damesdubbelen

De nieuwe beheerders van La Sella Tennis, Kurt en Diego, zijn heel enthousiast begonnen om de banen en de faciliteiten te verbeteren. Om de onderlinge leden wat beter kennis met elkaar te laten maken, want de verschillende nationaliteiten spelen bijna uitsluitend onder elkaar, hadden ze de laatste twee weekeinden van januari een dubbeltoernooi georganiseerd. 22 Herendubbels meldden zich aan, echter maar 6 bij de dames. Ik had tevergeefs geprobeerd een sterke partner te vinden, omdat mijn vaste partner Liz een voetblessure heeft. Mijn coach, Diego, vond dat ik toch mee moest doen en ging links en rechts op zoek naar een geschikte dame, maar de één na de ander liet het afweten. Toen heeft hij Liz ervan overtuigd dat ze het er best op kon wagen ondanks haar blessure. Ik zou dan gewoon wat harder moeten lopen als compensatie.

De damesdubbels waren in twee groepen van drie ingedeeld zodat ieder paar in ieder geval twee wedstrijden zou spelen. De nummer 1 zou dan de nummer 2 van de andere groep spelen in de halve finales.

Onze eerste wedstrijd was gelijk de zwaarste. De twee dames hadden al hun wedstrijden in de competitie gewonnen en ze waren bovendien lekker fanatiek. Natuurlijk wisten ze van de loopproblemen bij Liz en probeerden daar op in te spelen. Liz en ik hadden echter onze tactiek aangepast om haar zo min mogelijk bewegingen naar rechts te hoeven laten maken, want dan deed haar voet het meeste pijn. Daarom ging ik, als Liz van rechts serveerde, halverwege in het het rechter servicevak staan: dat is de zgn. Australische opstelling. De tegenstandster had dan verschillende opties : 1) ze sloeg rechtdoor, waar Liz wèl heen kon lopen, bovendien staat ze daar normaal vanwege haar goede slice backhand, 2) ze sloeg crosscourt , maar als de bal niet cross genoeg was zou ik hem weg kunnen volleren, 3) ze sloeg een lob over mijn hoofd, maar dan moest hij wel hoog genoeg zijn zodat ik hem niet kon smashen. Het eigenaardige is dat ze uitsluitend optie 1 gebruikte, of ze bang voor me was !? Verder gebruikten Liz en ik veel de dropshot als wapen, omdat de meeste dames het liefste vanuit het achterveld opereren. Eén opponente was goed in smashen, dus hadden we al snel door dat we de bal beter niet omhoog konden gooien. We wonnen de eerste set met 6-4 . Liz en ik kregen wat moeite in de tweede set, omdat onze tegenstandsters vervelend begonnen te lobben om de vaart uit het spel te halen. Eerst speelden we het spelletje mee want mijn topspin lobs zijn veel gevaarlijker, maar het ging wat vervelen, dus hebben we de rest van de partij zoveel mogelijk de bal uit de lucht genomen. De tweede set was ook 6-4, omdat we bij 5-2 voorsprong vergaten de partij uit te maken.

Omdat het derde damesdubbelteam zich afmeldde, stonden we na 1 wedstrijd al in de halve finale waar Liz en ik tegen twee dames speelden, die we coachen tijdens match practice. We proberen ze daar uit te leggen waar ze op moeten letten, tactiek, techniek etc. Ze doen het aardig in de derde divisie van de competitie, maar ze waren natuurlijk geen partij voor ons : 6-0,6-0 binnen veertig minuten.

In de finale kwamen we weer tegen paar 1 te staan, want zij hadden in 3 sets de andere halve finale gewonnen.

Bij het inslaan merkte ik al enig venijn bij de dames aan de overkant. Ik stond aan het net om mijn volleys te oefenen en ipv mij de bal aan te geven kreeg ik die zo hard mogelijk om mijn oren. Niet echt leuk. Ik dacht erover na of ik er iets van zou zeggen, maar besloot mijn mond te houden. 'Let your racket speak,' zou Luis ( mijn coach van de afgelopen acht jaar die echter afscheid van La Sella heeft genomen) zeggen. Met die gedachte in mijn achterhoofd begonnen we de wedstrijd zeer geconcentreerd. De eerste set wonnen we met 6-0. We gunden de tegenstandsters slechts 3 punten. Hoewel je weet, dat het gevaar bestaat dat je in slaap valt als het zó gemakkelijk gaat, begonnen we wat minder scherp te spelen. En ja hoor, het werd 0-2 en via 2-2 en 2-3 kregen we gelukkig onze inspiratie weer terug en eindigden we de set met 6-3. Deze keer probeerden onze tegenstandsters wel optie 2 en 3 bij onze Australische opstelling, maar ik volleerde en smashte met succes de aanvallen af, daarna probeerden ze het niet meer.

