hier in de winter zo koud is, velen zijn daarom teruggekeerd naar het land van herkomst of zochten een warmere plek op aarde op. Zo vertrok een paar jaar geleden een bevriend echtpaar naar Thailand, naar Koh Samui, want daar was het tenminste altijd lekker warm ! Voor de grap zei ik, dat als ze daarna naar nòg een warmere plek zouden willen verhuizen, de enige keuze naar de hel zou zijn! Hij vond het wel een goede grap, maar zij was erg bijgelovig en geloofde me misschien wel. De tsunami van een paar jaar geleden was in ieder geval de reden, dat ze hun huis aan het strand verkocht hebben en het binnenland zijn ingetrokken. Ook hadden ze misschien niet gerekend op het feit, dat de regentijd maanden duurt en dat alles dan onder water komt te staan. Ik heb al geruchten gehoord, dat ze plannen hebben om naar Australië te verhuizen. Naar de woestijn misschien ? Ze zijn zich er hopelijk ondertussen wel van bewust dat "ieder voordeel, z'n nadeel hep."

Wat houdt de expats hier verder nog bezig, behalve het weer en de kredietcrisis ? De Engelse pensionados maken zich al jaren druk over hun "fuel allowance", dwz, dat als je in Engeland woont, je als gepensioneerde recht hebt op een brandstofsubsidie , zodat de arme oudjes in de winter niet hoeven dood te vriezen. Dat is natuurlijk heel aardig, maar ze willen het ook ontvangen nu ze in Spanje wonen, maar het lukt maar niet de Engelse regering over de noodzaak daarvan te overtuigen.

De Nederlanders proberen nog steeds gerechtigheid te krijgen, sinds ze door de invoering van de nieuwe zorgverzekeringswet in Nederland, hoge premies moeten betalen + AWBZ, waarvoor ze in ruil in het Spaanse ziekenfonds mogen, met belachelijk lange wachttijden, bureaucratie en geen voorzieningen zoals AWBZ. Als je hulpbehoeftig wordt en zelf niet genoeg geld hebt om ervoor te betalen, moet je dus noodgedwongen terugkeren naar Nederland, wat velen trouwens al hebben gedaan. Zou dat de bedoeling van de Nederlandse regering zijn geweest toen ze deze wet invoerden ?

Een ander onderwerp is de lokale LUV-wet, die vroeger LRAU heette. Ik heb er al eerder over geschreven. Het betreft de land- en huisonteigeningen, zodat de projectontwikkelaars en bouwondernemingen ruim baan krijgen om hun grootschalige projecten door te duwen . Onder deze wet lijden alle inwoners van de Valenciaanse autonomie, ongeacht hun nationaliteit. Het is echter wel zo, dat vele buitenlanders, die op zoek waren naar een rustige omgeving in het achterland, weg van de drukke kust, nu veelal de dupe zijn geworden van een trend, die ze zelf in gang hebben gezet. De Europese Commissie onderzoekt nu of er Europese wetten zijn overtreden. Ondertussen ben je natuurlijk wel je huis, land, en geld kwijt.

Wat verder nog, behalve bureaucratische struikelblokken, verhogingen van lokale belastingen, stijgende werkeloosheid ( 3 miljoen) en corruptie onder burgemeesters en wethouders ? Om in de pessimistische trant verder te gaan las ik vandaag in de Hallo, het Hollandse weekblad aan de Costa Blanca, een interview met een paranormaal begaafde vrouw, die denkt dat er in 2012 ongetwijfeld iets zal gebeuren. Jazeker ! Dit naar aanleiding van de voorspelling van andere eveneens 'begaafden', die beweren dat de wereld in dat jaar vergaat of dat er op zijn minst een zondvloed komt of een soort' spirituele opening', wat dat ook moge betekenen.

Laten we eindigen met iets leuks. Vandaag en morgen worden de dieren weer gezegend tijdens de viering van Sant Antoni Abad ( zie mijn blog van vorig jaar). Een aardige bijkomstigheid is, dat de honden na rijkelijk besprenkeld te zijn door wijwater, gratis een rabies-injectie krijgen.

Volgens mij hadden ze liever een koekje gehad.

Het maken van collages

2008-12-24T19:03:00.003+01:00

Toen ik mijn foto's ging beheren kwam ik op Google's Picasa terecht en sindsdien ben ik iedere dag zoet met het ontwerpen van collages, waarbij ik foto's die ik van het Internet haal combineer met mijn eigen foto 's. Deze kerstkaart-multicollage heb ik gemaakt met een foto van een druppel en één van twee witte klapbessen gemaakt door Krijn Dijkema gecombineerd met astronomische foto's van de NASA , genaamd apod's, dwz. astronomical pictures of the day.

Mijn beste wensen voor iedereen die dit leest.

Jannette

Tennissen in crisistijd

2008-12-14T10:41:00.012+01:00

Je kunt er niet meer omheen, het gesprek van de dag is : de financiële/krediet/economische crisis. De gevolgen worden zo langzamerhand overal zichtbaar. Zo was ik vorige week in La Manga om een tennistoernooi te spelen en het "resort" waar ik logeerde ( La Manga Hyatt Resort) heeft, al een maand geleden, uitstel van betaling aangevraagd . De avond van de prijsuitreiking die tijdens een galadiner in het Hyatt Hotel zou plaatsvinden, stonden er voor de ingang een honderdtal ( naar later bleek hotelpersoneel) mensen te demonstreren, omdat ze net gehoord hadden dat ze vlak voor Kerstmis ontslagen zouden worden. Dat gaf wel een domper op de avond, want ga met die kennis in je achterhoofd maar eens lekker duur zitten eten. Veel van de Engelse tennissers hadden er trouwens vanaf gezien de €60 voor het diner te betalen, omdat de wisselkoers van de pond t.o.v. de euro binnen een paar dagen was gekelderd van € 1.21 naar net onder de € 1. Dat scheelt dientengevolge dan weer inkomsten voor het hotel etc. en moeten er nog meer mensen ontslagen worden. Bij het uitreiken van de prijzen bleek dat twee van de sponsors zich op het laatste moment hadden teruggetrokken en anderen hun prijzen in waarde hadden gereduceerd, behalve de Bank die netjes het afgesproken prijzengeld uitreikte. Maar volgend jaar ? Bestaat het hotel dan nog ? Komen de Engelsen weer terug ( zij waren ieder jaar het meest prominent aanwezig )? Het is net of je kijkt naar de wereldkampioenschappen dominostenen omgooien, daar heb je in deze tijden helemaal geen mus meer voor nodig.

Een ander bewijs van de crisis, dat ik tijdens het Spaanse nieuws op de TV zag, was de erbarmelijke toestand waaronder de immigranten verkeren die op zoek zijn naar werk in Spanje. Op het ogenblik is dat te vinden in de olijvenpluk van Andalucía, met name in de buurt van Jaén. Vorige jaren waren de immigranten hard nodig, echter nu zijn er concurrenten onder de autochtone werkelozen, die de voorkeur krijgen bij de boeren. Alle noodopvanghuizen zitten vol en de meeste allochtonen zwerven zonder dak boven hun hoofd, eten en geld over de straten van de steden. Als voorbeeld zag ik de situatie in Jaén waar de autoriteiten bijna letterlijk met hun handen in het haar zitten en dringend om hulp hebben gevraagd aan de Spaanse regering.

