April in Amsterdam

 Wat een geluk had ik, dat het zulk prachtig weer was in Nederland.

Vaak als ik kom regent of miezert het, is de lucht grijs en zien de mensen er somber en grauw uit. Dan weet ik weer waarom ik het zo fijn vind om in Spanje te wonen. Een hele week zonneschijn, beter had ik het niet kunnen treffen. 

Een zondagmiddag in Amsterdam is dan een genoegen, tenminste als je er niet tegenop ziet je in de menigte te begeven. Overal op de straten, pleinen en parken liepen mensen te flaneren en de terrasjes zaten overvol. Zo zaten mijn vriendin en ik op het terras van het Americain Hotel op het Leidseplein en keken naar het voorbijtrekkende publiek. Toen we geluncht hadden, met een paar glaasjes wijn erbij, keken we aan de overkant even binnen bij Grand Café Stanislavski, dat op de plaats zit waar vroeger de hoofdingang van de Stadsschouwburg was gesitueerd. Er was veel over te doen geweest, dus waren we nieuwsgierig naar hoe het er uitzag. Het was er stil en de ambiance vrij kil door de hoge plafonds en de kale, sobere inrichting. Echt ´gezellig´ vond ik het er niet, maar dat zou anders kunnen zijn als er een theatervoorstelling is.  Later slenterden we langs de terrassen en keken naar de rondvaartboten, die vlakbij op de Amstel vertrokken. Mijn vriendin zocht in bars en bioscopen naar de gratis kaarten die speciaal voor Koninginnedag worden uitgegeven door de stad Amsterdam. Obama en Putin met olijke t-shirts aan met het opschrift: ´Kiss me I´m drunk´ en Hillary Clinton met oranje pruik en opvallend décolleté. Op gevaar af, dat ik gearresteerd zal worden door de CIA en KGB, laat ik ze hier zien.

We kwamen voorbij het Vondelpark en liepen via het Museumplein naar het Concertgebouw om daar de bus te nemen naar Amstelveen. Op dat moment speelde Enrico Pace en ik was het liefste naar binnen gegaan om mee te luisteren. Volgende keer moet ik dat beter regelen. 

Bij het uitstappen van de bus in Amstelveen zagen we in een tuin deze magnolia in bloei staan.

Lente in Nederland. Als de zon schijnt is er geen mooier land.

"Memories."

Het was een prachtige voorjaarsdag in Nederland en ik reed mee van Amstelveen naar het Aviodrome in Lelystad, waar ik moest zijn voor een interview.  Ik verbaas me iedere keer weer over het drukke verkeer op de wegen en keek nieuwsgierig, tussen de vele auto's door, naar het Naardermeer en het IJmeer en de vele naargeestige blokken met kantoor- en appartementengebouwen in de buurt van Almere. In de Flevopolder hing een frisgroene waas tussen de takken van de bomen en de weilanden waren geel bespikkeld met paardenbloemen. 

De KLM bestaat dit jaar 90  jaar en zoals ieder jubileumjaar wordt er iets aan gedaan.

Zo maakte ik het 50-jarig jubileum mee in 1969, dat grootscheeps gevierd werd met  allerlei festiviteiten. Nu, 40 jaar later ben ik er nog steeds om erover mee te praten: hoe alles veranderd is, van kleinschalig naar grootschalig maar nog steeds hetzelfde als je de generatieverschillen niet meerekent.

Ik werd uitgenodigd voor een interview in het Aviodrome bij Lelystad om samen met vroegere collega's uit te leggen wat er in de zestiger en zeventiger jaren van de vorige eeuw allemaal veranderde in de luchtvaart, gezien door de ogen van het cabinepersoneel van toen.

Het is een vreemde gewaarwording om je te realiseren dat je deel bent geworden van het verleden, terwijl je in je huidige leven nog steeds bezig bent met nieuwe uitdagingen.

Er is een groot verschil of je in het verleden bent blijven steken ( omdat dat de mooiste tijd van je leven was) of dat je bezig bent met je projecten in het heden, die je alleen maar goed kunt doen omdat je de ervaringen van vroeger geïnternaliseerd hebt, waarop je verder kunt bouwen. 

Mijn oud-collega's hadden plakboeken bij zich van alle vluchten die ze ooit gemaakt hadden. Ik had niets bij me, al heb ik wel dagboeken en vluchtbijzonderheden vanaf 1980 bewaard, maar ik vond het iets persoonlijks, wat van geen belang is voor andere mensen. Of vergis ik me ? Ik geloof, dat de meeste mensen niet geïnteresseerd zijn in een opsomming van namen of gebeurtenissen, tenzij er iets opmerkelijks gebeurde in de persoonlijke sfeer.

We maakten een wandeltocht langs de vele verschillende vliegtuigen waarmee de KLM zijn diensten heeft uitgevoerd: de DC 3 ," superconnie" ( de boterballentijd) etc. en de B747, het begin van het tijdperk van het massavervoer per vliegtuig. 

Een fotograaf maakte foto's van ons in, om en nabij de vliegtuigen waar we op gevlogen hebben en de interviews werden gedaan door een freelance redacteur van een tijdschrift voor het cabinepersoneel van nu. Hét grote onderscheid vanaf de introductie van de B747 in 1970 is geweest, dat de cabinebemanning toen verdubbelde en dat het aantal vrouwen van hoogstens drie op vorige vliegtuigen ging naar tien. 

Natuurlijk niet alleen dat. Er waren veel technische verbeteringen, die een groot verschil maakten, maar voor de nieuwere generaties is dat nauwelijks interessant, want zij weten niet beter. Ook zij zullen eens achterhaald worden door de tijd.

Maar toch aardig dat er aandacht wordt geschonken aan: "er was eens..." .