Liz en ik wonnen ieder een trofee, een voucher voor een diner in een goed restaurant en een kortingsbon van een sportzaak in Denia.

In de finale van de heren wonnen een Engelsman met een Duitser, van een Italiaan en een Spanjaard. In de troostronde wonnen twee Engelse heren van een Duitser en een Zwitser.

Na de prijsuitreiking werd het nog een leuk internationaal feestje.

Diego en Kurt plannen al weer het volgende La Sella Toernooi, deze keer voor enkelspelers.

Kees Romeijn Memorial Tennis Tournament

Eén keer per jaar organiseren we een tennistoernooi ter nagedachtenis van één van de oprichters van onze club, die al weer meer dan 25 jaar geleden plaats vond in Jávea, de plaats die ook in onze clubnaam is inbegrepen. Zijn 80ste verjaardag hebben we op gepaste wijze op de club gevierd met koffie en gebak en daarna drankjes zodat we op zijn goede gezondheid konden toasten. Als cadeau kreeg hij een tennisracket cadeau, dat hem overhandigd werd door voorzitter Paul David, uiteraard met een toespraak, een gedicht en een kaart waar de aanwezige leden hun beste wensen op hadden geschreven.

Helaas is hij kort daarna plotseling overleden, zodat hij niet veel met zijn nieuwe racket heeft kunnen spelen.

Het club comité heeft toen besloten om ter zijner nagedachtenis ieder jaar een tennistoernooi te organiseren, met als hoofdprijs een inscriptie op het tennisracket van Kees.

Kees' dochter Ellen, komt ieder jaar speciaal over, niet alleen om aan het toernooi deel te nemen, maar ook om de overige prijzen aan de winnaars uit te reiken, die zij uit Nederland meeneemt.

Dit jaar was een lustrum en ik had me, als club captain, bereid verklaard om het toernooi te organiseren. Het was een prachtige zonnige dag en 22 deelnemers streden in 4 x 8 games gemengd- dubbelspel, waar de dames na 4 games van partner wisselden, om de prijzen.

Tijdens de lunch reikten Ellen en ik de prijzen aan de winnaars van dit jaar uit, het begeerde tennisracket, plus Delfts blauwe kommen en koppen en niet te vergeten : tulpen uit Amsterdam.

De winnaars van dit jaren waren : Ivan Segal en Noelle Vickers. De runners up : John Vickers en Andrea Poot. Proficiat.

Baile de verano

Eergisteren was het weer zover: het 'Summer Ball' van de tennisclub zou plaatsvinden in Restaurante Los Arcos. Vorig jaar had ik heerlijk gedanst en omdat ik gehoord had dat mijn danspartner van die avond , 'Mick Jagger', ook weer van de partij zou zijn, verheugde ik me zeer op onze hernieuwde kennismaking.

In de tuin van het restaurant, dat zowaar in onze woonplaats lag, en niet ergens een half uur rijden van ons huis vandaan, verzamelden we ons met een glaasje cava, of jus, om even gezellig bij te kletsen ( of roddelen, want daar zijn de Engelsen goed in) en om natuurlijk elkaars outfit te bewonderen ( of stiekem te bekritiseren). De meeste dames doffen zich dan ècht helemaal op en sommige mannen waren zelfs in smoking op komen draven wat me, met de hitte in het achterhoofd, niet erg comfortabel leek, zeker niet om in te dansen.

Het eten was zowaar goed, maar dat was waarschijnlijk omdat we, voor de verandering, in een Spaans restaurant aten ! Eén van de mannen aan onze tafel kocht heel galant een rode roos voor de dames en poseerde zelf heel schalks met zo'n roos, als een hond met een kluif in zijn bek, voor de fotografe ( ik).