Ondanks deze deprimerende omstandigheden is het internationale tennistoernooi van La Manga onder redelijke weersomstandigheden verlopen. De eerste dagen stond er een ijskoude storm, die het tennissen nou niet bepaald aangenaam maakte. Gelukkig heb ik van mijn coach goede tips meegekregen, hoe ik in dergelijke omstandigheden gebruik moet maken van de wind, i.p.v. er geïrriteerd door te raken. Die kennis heeft gewerkt, met als resultaat dat ik, net als vorig jaar, me plaatste voor de finale. Daar kreeg ik te maken met een sterke tegenstandster, die me alle hoeken van de baan liet zien, waardoor ik op een pijnlijke manier erop gewezen werd dat ik de afgelopen maanden niet hard genoeg gewerkt had aan mijn lichamelijke conditie. Maar ik was best tevreden met de tweede plaats en tijdens het galadiner kreeg ik weer, net als vorig jaar, de trofee, sportuitrusting, geld en een paar nachten verblijf in het Hyatt Las Lomas Resort uitgereikt.

We wachten de ontwikkelingen i.v.m. de financiële malaise verder maar in berusting af. We zijn immers afhankelijk van factoren die we niet kunnen beheersen. Dus maak ik plannen om over een paar maanden, fit, naar het tennistoernooi van Menton te gaan, als de omstandigheden het toelaten.

Koud

2008-11-30T16:36:00.009+01:00

De recent aangekomen immigranten, vooral die uit noordelijke landen, begrijpen er helemaal niets meer van !

Het is hier toch altijd lekker warm, ook in de herfst en winter ? Ja, normaal wel, maar wat is tegenwoordig nog normaal ? Het is al vanaf eind september regenachtig en vochtig geweest en vanaf vorige week ook nog eens koud, met als gevolg: temperaturen van onder de 10 C en in de bergen om ons heen sneeuw, zoals de foto uit de Costa Blanca News van vrijdag jl. laat zien. Wij hebben onze centrale verwarming dan ook al weer vanaf begin oktober aanstaan en de winterdekbedden tevoorschijn gehaald.

Een Engelse, met twee kleine kinderen, die sinds enige maanden in een huisje op het land t.o. ons woont, zit daar zonder verwarming te vernikkelen van de kou en Wim heeft onze gaskachel die we jarenlang aan Kevin, voor in zijn onverwarmde 'villa', hadden uitgeleend, nu naar haar toe gebracht. Eigenlijk is die kachel onze noodvoorziening als de elektriciteit eens voor langere tijd zou uitvallen, maar we hopen er maar op dat dat niet zal gebeuren.

Wim heeft het trouwens druk met het Engelse les geven aan Rosa, onze Valenciaanse buurvrouw en gaat nu Spaanse les geven aan Jayne, de Engelse van de gaskachel. Dat houdt hem mentaal fit, want regelmatig heeft hij zèlf vragen betr. de grammatica. Geld ervoor wil hij niet hebben, maar het geeft hem veel genoegen andere mensen van dienst te kunnen zijn.

Mijn tennisprogramma lijdt ook al onder het slechte weer, want veel van mijn trainingen en wedstrijden zijn uitgevallen. Straks verleer ik het nog ! Het is dan ook de vraag hoe ik zal spelen in het laatste internationale toernooi van dit jaar, in de tweede week van december, in La Manga. Misschien regent het dan ook wel.

Omdat ik vorig jaar een prijs heb gewonnen, die uitbetaald wordt in de vorm van een verblijf in een luxe hotelkamer in het *****Hyatt Hotel zal ik echter toch wel gaan, of ik nu in vorm ben of niet. Ik zie het dan maar als een vorm van vakantie. Ik ben trouwens benieuwd of er door de kredietcrisis minder tennissers zullen deelnemen dan in vorige jaren, want er kwamen voornamelijk Engelsen op het toernooi af. Bovendien las ik vorige week in de krant dat het Hyatt La Manga Resort uitstel van betaling heeft aangevraagd. Er werd door de directie verzekerd, dat het hotel open zou blijven, maar ik vraag me af hoe.

Ach, nou ja, we zien het wel.

The Russians are coming

2008-11-21T10:37:00.007+01:00

' THE RUSSIANS ARE COMING, Builders are looking to Eastern Europe to replace foundering British market.'

Deze kop vonden we in de Costa Blanca News van 14 november jl.

De Spaanse bouwmaatschappijen zijn hard getroffen door de wereldwijde economische en financiële crisis. Tot voor kort zorgde de Britse vraag naar huizen voor een ongekende bouwexplosie. Echter, het gaat slecht in Engeland waar de prijzen van de huizen aan het dalen zijn, terwijl ze hier nog steeds hoog zijn. Daar komt nog bij dat de wisselkoers van het pond t.o.v de euro dramatisch is gekelderd.

Procosta, de bouwassociatie van de Vega Baja, heeft nu aan de Spaanse autoriteiten gevraagd om de administratieve toegangseisen voor Russische kopers te verzachten, want zij zijn volgens hen de enigen die de Spaanse bouwmaatschappijen, en de van hen afhankelijke maatschappijen, nog kunnen redden van een totale bankroet.

De president van Procosta zegt erover, na zijn terugkeer van een twee weken durende promotiereis naar Rusland en Oekraïne : Russen zijn er erg geïnteresseerd om kennis te maken met de Spaanse cultuur en Spanje wordt zeer hogelijk gewaardeerd. Om deze kopers aan te trekken , vindt hij, moet : a) er een directe lijnvlucht komen vanuit de belangrijkste Russische steden naar Alicante Airport en b) het makkelijker worden voor Russen om een visum te krijgen. Andere van zijn argumenten zijn : c) de Russische economie is erg sterk (!?) ,d) Russen zijn geïnteresseerd in het kopen van een huis in Spanje en ze hebben het geld ervoor ( over welke Russen spreekt onze president hier ? De maffia ?)

Tevens meldde hij nog, dat sommige bouwmaatschappijen alleen nog maar Russische kopers hebben en dat veel Russische makelaars zich al in de Vega Baja hebben gevestigd.

Maatschappijen, die afhankelijk zijn van de bouwindustrie zoals loodgieters ( Joe the plumber again), elektriciens, bouwmaterialentoeleveraars, meubel- en interieurzaken kunnen alleen maar overleven als de Spaanse autoriteiten hen steunen met het veroveren van de Russische markt.

Ik vraag me echter af of hier weer, zoals gebruikelijk, voor de korte termijn-oplossing wordt gekozen en de gevolgen van een Russische invasie niet of nauwelijks zijn onderzocht. Zoals : welke Russen komen, hoe overleven ze in Spanje, vormen ze een enclave waar alleen nog maar Russen wonen en werken ?

Hoe passen ze zich aan aan de Spaanse cultuur ? Profiteren alle Spanjaarden van deze nieuwe bevolkingsgroep, wat weten zij van de Russische cultuur ?