De laatste tijd neem ik altijd mijn kleine Sony Cybershot mee, want die past zelfs in het kleinste tasje, om allerlei festiviteiten vast te leggen, vooral alles wat met de tennisclub te maken heeft. Zij publiceren de foto's dan later weer op hun website. Helaas heb ik nog niet uitgevonden hoe ik scherpe foto's in het donker kan maken van' rock and roll'-ende figuren. Maar dat vind ik nog wel uit.

Ed zong weer enige nummers uit zijn repertoire en daarna was het de beurt aan de DJ, die gespecialiseerd is in het draaien van dansmuziek voor onze generatie; dus de gebruikelijke Rock and Roll, Twist, Jive, etc., zeg maar muziek, waar wij op dansten toen we nog 'jong' waren. Ik vraag me af of de huidige generatie later, als ze onze leeftijd bereikt hebben, willen dansen op die gehoorbeschadigende dreun waar ze nu urenlang op' dansen'. Ik denk het niet, want dan zijn ze allang doof.

Ik danste met Simon and John en nog een John en ene Norman en de andere John die ik al 'Mick' noemde. Ze waren heel aanhalig en soms ronduit amoureus! Ik moest mezelf er soms aan herinneren dat we geen achttien meer waren en dat ik niet met puisterige tieners, die last van hun hormonen hadden, te maken had!

Verdorie zouden die verd... Spanjaarden misschien Viagra door het eten hebben gedaan en nu om de hoek zitten te gluren om te kijken of die 'mayores' een orgie zouden aanrichten? Maar ach, wat maakte het eigenlijk uit! Het was fantastisch om even in die fantasie te leven. Energie had ik genoeg, door het vele trainen ben ik in een uitstekende conditie en kan ik urenlang rondspringen. Helaas de mannen niet, die waren, ondanks het feit dat ze hun jasje hadden uitgedaan, helemaal doorweekt! Arme zielen.

Om één uur was het feest afgelopen. Het was weer mooi geweest !

Fun Tournament

"Zou jij niet een toernooi willen organiseren voordat het te heet wordt ?" vroeg de voorzitster van onze tennisclub me tijdens de afgelopen committee-vergadering. Eh ja, vooruit dan maar, hoewel het eigenlijk altijd een heel gedoe is, vooral om mensen gemotiveerd te krijgen om mee te willen doen. Mijn bedoeling was om die redenen dan ook, dat het vooral een ontspannen gebeuren moest zijn en 'fun', want tijdens de competitie gaat het er al serieus genoeg aan toe.

Het was een prachtige, zonnige morgen met een aangenaam koel briesje. Iedereen speelde vier maal acht games. Na vier games ging één van de partners van de dubbel naar de overkant van het net, zodat je, gedurende het toernooi met, en tegen, iedereen speelde.

Het verliep prima, zonder al te veel gedoe over' line-calls' en' score-keeping'. Er waren een paar mannen, die geblesseerd waren, en dus niet mee konden doen, vrijwillig gekomen om mij te helpen, wat aardig was. Na twee-en half uur waren alle partijen gespeeld en kon ik de prijzen uitreiken aan de trotse winnaars.

Daarna togen we naar het restaurant op de club, dat gespecialiseerd is in Italiaans eten, waar ik pizza's , salades en drankjes had besteld.

Nog twee toernooien, de Club Kampioenschappen en het 'Kees Romeijn Toernooi' en dan geef ik mijn taak als Club Captain over aan een volgende ( hoop ik).

Ed 's Music Night

    Het is natuurlijk veel leuker om een enthousiast berichtje te schrijven over wat ik zo uitvoer en wat me bezig houd. Deze keer zal het echter niet lukken, ben ik bang. Had ik me maar weer niet laten bepraten om iets bij te wonen waarvan ik al van te voren wist dat het me niet zou gaan bevallen, want ik had een zelfde soort avond in hetzelfde restaurant al eens eerder meegemaakt. Maar omdat de voorzitster van onze tennisclub getrouwd is met Ed, ondersteunen de leden hem als hij zo nu en dan optreedt als zanger/entertainer. Hij zingt dan populaire 'evergreens' die ooit op het repertoire stonden van o.a. Frank Sinatra, Sammy Davis jr., Neil Sedaka, Willy Nelson etc. Uiteraard bestaat het publiek dan ook voornamelijk uit toehoorders die nog een levendige herinnering hebben aan de uitvoering van deze beroemde 'crooners':  zestig-plussers dus. 