Er zijn al veel Russen in onze omgeving te zien en te horen en soms moet ik weer denken aan een jaar of tien geleden toen ik in New York bij vrienden logeerde, die in Brooklyn, aan het strand ( in de buurt van Coney Island) woonden. Zij was van Oekraïense oorsprong en door haar Joodse achtergrond (ondergedoken geweest in de oorlog, daarna geëmigreerd naar Israel en later naar de U.S.) was ze blij, verlost te zijn geweest van haar Russische ' onderdrukkers'. Maar sinds de val van het communistische systeem in de Sowjet-Unie waren vele Russen naar New York geëmigreerd en hadden hun hele buurt overgenomen. Overal zag je Russische opschriften op de ramen van winkels, bars en restaurants. Alle huizen in hun straat waren al opgekocht door Russen en zij voelde zich daar niet meer op haar gemak, temeer ook omdat ze kon verstaan wat er om haar heen gezegd werd. Dus hebben ze hun huis verkocht aan , jawel, een Rus en hebben een appartement gekocht in Manhattan.

Vega Baja, over tien jaar in het Russisch geschreven ?

Herfst

2008-11-20T19:24:00.004+01:00

Soms vraag ik me af of er in 2008 wel een winter, lente en zomer zijn geweest. Het is een beetje een cliché -opmerking om te zeggen dat met het ouder worden de tijd steeds sneller lijkt te gaan, maar ik kan niet anders constateren dan dat het ook werkelijk zo is. Komt dat omdat oudere mensen gaan aftellen ? Als je een boom gaat planten in je tuin, denk je dan : die zie ik nooit als hij volwassen is ? Of als je naar je kleinkinderen kijkt, komt dan niet dezelfde gedachte op ? Misschien is dat een typische herfstgedachte.
Het heeft hier geregend vanaf eind september. Nogal ongewoon, omdat de regentijd meestal maar 3 weken duurt. Wel een goed jaar voor de speciale paddestoelen waar de lokale bevolking dol op is. Met hun mandjes zijn ze, ieder weekend, op zoek naar de smakelijkste "esclatasangs".
De bomen hier verliezen hun bladeren wat later dan die in Nederland. Zo begin december laat onze populier zijn laatste bladeren vallen. Of eigenlijk is het meer een langzaam naar beneden zweven zoals sneeuwvlokken, die we hier aan de Costa Blanca overigens ( bijna) nooit zien.

LOF VAN DE TIJD

Over vluchtelingswegen henen
-Voorwaarts, sneller, geen verwijl !-
Snelt het wiel in allerijl.
Tijd ! Je bent niet bij te benen.

In kronieken en in kussen
Lig je vast... Maar onderhand
Ruis je als een stroompje zand...
Tijd, zo neem je mij ertussen !

Met je wijzers, groeven van
Rimpels- en je nouveautés van
Yankeeland...-Leeg is de kan !-
Tijd, je flest me bij het meten !

Tijd, straks geef je mij de bons !
Laat mij als een courtisane
Vallen...-"Eén kort uur voor ons !"

-Al jouw treinen volgen banen
Naar een ánder doel !...-

Want terzij van tijd en duur
Zag ik 't levenslicht! Hoe ijdel
Is je strijd ! Vorst van een uur:
Tijd ! Ik ben je lang voorbij al.

Marina Tsvetajeva
( M.I. Tsvetajeva, Werken. Uitgeverij G.A. van Oorschot, Amsterdam)

collage: samengesteld uit de natuurfoto's van Krijn Dijkema en "Heidehipper".

Championships Ball

2008-10-13T20:42:00.007+02:00

Het is uiteindelijk gelukt alle finales, behalve de Dames en Heren Dubbel , te spelen.

Dus tijdens het Championships Ball kon ik de meeste Cups uitreiken.

Daarna heeft de Gota Fría roet in het eten gegooid. Ik hoop toch vóór het einde van de maand oktober de laatste finales te spelen.

Weer slecht weer

2008-10-10T11:17:00.005+02:00

Je kunt er eigenlijk de klok op gelijk zetten : zoals we er de laatste twintig jaar al aan gewend zijn geraakt, is het weer de laatste week van september omgeslagen. De clubkampioenschappen van onze tennisclub zijn daarom nog steeds niet helemaal beëindigd, al was de finaledag op zaterdag 27 september

We hebben er van geleerd, dat vrienden en familie beter niet op bezoek kunnen komen vanaf de laatste week van september tot eind oktober, want het hogedrukgebied dat de hele zomer boven de Azoren ligt en zorgt voor het Spaanse zonnige weer, verplaatst zich dan naar het noorden, waardoor de depressies vrij spel krijgen. Het warme water van de Midellandse Zee en de koude lucht in de atmosfeer zorgen dan voor zeer onstabiel weer : onweer, storm en stortregens. Het is nog nèt niet zo erg als vorig jaar, maar we zijn er nog niet vanaf. Dit weekend wordt er heel veel regen voorspeld en dat belooft niet veel goeds. Gisteravond viel de elektriciteit enige uren uit, gelukkig net nadat ik de ovenschotel gloeiend heet op tafel had gezet. Gezellig bij kaarslicht gegeten en daarna de generator aangezet, die we voor dit soort gelegenheden hebben aangeschaft. Niets is erger dan in het donker te moeten zitten, terwijl je niet weet hoe lang het gaat duren. Je merkt dan hoe afhankelijk we zijn geworden van elektriciteit. Niet lezen, niet aan de computer werken, geen muziek luisteren, niet TV kijken ( dat is niet zo erg hoor). Tijd voor een goed gesprek bij de open haard en een glaasje wijn ? Maar dat is dan een beetje gedwongen. Vroeg naar bed kan ook. Na twee uur zagen we buiten wat lichtjes op de berg tegenover ons huis, en ja hoor, we hadden weer licht. De ijskasten en diepvriezers doen we niet open in dit soort gelegenheden, maar de temperatuur was al aardig opgelopen. Dat wordt weer alles checken en vooral diepvriesproducten nakijken, want ook nog een voedselvergiftiging oplopen, boven op mijn stevige verkoudheid, daar zit ik niet naar uit te kijken.

Ik ben trouwens benieuwd of ik bezig ben een nieuwe griepvirus in mijn lichaam te ontwikkelen, want eergisteren heb ik de griepprik gehad terwijl ik de verkoudheid toen al voelde opkomen. De verkoudheids- en de griepvirus zorgen dan samen voor interessante nakomelingen, heb ik wel eens gelezen. Voorlopig blijf ik thuis, zodat ik niemand kan aansteken.

Clubkampioenschappen

2008-10-03T17:53:00.007+02:00

Het was weer zover. De Clubkampioenschappen moesten georganiseerd worden. Andere jaren kreeg iedereen een aantal maanden om zijn wedstrijden te organiseren. Omdat er in poules werd gespeeld speelde iedereen een aantal wedstrijden, wat wel leuk was, maar iedereen stelde het uit tot vlak vóór de deadline en dat liep dan vaak mis. Het valt ook niet mee om iedereen op dezelfde tijd op de baan te krijgen. Er is altijd wel één op reis, heeft gasten op bezoek of is geblesseerd, ziek, zwak of misselijk. Dus had ik dit jaar besloten om alle wedstrijden onder te brengen in een 'knock-out systeem' met een troosttoernooi voor de verliezers in de eerste ronde. Dit alles zou dan plaatsvinden in de laatste twee weken van september.

Alles liep op rolletjes, ik had de touwtjes goed in handen. Ieder kreeg per e-mail de dag, tijd en baannummer door, plus wie zijn of haar tegenstanders waren, zodat er geen misverstand kon ontstaan. Dat ging van een leien dakje, totdat...inderdaad een onalledaags verschijnsel in Spanje, het begon te regenen, nou, zeg maar te plenzen. En dat duurde een week ! Gelukkig is het weerbericht tegenwoordig al dagen van te voren te bekijken op het internet, dus had ik het (verstandige) besluit genomen onmiddellijk alle wedstrijden voor een week op te schorten. Maar nu waren er weer problemen met de afspraken van verschillende mensen. De finales konden dus nu niet allemaal op a.s. zaterdag gespeeld worden, zoals gepland, maar op de normale clubdagen.