     Ondanks het feit dat hij zijn best deed, kon hij toch niet verhinderen dat de oorspronkelijke versies heel wat beter hadden geklonken. Ook zo 'n computer met begeleidingsmuziek en de tekst op een lessenaartje deden meer denken aan een veredelde karaoke-voorstelling en het geluid was zonder nuance en veel te hard. Het publiek begon er wat later op de avond dan ook flink doorheen te kakelen en vroeg om dansmuziek. 

    Het geheel vond plaats in een restaurant in de Jávea Arenal buurt, dat ergens ingeklemd ligt tussen troosteloze, voornamelijk onafgemaakte en leegstaande nieuwbouw, een haveloos kermisje en enige, vol met afval gedumpte, terreintjes. De kwaliteit van het eten was belabberd en van een even kleurloze en smakeloze kwaliteit. Het was betrekkelijk goedkoop en daarom misschien geschikt voor de uitsluitend Engelse clientèle ? Door de ramen konden de restaurantbezoekers hun eigen meegebrachte auto 's bewonderen en aan de muren hing nondescripte moderne kunst, alsof de eigenaar had gedacht dat die zijn restaurant zou verheffen tot een sjieke eetgelegenheid.

    Ik zat te bedenken dat Wim nu thuis lekker van mijn ovenschotel met tonijn zat te smullen terwijl ik op hetzelfde moment een waterig en vettig kweekzalmkoteletje voor mijn neus had staan met een paar wortelschijfjes, broccoli- en bloemkoolroosje en een kwak aardappelpuree, wat eruit zag alsof het uit een pakje kwam, want het had een glazige finish. 

    Waarom ga ik toch steeds weer met die Engelsen eten, terwijl ik allang weet dat het zo goedkoop mogelijk moet zijn en al helemaal niet Spaans, stel je voor. Ik heb al een paar keer geweigerd mee te gaan naar een Fish and Chips Restaurant, dat het toppunt schijnt te vertegenwoordigen van de Engelse eetcultuur. De laatste keer dat ik had toegezegd dat ik mee zou gaan heb ik het zelfs ( 'Freudiaans' ?) vergeten en vroegen ze me de volgende dag waarom ik niet op was komen dagen ? Oops, I forgot, sorry !

    Ed heeft al weer plannen gemaakt voor zijn volgende optreden, hoorde ik. Ik geloof, dat ik op die betreffende avond al een andere afspraak heb.

Het 'Frankrijk-gevoel'.

Het is vroeg in de morgen in Menton en ik loop langs de boulevard op weg naar de tennisclub, waar ik om 8.45 uur mijn single moet spelen. De ochtendzon schittert op het water, de branding spoelt zachtjes aan op de keitjes die mee teruggezogen worden de zee in, en de palmen wuiven in de wind. Op de avenue, landinwaarts, hangen de sinaasappeltjes nog aan de bomen, de mimosa bloeit uitbundig en de plantenbakken staan vol met lentebloemen. Bij de boulangerie staan de mensen in de rij om dat heerlijk geurende, verse, brood te kopen voor hun ontbijt en de terrasjes zitten al vol met mensen, die hun eerste kopje koffie van de dag genieten. Wat is dat toch met Frankrijk dat je onmiddellijk voelt dat het leven hier anders is ?

Iedere dag denk ik dat ik mijn tenniswedstrijd wel zal verliezen, want ik ken mijn tegenstanders, maar deze week ben ik eindelijk zover dat ik niet meer nerveus word en gewoon in  praktijk breng waar ik al zoveel jaren voor getraind heb. "I love it when a plan comes together", zei Hannibal al van 'the A-team' en zowaar schoot me die zin te binnen na weer een gewonnen partij.

Op mijn vrije dag besluit ik naar het Jean Cocteau Museum te gaan. Op de middelbare school had ik op mijn Franse literatuurlijst nog  zijn "Les enfants terribles" staan. Vaag staat me bij, dat het verhaal over een broer en zus gaat, die aan de verdovende middelen ( opium?) verslaafd raken. Het museum ligt aan zee in een oud fort en wat er te zien is bestaat eigenlijk uit een collectie van een verzamelaar.Veel centaurs op eenvoudige schetsen, een oude brief, foto's van hem samen met beroemdheden zoals Picasso, de bekende acteur Jean Marais die zijn vriend was, en nog enkele memorabilia.

Na een week van prachtig weer en het winnen van de finale word ik opgehaald door vrienden, die een 'Mas' bezitten in Roquefort les Pins bij Valbonne om daar nog een dag door te brengen. Vorig jaar moesten ze hard werken toen ik daar was, maar nu hebben ze toevallig het weekend vrij. We gaan die avond naar Mougins om te dineren. Het is jammer dat het donker is, want het ligt hoog op een berg en van daaruit heb je een prachtig uitzicht over de kust, maar de  lichtjes in de verte zijn ook mooi.

De volgende dag word ik getrakteerd op een rit door de bergen over smalle, kronkelige bergweggetjes met diepe afgronden aan één kant. We passeren een plek waar tientallen hanggliders boven grote dieptes zweven, ik krijg er acuut hoogtevrees van.

In de verte zien we de besneeuwde toppen van de Alpes Maritimes, maar voor we daar aankomen  slaan we af en rijden over een met keien bedekte, kale vlakte, die zeer afsteekt bij de rest van het landschap. Vóór de lunch lopen we door het

schilderachtige kasteeldorpje St. Paul de Vence, dat beroemd is geworden door o.a. Picasso, die daar een atelier had. We passeren het bekende restaurant "La colombe d'or" met dure auto's voor de deur, zoals een zeldzame Rolls Royce en slenteren wat door het dorpje. Omdat het zondag is zou het heel druk moeten zijn, maar dat is het niet. Alle galerieën zijn zonder klanten en op alle straatjes is het erg rustig. Een teken dat de kredietcrisis ook hier heeft toegeslagen.

Na de lunch rijden we weer terug naar de 'Mas' waar we enthousiast begroet worden door de zeven jachthonden, twee ouders en vijf puppies, van de familie.

Na een heerlijk diner is het helaas weer tijd om terug te vliegen naar Spanje. 

Daar is het ook mooi, maar toch... niet zo mooi als in Frankrijk.  

  

Tennissen in crisistijd

Je kunt er niet meer omheen, het gesprek van de dag is : de financiële/krediet/economische crisis. De gevolgen worden zo langzamerhand overal zichtbaar. Zo was ik vorige week in La Manga om een tennistoernooi te spelen en het "resort" waar ik logeerde ( La Manga Hyatt Resort) heeft, al een maand geleden, uitstel van betaling aangevraagd . De avond van de prijsuitreiking die tijdens een galadiner in het Hyatt Hotel zou plaatsvinden, stonden er voor de ingang een honderdtal ( naar later bleek hotelpersoneel) mensen te demonstreren, omdat ze net gehoord hadden dat ze vlak voor Kerstmis ontslagen zouden worden. Dat gaf wel een domper op de avond, want ga met die kennis in je achterhoofd maar eens lekker duur zitten eten. Veel van de Engelse tennissers hadden er trouwens vanaf gezien de €60 voor het diner te betalen, omdat de wisselkoers van de pond t.o.v. de euro binnen een paar dagen was gekelderd van € 1.21 naar net onder de € 1. Dat scheelt dientengevolge dan weer inkomsten voor het hotel etc. en moeten er nog meer mensen ontslagen worden. Bij het uitreiken van de prijzen bleek dat twee van de sponsors zich op het laatste moment hadden teruggetrokken en anderen hun prijzen in waarde hadden gereduceerd, behalve de Bank die netjes het afgesproken prijzengeld uitreikte. Maar volgend jaar ? Bestaat het hotel dan nog ? Komen de Engelsen weer terug ( zij waren ieder jaar het meest prominent aanwezig )? Het is net of je kijkt naar de wereldkampioenschappen dominostenen omgooien, daar heb je in deze tijden helemaal geen mus meer voor nodig.