Vandaag werden er vier wedstrijden gespeeld. Halve finales heren-dubbel en finale enkelspel heren, finale enkelspel dames (met mij als de winnares.....) en de finale heren-dubbel troosttoernooi. De finales voor het gemengd-dubbelspel zullen zondag gespeeld worden en voor de heren-dubbel en dames-dubbel moeten we nog een datum prikken. In de finale van het gemengd-dubbel en dames-dubbel zit ik ook nog, maar om eerlijk te zijn, denk ik, dat beide verloren partijen zullen worden, want mijn partners zijn niet zo sterk, maar je weet het maar nooit. Niets te verliezen, toch ?

Valenciaans etentje

2008-08-31T17:21:00.009+02:00

Een tennisvriendin, die al jaren aan de Costa Blanca vertoeft, had het idee opgevat een aantal mensen uit te nodigen voor een authentiek Valenciaans etentje, dat bereid zou worden door Carmen, een oud, autochtoon vrouwtje.

We reden tegen de avond naar La Sella waar de mediterrane tuin "Jardí Albarda" gelegen is. Deze plek is uitgekozen door een rijke industrieel om er een huis op te bouwen, omringd door planten en bomen die alleen maar in die streek voorkomen. Je zou het een soort natuurmonument kunnen noemen. Je kunt ook wel begrijpen waarom hij dat wilde doen als je, alle kanten om de tuin heen, de verwoesting van diezelfde natuur ziet door oprukkende rijtjeshuizen, appartementenblokken, wegen en onder de berg Montgó: het Marriott Hotel met zijn urbanisatie en de gigantische uitbreiding van de golfbanen, waarvoor een prachtige oude finca het veld heeft moeten ruimen.

Op een terras, midden in de tuin, was de tafel gedekt voor ons gezelschap, dat bestond uit Duitsers, Engelsen, Schotten, een Filipijnse, een Zwitser, een Nederlandse en de Valenciaanse kokkin.

Terwijl de zon onderging aten we gazpacho, arroz al horno ( zie foto) en een coca dulce.

De arroz lijkt een beetje op de paella, die de meeste bezoekers aan Spanje wel kennen, maar bestaat uit andere ingrediënten, waaronder morcilla ( bloedworstjes), bonen, tomaten, blokjes varkensvlees, aardappelen, rijst en een hele bol knoflook. De schaal wordt in de oven gezet en het gerecht wordt daardoor lekker knapperig, anders dan de paella die bovenop een vuur wordt bereid.

De lokale wijn vloeide rijkelijk en de mannen onder ons vertelden moppen (vrouwen kunnen dat niet) en Carmen begon oude, Valenciaanse, liederen te zingen. Ondeugende.

Hoe oud je ook wordt, in je hart blijf je eeuwig jong.

Heet

2008-08-14T20:00:00.006+02:00

Niet zeuren, dan moet je maar niet in Spanje gaan wonen, zoiets zal de reactie wel zijn van de meeste mensen, als ik zeg, dat het hier zo heet is. Iedere dag temperaturen van boven de 30 graden Celsius, soms boven de 35. Zoals wij verlangen naar een beetje koelte, zo komen de toeristen van heinde en verre om hier een beetje te gaan bakken in de bloedhete zon. Het is wel aan te bevelen om naar het strand of een zwembad te gaan en vooral veel te drinken. Dat laatste doen de meesten wel, maar dan vloeistof van de verkeerde soort, zoals emmers vol met sangria en die dan met een rietje leegdrinken. De Spanjaarden zie je overdag nauwelijks, die leven in deze tijd van het jaar voornamelijk 's nachts. De fiestas zorgen voor brood en spelen.

Iedere nacht horen we luide knallen van het vuurwerk, dat ergens in de vallei wordt afgestoken, daarna treden popgroepen op met namen als "Doodseskader" of " Los Vampirios" of i.d. als het maar macaber is. De muziek is niet om aan te horen ( maar dat is mijn persoonlijke opvatting) alleen kan je het nergens ontwijken, ik voel de bassen door de fundamenten van het huis trillen. Klassieke muziek is er ook, maar dan van de "lichte"soort, zoiets als muziek voor miljoenen. Ik heb een beetje heimwee naar Mallorca, waar nu in het klooster van Valldemossa het Chopin-festival plaatsvindt en in Deià concerten gespeeld worden in Hotel Residencia, Son Marroig en de kerk.

Een groot feest, in de provincie Valencia, op de laatste woensdag van augustus is de "tomatina" van Buñol. De overvloedige oogst van tomaten wordt gevierd door elkaar met tomaten te bekogelen op het dorpsplein. Ach, zo erg is dat natuurlijk niet, tenminste als ze de stiertjes maar met rust laten.

Tennissen doe ik 's morgens tussen 8.00 en 10.00 uur, dan ligt er nog een baan in de schaduw en die is dan voor mij. Wat dat betreft zorgt mijn coach, Luis, goed voor me. Hij zegt, dat de temperatuur op de baan in de schaduw, 5 graden lager is dan die ernaast, in de zon. Desalniettemin ben ik na 5 minuten trainen doorweekt. Gelukkig is er daarna het zwembad en een koel drankje.

In de tuin werken, doe ik 's morgens vroeg, tussen 6.45 en 8.30 uur.

Gisteren ben ik naar het grote winkelcentrum gegaan, dat sinds kort geopend is en op 5 minuten rij-afstand van ons huis verwijderd is. Je kunt het vergelijken met de Amerikaanse "malls". Verschrikkelijk veel winkeltjes, waar ze praktisch allemaal hetzelfde verkopen en fast food ketens. Ik wilde een boek in het Engels bestellen, dus was ik meer geïnteresseerd in de boekwinkel "Bookworld España" waar ze alleen maar Engelstalige literatuur en bestsellers verkopen. Toen ik mijn bestelling gedaan had, ging ik eens wat rondkijken en werd aangetrokken door wat titels van afgeprezen boeken. Zo zag ik de titel "Belle de Jour", een boek, dat bestaat uit de inhoud van een blog, die een Londense call girl schrijft onder die naam. Die blog is zo'n groot succes, omdat het gaat over sex natuurlijk, what else... Ze schrijft in korte telegramzinnen en kijkt met een soort zelfspot naar zichzelf en haar klanten. Ze beschrijft, wat ze allemaal bij zich moet hebben voor haar "werk" en de opsomming maakt duidelijk, dat ze een een héle grote handtas nodig heeft. Om het hotelpersoneel om de tuin te leiden kleedt ze zich als een manager of secretaresse en draagt altijd een jas, ook al is het hoogzomer, om zweepjes, tepelklemmen e.d. in te verbergen. Als ik zo lees wat de wensen van haar klanten zijn, is er eigenlijk niet veel nieuws onder de zon, maar het is kennelijk nog steeds voor de meeste mannen (en vrouwen) onmogelijk om hun fantasieën met hun vaste relatie te spelen en uit te leven. Dat is uiteraard koren op de molen voor de sex-industrie.