Een ander bewijs van de crisis, dat ik tijdens het Spaanse nieuws op de TV zag, was de erbarmelijke toestand waaronder de immigranten verkeren die op zoek zijn naar werk in Spanje. Op het ogenblik is dat te vinden in de olijvenpluk van Andalucía, met name in de buurt van Jaén. Vorige jaren waren de immigranten hard nodig, echter nu zijn er concurrenten onder de autochtone werkelozen, die de voorkeur krijgen bij de boeren. Alle noodopvanghuizen zitten vol en de meeste allochtonen zwerven zonder dak boven hun hoofd, eten en geld over de straten van de steden. Als voorbeeld zag ik de situatie in Jaén waar de autoriteiten bijna letterlijk met hun handen in het haar zitten en dringend om hulp hebben gevraagd aan de Spaanse regering.

Ondanks deze deprimerende omstandigheden is het internationale tennistoernooi van La Manga onder redelijke weersomstandigheden verlopen. De eerste dagen stond er een ijskoude storm, die het tennissen nou niet bepaald aangenaam maakte. Gelukkig heb ik van mijn coach goede tips meegekregen, hoe ik in dergelijke omstandigheden gebruik moet maken van de wind, i.p.v. er geïrriteerd door te raken. Die kennis heeft gewerkt, met als resultaat dat ik, net als vorig jaar, me plaatste voor de finale. Daar kreeg ik te maken met een sterke tegenstandster, die me alle hoeken van de baan liet zien, waardoor ik op een pijnlijke manier erop gewezen werd dat ik de afgelopen maanden niet hard genoeg gewerkt had aan mijn lichamelijke conditie. Maar ik was best tevreden met de tweede plaats en tijdens het galadiner kreeg ik weer, net als vorig jaar, de trofee, sportuitrusting, geld en een paar nachten verblijf in het Hyatt Las Lomas Resort uitgereikt.

We wachten de ontwikkelingen i.v.m. de financiële malaise verder maar in berusting af. We zijn immers afhankelijk van factoren die we niet kunnen beheersen. Dus maak ik plannen om over een paar maanden, fit, naar het tennistoernooi van Menton te gaan, als de omstandigheden het toelaten.

Championships Ball

Het is uiteindelijk gelukt alle finales, behalve de Dames en Heren Dubbel , te spelen.

Dus tijdens het Championships Ball kon ik de meeste Cups uitreiken.

Daarna heeft de Gota Fría roet in het eten gegooid. Ik hoop toch vóór het einde van de maand oktober de laatste finales te spelen.

Clubkampioenschappen

Het was weer zover. De Clubkampioenschappen moesten georganiseerd worden. Andere jaren kreeg iedereen een aantal maanden om zijn wedstrijden te organiseren. Omdat er in poules werd gespeeld speelde iedereen een aantal wedstrijden, wat wel leuk was, maar iedereen stelde het uit tot vlak vóór de deadline en dat liep dan vaak mis. Het valt ook niet mee om iedereen op dezelfde tijd op de baan te krijgen. Er is altijd wel één op reis, heeft gasten op bezoek of is geblesseerd, ziek, zwak of misselijk. Dus had ik dit jaar besloten om alle wedstrijden onder te brengen in een 'knock-out systeem' met een troosttoernooi voor de verliezers in de eerste ronde. Dit alles zou dan plaatsvinden in de laatste twee weken van september.

Alles liep op rolletjes, ik had de touwtjes goed in handen. Ieder kreeg per e-mail de dag, tijd en baannummer door, plus wie zijn of haar tegenstanders waren, zodat er geen misverstand kon ontstaan. Dat ging van een leien dakje, totdat...inderdaad een onalledaags verschijnsel in Spanje, het begon te regenen, nou, zeg maar te plenzen. En dat duurde een week ! Gelukkig is het weerbericht tegenwoordig al dagen van te voren te bekijken op het internet, dus had ik het (verstandige) besluit genomen onmiddellijk alle wedstrijden voor een week op te schorten. Maar nu waren er weer problemen met de afspraken van verschillende mensen. De finales konden dus nu niet allemaal op a.s. zaterdag gespeeld worden, zoals gepland, maar op de normale clubdagen.