Belle de Jour is nog steeds op het Internet te vinden, al is het dan uitgegeven in boekvorm en zijn er televisieseries van gemaakt. "Links" naar andere sex-blogs en pornosites staan ernaast, wat heet "heet"! Je hoeft je echt niet te vervelen in wat voor weer dan ook.

Las Vegas in Los Monegros

2008-07-29T12:47:00.018+02:00

Wat wordt Spanje toch een paradijs op aarde. Nu hoef je binnenkort verdorie niet eens meer naar de woestijn in Amerika om eens lekker te gaan gokken. Kan je gewoon naar Aragón, want daar hebben ze toch ook zo'n waardeloos woestijn- en steppengebied waar niemand meer wil wonen ? Daar gaan we 32 casinohotels, 5 pretparken,een paardenrenbaan, een stierenring, golfvelden met bungalows daarbij, en een congrescentrum aanleggen, dacht de socialistische, Aragonese premier. Wil de rest van de familie, vrienden en overigen in je gezelschap liever naar een pretpark ? Terwijl jij je geld over de balk smijt kunnen de anderen gaan varen, de ruimte in of een potje spioneren in Spyland ( weer zo'n nieuw soort amusementsgedrocht.) Of wil je liever zien hoe ze een echte stier om zeep helpen, paarden zien rennen (en wedden dat...,) een partijtje golf spelen of een congresje beleggen ? Everything they can do in Las Vegas, we can do better in Los Monegros, moet de regionale overheid hebben gedacht. De, overwegend Britse, projectontwikkelaars ( Leisure Development ) hadden al, zonder succes, geprobeerd dit project in Dubai en Frankrijk op te zetten. Geraamde kosten 17 miljard euro's. Er komt werkgelegenheid voor 30. 000 personen en er worden 12 miljoen toeristen per jaar verwacht, waarvan 80% buitenlanders.

De arme landeigenaren in het betreffende gebied krijgen ondertussen ( nèt als Dagobert Duck uit het pretpark Disneyland) dollartekens in hun ogen en zullen het project zeker niet willen tegenhouden.

Maar mag ik misschien vragen waar de elektriciteit ( nieuwe elektriciteitscentrales met bijbehorende masten ?) vandaan gaat komen en het water? Het lijkt me, dat het in deze situatie logischer zou zijn zo'n project te plannen naast een atoomcentrale. Dan hebben ze gelijk genoeg stroom en, omdat die dingen altijd rond en bij het water worden gebouwd, genoeg water, bovendien als bijkomende plus, een gelegenheid tot waterrecreatie ( ben ik niet geniaal ?) Hoe gaan die 30.000 mensen naar hun werk ? Komen ze met de trein, tram, bus, metro of wordt er een mega superhighway aangelegd, met bijbehorende toevoerwegen, dwars door de woestijn vanaf Zaragoza, zodat ze allemaal met hun eigen auto kunnen komen ? Of wordt er een stad naast gebouwd voor de werknemers, maar dan moeten er ook scholen en kerken gebouwd worden en recreatieruimtes, supermarkten, café's en restaurants. Is het dichtstbijzijnde vliegveld groot genoeg om 10 miljoen passagiers per jaar te verwerken ? Waar komt het eten en drinken vandaan ? Wie gaat de boel bewaken: lokale politie, privé bewakingsinstellingen of de Guardia Civil? Die toeristen willen vast wel een beetje luxe shoppen als ze een fortuin gewonnen hebben met roulette en blackjack , dus moet er een gigantisch shoppingcentra gebouwd worden. O ja, als ze toch zo nodig Las Vegas willen imiteren , waarom geen campings, disco's, bioscopen, theaters, stadia voor openlucht-concerten, luxe bordelen en trouwkappelletjes ? Wat dat laatste betreft: zou het niet ludiek zijn als je daar kon trouwen terwijl je dat allang was met een ander? Dan kon je alles huren voor dè dag. De kerk, pastoor of dominee, ambtenaar van de Burgerlijke Stand, bruidskleding, bruids- jonkers en -meisjes, familie en vrienden die gespeeld zouden worden door acteurs, toespraken, diner-dansant en bruidstaart. Daarna de fantastische bruidssuite met champagne. De volgende dag ga je gewoon terug naar huis, maar dan heb je wèl de tweede mooiste dag van je leven gehad ( of de derde, etc.) Endemol, ik heb het het eerste bedacht !

Wie krijgt uiteindelijk de rekening van dit alles op hun bordje en wie wordt er beter van ?

Dan is er nog de vraag: wat zijn de consequenties voor het milieu, het wild en de zeldzame vogels, die daar nog leven? Kan de Spaanse "Vereniging voor Verdediging van het Erfgoed" genoeg argumenten aanvoeren en druk uitoefenen op de autoriteiten om "Gran Scala" ( zoals het project heet) nog tegen te houden ?

Hoe komt het toch, dat er altijd mensen en groepen zijn, die zich willen verrijken met dit soort projecten, onder het mom dat het voor de economie zo goed is, terwijl aan de andere kant, helaas, kleinere groeperingen en verenigingen staan, die zich met alle macht inzetten om de natuur tegen dit soort aanslagen te beschermen? Misschien is dat laatste wel reactionair of romantisch, irreëel of idealistisch, dwaas of verstandig, naar gelang je persoonlijke perspectief. Door de menselijke geschiedenis heen, is deze discussie regelmatig gevoerd en tot nu toe schijnt eigenbelang en economische "vooruitgang" het te winnen van de noodzaak ervoor te zorgen dat er straks nog een diersoort is, de mens inbegrepen, die kan overleven in een wereld zonder een natuurlijke omgeving.

Escándalo en Denia

2008-07-19T12:00:00.004+02:00

Ja, kijk nog maar even goed. Het laatste stukje ongerepte duinen en zandstrand in de Comunidad Valenciana (12 kilometer): Het strand van Las Marinas in de gemeente Denia.

De ( groen-linkse ) burgemeester wilde een plan verhinderen, dat voorziet in het bebouwen van dit laatste beschermde gebied met hoge appartementenblokken.

Bij de stemming in de Gemeenteraad was de uitkomst 10 vóór het bebouwen ( rechtse blok) en 10 tegen ( groen-linkse blok). Door het overlopen van een links raadslid naar de oppositie, werd de zaak als volgt geregeld: motie van wantrouwen tegen de zittende burgemeester: aangenomen met 11-9. De nieuw gekozen burgemeester is van de rechtse partij. Overgelopen raadslid krijgt de portefeuille van stadsontwikkeling en een salarisverhoging van 300 %.

Zo gaat dat hier.

Vorige week, bij de optocht door de stad vanwege de fiestas, liep de nieuwe burgemeester met haar gemeenteraadsleden tussen een woedende menigte door, die hun afkeuring lieten blijken door hen met 1 eurocent-muntjes te bekogelen (wel ludiek eigenlijk.)

Nu is de weg open voor het bebouwen van de laatste beschermde natuurgebieden, zowel in de kustgebieden als in het Nationale Natuurpark van de berg Montgó.

Overigens, wat ik een paar maanden geleden al schreef, dat alleen een economische crisis een einde zou kunnen maken aan de destructie van de laatste natuurgebieden door machtige projektontwikkelaars, is helemaal uitgekomen. Slecht nieuws voor mensen, die een virtueel huis of appartement hebben gekocht ( en betaald) in één van de, nog te bouwen, mega-urbanisaties . De ene na de andere grote bouwmaatschappij vraagt surséance van betaling aan en laten de kopers en de banken achter met lege handen. Behalve de kredietcrisis in de VS, speelt hier ook nog, dat iedereen de kip met de gouden eieren aan het slachten was en nu stapelt het ene negatieve bericht zich op het andere. Banken blijven zitten met een gat van miljarden euros uitgeleend geld, dat nooit meer terug te vorderen zal zijn. De Duitsers hebben hun rug al toegekeerd naar het dure Spanje en zoeken een plek om hun geld te spenderen, waar het mooier, rustiger en goedkoper is ( Oost-Europa en Turkije.) En wie zijn huis wil verkopen zal drastisch zijn prijs naar beneden moeten bijstellen of moeten wachten tot het economische klimaat weer beter wordt, maar dat kan wel eens heel lang gaan duren.

Bous a la mar

2008-07-06T11:39:00.007+02:00

Zo op het eerste gezicht lijkt er niet zoveel verschil te bestaan tussen Spanje en Nederland. Maar bij nadere inspectie ontdek je een belangrijk, of misschien wel het belangrijkste aspect van de Spaanse samenleving: de fiestas!
Zodra de schoolvakanties zijn begonnen is het één groot feest. Ieder zichzelf respecterend dorp of stad heeft zijn eigen fiestas, die meestal zo'n dag of tien duren. Moren en Christenen vechten , hier en daar, hun eeuwenoude strijd weer uit met veel geschiet en bombarie en overal wordt er dagelijks veel vuurwerk afgeschoten en treden rockbands op. Gisteren zijn de fiestas in Denia begonnen, waar ze dagelijks stiertjes de zee in jagen tijdens de zgn: "bous a la mar." Wat er zo leuk is aan het pesten van die beesten en ze zo te jennen, dat ze het water inspringen, ontgaat me, maar ik ben hier dan ook niet geboren en getogen. Overigens horen eigenlijk bij alle feesten wel het loslaten van stieren in de straten, waarvan het stierenrennen in Pamplona ( Las fiestas de San Fermín, beroemd geworden door Hemingway's roman "The sun also rises," waarin hij San Fermín, "het feest van de overleving" noemt), die vandaag beginnen, de beruchtste en de gevaarlijkste zijn .
Die fiestas zijn leuk voor de bevolking en de toeristen, maar o wee, als je iets wilt bestellen of als er iets kapot gaat. De elektricien, loodgieter, timmerman en de smid liggen overdag allemaal in bed, want het wordt laat iedere nacht. Als je ze nodig mocht hebben, dan ben je niet te benijden ,want dan krijg je het gebruikelijke "mañana" te horen, wat zoiets betekent als : waarschijnlijk niet, probeer het een andere keer nog maar eens. Bovendien kan je slecht slapen als de decibellen je om de oren vliegen tot 7 uur 's morgens. De post wordt niet meer bezorgd en het is maar te hopen, dat je niet ziek wordt, want de meeste doktoren en verpleegsters zijn op vakantie gegaan, terwijl er een paar miljoen toeristen zijn neergestreken die gebruik moeten maken van dezelfde gezondheidszorg als jij. Iedere zomer wordt de watervoorraad uitgeput, zodat de kraan droog komt te staan en mocht er onverhoopt onweer uitbreken, dan weet je zeker, dat de elektriciteit voor langere tijd zal uitvallen en als je pech hebt ook je telefoon, want alle lijnen liggen hier boven de grond.
Wordt er iets gedaan aan deze, ieder jaar terugkerende en steeds nijpender wordende, situatie?
Men denkt erover na, tot het weer winter is en alles weer (bijna) normaal draait.
Ach, als je terugdenkt was het helemaal niet zo erg. Toch?

Some enchanted evening ?

2008-06-21T18:02:00.004+02:00

Gisteren was het weer zover : het jaarlijkse Summer Dinner Ball van de tennisclub. Eigenlijk twijfelde ik of ik er heen zou gaan. Ega wil al jaren niet meer mee, want die heeft een hekel aan de, altijd, te harde muziek en aan dansen, niet noodzakelijkerwijze in die volgorde. Maar ja, ik word als Club Captain verwacht "acte de présence" te geven, dus maar weer een lange jurk aangetrokken, de dansschoenen aan en op naar de finca, waar het hele gebeuren zou plaatsvinden. Iedereen stond al, opgedoft en wel, met een cava in de hand toen ik daar aankwam. Een rondje kussen en elkaars outfit bewonderen en toen aan tafel.
Mijn beste tennisvriendin was onverwacht naar Engeland teruggeroepen om haar dochter te helpen, die door haar rug was gegaan en zodoende haar baby niet meer kon optillen. Zo kon ik mooi de tafeldame spelen van haar man, die samen met drie bevriende echtparen was ingedeeld aan dezelfde tafel. De conversatie ging een beetje als volgt :
" Actually we just recovered from last night, because we were drinking bottles of Moët champagne with our friends, at Senza, the most elegant bar in the Denia Marina . You ought to go there sometimes, it is the place to be seen." ..... "We had been sailing with their 80 feet yacht en were a bit sunburned and tired. At 3.00 a.m we could just about stagger back to the boat, where we conked out." ...." We love to go to Dubai, where we have a super apartment, really, the future is going to happen over there. The house tripled in worth since we bought it 5 years ago ... Because everything is taxfree, you can buy the most luxurious goods like automobiles ...." And so forth and so on ....
"Last,when we were in Vietnam we stayed in the best hotels, we liked Hanoi more than Ho Chi Minh City and the beaches were fabulous"... "Of course Cambodia and Laos were worth the trip, but you must go to Chiangmai and stay in the Four Seasons Hotel. Sublime surroundings and service. We stayed there for three days and did not feel inclined to leave the hotel at all to see Chiangmai itself: we did not get any farther than the pagoda in the garden ! Also the Four Seasons Hotel in Bangkok is the best hotel to stay at, when you go and visit that city."...."Of course we do not pay taxes anywhere. When you do not stay longer than 3 months in any one country, you seem to disappear within the bureaucratic systems. The thing to do, is to keep your boardingcards from your flights and boats, might some tax-officer ever enquire about your" whereabouts" throughout the year. So in winter we stay in our apartment in South Africa ( great country) , in spring we are in Spain, in summer we go to England and in autumn we travel around the world."
Ik was dus in goed gezelschap. In ieder geval tussen mensen die nog eens ' ergens' kwamen. Maar toen moest er gedanst worden. Ik werd gevraagd door een van de vrienden, die door één van mijn oma's zeker gekwalificeerd zou zijn als een 'gluiperd', maar : Annie houw me tassie fast, die gozerd die kon dansen ! Dat komt zelden voor. Ik hoefde niets te doen, want hij volgde mij of ik hem, het was perfect. Iedereen had de dansvloer verlaten, maar wij dansten op het door Frank Sinatra beroemd geworden nummer: "Witchcraft", en ik voelde me vrij om te improviseren, omdat ik wist, dat hij mij zou volgen en ik deed hetzelfde met hem. Zelfs een paar tapdansjes kwamen in ons repertoire voor. Mijn andere oma voorspelde ooit dat ik danseres zou worden, omdat ik al danste voordat ik kon lopen, maar natuurlijk werden dat soort aangeboren vaardigheden niet gewaardeerd toen wij jong waren. Bij het verlaten van de dansvloer klonk er spontaan een applaus op en de leider van de band zei : "Thank you Ginger and Fred ."
Ik zou die avond nog dansen met de man van mijn vriendin: ( Annie geef me tassie trug, die gozerd kennie dansen) en nog met enige andere tennisvrienden, die altijd een dans reserveren in mijn balboekje. Maar regelmatig stond ik weer tegenover Mr. Devil ( zoals ik hem in mijn gedachten noemde.) In de Stones-songs zoals "This will be the last time" persifleerde hij perfect Mick Jagger en we acteerden alsof we in een trailer voor een rock-film zaten. Is het erg om voor één avond alleen maar te doen alsof ? In ieder geval deed het me veel plezier om een rol te spelen, die ik, dacht ik, al eeuwen geleden achter me gelaten had. De tennisclub zal nu wel gonzen van de geruchten. Ha, dat vind ik eigenlijk wel leuk.

Achter het terras kwam de volle maan op achter de palmbomen , zoals gisteren en vele eeuwen geleden. We dansten "the night away" en de atmosfeer was prettig. Ik was achteraf blij dat ik besloten had om toch maar te gaan, want onverwacht had ik me eigenlijk best geamuseerd.

Live and let die

2008-06-15T18:11:00.009+02:00

Het slechte weer van de maand mei tot begin juni, heeft tragische gevolgen gehad voor de broedende vogelpopulatie in onze tuin. Schreef ik half mei, dat ik vreesde, dat de baby-boerenzwaluwtjes de dagenlange regens niet zouden overleven, omdat de ouders noodgedwongen op het nest moesten blijven zitten, dan heb ik dat goed voorvoeld. Op een morgen lagen er vijf dode zwaluwtjes op het terras. Ze waren bijna groot genoeg geweest om uit te kunnen vliegen, maar de weergoden beslisten anders. De ouders bezitten gelukkig niet het vermogen te treuren om hun verloren kroost. Ze zijn nu, een maand later, alweer druk bezig met hun tweede legsel. Zover ik kan zien moeten ze nu drie snaveltjes vullen.

In één nest wordt er gebroed, in het andere zijn de jonkies uitgevlogen waarvan er drie nog in leven zijn.( We vonden een dood zwaluwtje in het zwembad; die had de duiklessen, die zijn ouders hem hadden gegeven hoe je met je snavel drinkwater op kunt scheppen, niet overleefd.) In de derde zitten nu drie piepende jongen, die, zolang het daglicht is, worden gevoerd.
Deze drie zwaluwnesten zitten vlak bij elkaar onder de balken van onze overdekte terrassen en daar tegenover heeft een merel zijn nest gebouwd in een hibiscusstruik. Het was aardig om van dichtbij te kunnen aanschouwen hoe de twee kleine mereltjes gevoerd werden. Helaas sloeg ook daar gisteren het noodlot toe. Ik liep met wat bloempotten te sjouwen toen mijn oog viel op een klein vogeltje, dat op het grind zat onder de hibiscusstruik.
Het was een mereltje, die snel beschermd moest worden tegen de nieuwsgierigheid van Floppi en vooral Mützi, dus pakte ik het op. Hij/zij klemde gelijk zijn klauwtjes om mijn vinger en keek me aan. Tja, wat moest ik daar nou mee. Ik weet heel goed, dat terug op het nest zetten vaak geen succes heeft, omdat het beestje vaak door de ouders zelf uit het nest wordt gewerkt. Maar goed, toch maar de ladder gehaald en het vogeltje er voorzichtig weer in laten glijden, met als gevolg, dat de oudere baby ( die drie keer groter was ) uit het nest fladderde en meters verderop op de grond terecht kwam, achtervolgd door Mützi. Ik er weer achteraan en die ook teruggezet.
Een paar uur later lag no. 1 weer onder het nest en de andere was verdwenen. Ouders Merel vlogen in de buurt rond, maar dat kleine vogeltje kon daar niet in de brandende zon blijven zitten. Ik heb het voorzichtig op een takje gezet in de hoop, dat de ouders het zouden vinden en voeren. Vanmorgen vonden we het echter dood op de grond.
Had ik iets kunnen doen om zijn leven te redden ? Zijn er dan geen vogelcouveuses of i.d. ?
Op het Internet heb ik gevonden, dat je heel goed zo'n mereltje in leven kunt houden door hem te voeren met gehakt, gemengd met zand. Een goede tip voor de volgende merelcatastrofe.
Om dan een kooitje bij de hand te hebben is natuurlijk ook wel handig.

Een vreemde gewaarwording is het eigenlijk, dat je geneigd bent om ieder leven om je heen te willen redden. Hetzelfde dilemma ervaar ik met bomen, struiken en planten. Als ik ze moet snoeien, verbeeld ik me soms dat ze pijn kunnen voelen. Soms ziet een plant er niet meer zo florisssant uit. Ik probeer hem dan meestal nog te verzorgen, om na een jaar of zo, als ik zie dat alles wat ik eraan gedaan heb niet heeft geholpen, toch moet besluiten euthanasie te plegen. Dat vind ik dan zeer teleurstellend en doe het met tegenzin.

"Live or let die: that is the question," tenminste als je het zonodig beter wilt weten, dan de natuur zelf.

chaos in Spanje

2008-06-13T12:06:00.002+02:00

De hoge brandstofprijzen hebben overal voor onrust gezorgd , vooral onder de vrachtwagenchauffeurs, taxichauffeurs en vissers, omdat ze niet meer in staat waren genoeg winst te halen. Daarom gingen, deze week, de leden van de vakbonden van de "transportistas" en de "cofradias de pesca" in staking. De wegen van en naar Frankrijk en de in-en uitgaande wegen van de grote steden werden door vrachtwagens geblokkeerd.

De gevolgen waren onmiddellijk te merken : de mensen sloegen massaal aan het hamsteren alsof het oorlog was. Binnen een paar dagen waren de winkelschappen leeg en de benzinepompstations door hun voorraad heen. Deze reactie is onbegrijpelijk, want, als je goed nadenkt, weet je dat dergelijke dingen nooit lang kunnen duren, omdat er teveel economische belangen bij gemoeid zijn. Als iedereen gewoon zijn boodschappen had gedaan was er, voor een paar dagen in ieder geval, genoeg voor iedereen geweest. Maar nee hoor, allemaal in de rij gaan staan bij de benzinepompen en snel de vakken van de supermarkten leegplunderen.

Dit alles doet me denken aan 1973, toen de burgeroorlog in Libanon uitbrak, net toen onze bemanning daar een paar dagen overstond. Er werd onmiddellijk een 24-uur avondklok ingesteld en door de lege straten van Beirut reden auto's waaruit machinegeweren staken. De receptionisten waren doodsbang, want het ging om verschillende groeperingen milities, die je niet kon herkennen, want ze waren in burger gekleed. Het vliegveld was gesloten voor alle vliegverkeer en we zaten dus voor onbepaalde tijd vast. Het voordeel was, dat het heerlijk stil was, want eindelijk kon je, ongehinderd door het drukke verkeer op de zeeboulevard, het geluid van de branding horen. Echter na een paar dagen begon de etensvoorraad in het hotel te slinken en het viel me op, dat sommige mensen plotseling wel erg veel honger hadden. Na een dag of vijf waren de gehaktballetjes op, wat een soort ramp scheen te zijn. Na een dag of zes werden we onder begeleiding van een militaire tank ,op open vrachtwagens, naar de haven gebracht waar wij ingescheept werden op een oude, smerige vissersboot, die onder commando stond van een Griekse kapitein. Na een paar uur kregen we honger en vroegen ons af of er eten en drinken aan boord was. Dat was er in de vorm van een kartonnen doos (bij ons " crewbox" geheten, ) echter met de mededeling, dat door de schaarste van levensmiddelen, die gedeeld moest worden door 2 personen. Tegen de tijd, dat ik die boxen vond, waren ze allemaal leeg. Tja, mijn lieve collega's waren kennelijk bang, dat ze het niet zouden overleven. Er waren ook 8 slaapplaatsen, die de scheepsbemanning aan ons had afgestaan. Daar we met 40 man waren, was dat duidelijk niet genoeg. Ze werden in beslag genomen door 8 stewardessen, die beweerden dat ze zich niet zo lekker voelden. Voor de rest van ons waren er staanplaatsen, als je geluk had in de stuurhut, want daar was het warm en anders buiten op het dek. Na 12 uur kwamen we aan op Cyprus ( de kapitein was in slaap gevallen achter zijn stuurwiel dus hadden we wat extra zeemijlen gemaakt.) Wat daar allemaal voorviel zal ik niet vertellen, maar fraai was het allemaal niet. Toen al realiseerde ik me wat er zou gebeuren in een langdurige oorlog . Van je medemens moest je het dan zeker niet hebben, dat stond voor mij wel vast.

Vandaag begint de boel weer een beetje op gang te komen, omdat de staking gedeeltelijk is afgelast ; de meeste vakbonden hebben gisteravond een akkoord gesloten met de regering. De prijzen van verse groenten en fruit en vis zijn 7 x tot 10 x hoger dan vorige week, maar hopelijk zal in de loop van volgende week er een normalisering optreden, hoewel de prijzen wel hoger zullen blijven. Sommige tankstations hebben ook al weer een beetje voorraad, dus kunnen we blijven rijden, al hebben we gisteren een "Car Treasure Hunt"van de tennisclub moeten afgelasten, omdat hier in de omgeving nergens meer brandstof te koop was.

Rozenfeest

2008-05-10T19:57:00.007+02:00

Om deze tijd van het jaar staan de vele verschillende soorten rozen in onze tuin in bloei.

De roos is mijn favoriete bloem, sinds ik, toen ik nog een klein meisje was, die voor het eerst opmerkte in een haag van de buren. Ik herinner me nog de geur en de kleur van de bloemen; de bewolkte lucht en mijn ver- en be-wondering op dat allang vervlogen moment, alsof het de dag van gisteren was. Welke roos het is geweest die zo'n indruk op me maakte weet ik niet, maar ik heb er jarenlang naar gezocht en ik ben tenslotte tot de conclusie gekomen dat het een variant van de 'New Dawn' moet zijn geweest, een roos, die een haast onwaarneembare geur verspreidt en een tere, schelproze kleur bezit.

Al jaren verzamel ik rozen en heb zelfs enige met succes gestekt. Het belangrijkste van rozen, en eigenlijk van alle bloemen , vind ik, dat ze moeten geuren. Het hoeft niet zo'n sterke lucht te zijn als die, die de jasmijn, datura's of lelies verspreiden , maar rozen zonder geur zijn misschien wel mooi om naar te kijken, maar dat vormt maar de helft van hun charisma.

Met bewondering kijk ik in mijn vele tuinboeken naar de ontwerpen van groententuinen, kruidentuinen, boomgaarden, Japanse tuinen, noem maar op. Ik word gefascineerd door de ideeën die ze me geven over, hoe onze 3000 m² eruit zouden kunnen zien . Tegelijkertijd besef ik ook, dat de plaatjes in die boeken er zo mooi uitzien, omdat er in de getoonde tuinen een hele reeks tuinlieden aan het werk zijn, waar ik in mijn eentje niet tegen op kan , en dat fotografen alleen maar selectieve plaatjes publiceren.

Soms denk ik met weemoed terug aan de tijd, dat ik regelmatig in Japan kwam en daar de tuinlieden bezig zag, die in traditionele kleding en hagelwitte handschoenen aan, de azaleastruiken snoeiden met een 'nagelschaartje'. Bovendien werd ieder individueel blaadje van de paden geraapt en de vijvers, waarin de kleurrijke Koi rondzwommen, met stille concentratie verzorgd.

Dat is één van de manieren om de natuur op een esthetische manier te bedwingen. Een andere is de Engelse manier, waarin de grond verdeeld wordt in 'tuinkamers.' Maar wat je ook doet, je krijgt altijd te maken met een natuur, die zijn eigen wetten kent en als je niet je tuin vol onkruid wilt hebben staan of ongewenste dieren hun gang wilt laten gaan, zoals een paar jaar geleden een echte slakken-invasie die mijn kruiden en pas gezaaide plantjes opvraten, dan moet je een list verzinnen. Met gif wil ik niet werken, dus zet ik, zoveel mogelijk, planten en struiken bij elkaar, die elkaar wederzijds tegen plagen beschermen. Dat is een heel uitgezoek. Dan moet je nog rekening houden met uitputting van de grond, zodat je ieder jaar de groenten, kruiden en bloemen op een andere plaats moet zaaien en planten en als je dan ook nog de maankalender in de gaten wilt houden, is het allemaal nog helemaal niet zo eenvoudig.

Als ik mijn tuin boven al mijn activiteiten prioriteit zou geven , zou ik 8 uur per dag erin moeten werken om in de buurt te kunnen komen van de perfectie, die ik ambieer. Op dit tijdstip van mijn leven heb ik nog teveel andere interesses, dus kijk ik, in plaats van in de tuin te werken, naar plaatjes in boeken, en droom weg bij alle mogelijkheden, die er worden getoond.

Één van de mooiste van de vele tuinboeken die ik bezit, vind ik die van, de Amerikaanse, Martha Stewart .

Ik zag haar voor het eerst op de TV, zo'n 13 jaar geleden, toen ik op bezoek was bij vrienden in New York, en was onder de indruk van haar tips op het gebied van binnenhuisarchitectuur, koken en tuinieren. Haar boek over de tuinen rond haar eigen buitenhuis in Westport, Connecticut: "Martha Stewart's Gardening Month by Month " is een lust voor het oog . Je ziet haar daarin met de laarzen en tuinhandschoenen aan, in ieder seizoen wroeten in de bodem, alsof ze alle tijd van de wereld heeft. Ik denk, dat in de realiteit, haar tuinarchitecten en tuinlieden het werk doen, terwijl zij zich wijdt aan haar zakenimperium, maar fraai ziet het er allemaal wel uit. Haar ontwerp voor de rozenbogenlaan is prachtig en ik zou die best willen kopiëren, want rozen gedijen hier goed , misschien komt het er nog eens van.

De laatste dagen hebben de rozen echter geleden onder de slechte weersomstandigheden. In Nederland is het nu prachtig weer en als het daar mooi is, is het hier, in Spanje, slecht ( en andersom.) Al drie dagen hebben we last van Gota Fría-achtige regens, onweer, hagel en lage temperaturen. De bloemen hangen er treurig bij, helemaal doordrenkt als ze zijn door het water. De baby-zwaluwtjes worden door hun moeder warm gehouden ( als dat maar goed gaat,) en wij hebben de centrale verwarming maar weer aangestoken.