Vandaag werden er vier wedstrijden gespeeld. Halve finales heren-dubbel en finale enkelspel heren, finale enkelspel dames (met mij als de winnares.....) en de finale heren-dubbel troosttoernooi. De finales voor het gemengd-dubbelspel zullen zondag gespeeld worden en voor de heren-dubbel en dames-dubbel moeten we nog een datum prikken. In de finale van het gemengd-dubbel en dames-dubbel zit ik ook nog, maar om eerlijk te zijn, denk ik, dat beide verloren partijen zullen worden, want mijn partners zijn niet zo sterk, maar je weet het maar nooit. Niets te verliezen, toch ?

Some enchanted evening ?

Gisteren was het weer zover : het jaarlijkse Summer Dinner Ball van de tennisclub. Eigenlijk twijfelde ik of ik er heen zou gaan. Ega wil al jaren niet meer mee, want die heeft een hekel aan de, altijd, te harde muziek en aan dansen, niet noodzakelijkerwijze in die volgorde. Maar ja, ik word als Club Captain verwacht "acte de présence" te geven, dus maar weer een lange jurk aangetrokken, de dansschoenen aan en op naar de finca, waar het hele gebeuren zou plaatsvinden. Iedereen stond al, opgedoft en wel, met een cava in de hand toen ik daar aankwam. Een rondje kussen en elkaars outfit bewonderen en toen aan tafel.
Mijn beste tennisvriendin was onverwacht naar Engeland teruggeroepen om haar dochter te helpen, die door haar rug was gegaan en zodoende haar baby niet meer kon optillen. Zo kon ik mooi de tafeldame spelen van haar man, die samen met drie bevriende echtparen was ingedeeld aan dezelfde tafel. De conversatie ging een beetje als volgt :
" Actually we just recovered from last night, because we were drinking bottles of Moët champagne with our friends, at Senza, the most elegant bar in the Denia Marina . You ought to go there sometimes, it is the place to be seen." ..... "We had been sailing with their 80 feet yacht en were a bit sunburned and tired. At 3.00 a.m we could just about stagger back to the boat, where we conked out." ...." We love to go to Dubai, where we have a super apartment, really, the future is going to happen over there. The house tripled in worth since we bought it 5 years ago ... Because everything is taxfree, you can buy the most luxurious goods like automobiles ...." And so forth and so on ....
"Last,when we were in Vietnam we stayed in the best hotels, we liked Hanoi more than Ho Chi Minh City and the beaches were fabulous"... "Of course Cambodia and Laos were worth the trip, but you must go to Chiangmai and stay in the Four Seasons Hotel. Sublime surroundings and service. We stayed there for three days and did not feel inclined to leave the hotel at all to see Chiangmai itself: we did not get any farther than the pagoda in the garden ! Also the Four Seasons Hotel in Bangkok is the best hotel to stay at, when you go and visit that city."...."Of course we do not pay taxes anywhere. When you do not stay longer than 3 months in any one country, you seem to disappear within the bureaucratic systems. The thing to do, is to keep your boardingcards from your flights and boats, might some tax-officer ever enquire about your" whereabouts" throughout the year. So in winter we stay in our apartment in South Africa ( great country) , in spring we are in Spain, in summer we go to England and in autumn we travel around the world."
Ik was dus in goed gezelschap. In ieder geval tussen mensen die nog eens ' ergens' kwamen. Maar toen moest er gedanst worden. Ik werd gevraagd door een van de vrienden, die door één van mijn oma's zeker gekwalificeerd zou zijn als een 'gluiperd', maar : Annie houw me tassie fast, die gozerd die kon dansen ! Dat komt zelden voor. Ik hoefde niets te doen, want hij volgde mij of ik hem, het was perfect. Iedereen had de dansvloer verlaten, maar wij dansten op het door Frank Sinatra beroemd geworden nummer: "Witchcraft", en ik voelde me vrij om te improviseren, omdat ik wist, dat hij mij zou volgen en ik deed hetzelfde met hem. Zelfs een paar tapdansjes kwamen in ons repertoire voor. Mijn andere oma voorspelde ooit dat ik danseres zou worden, omdat ik al danste voordat ik kon lopen, maar natuurlijk werden dat soort aangeboren vaardigheden niet gewaardeerd toen wij jong waren. Bij het verlaten van de dansvloer klonk er spontaan een applaus op en de leider van de band zei : "Thank you Ginger and Fred ."
Ik zou die avond nog dansen met de man van mijn vriendin: ( Annie geef me tassie trug, die gozerd kennie dansen) en nog met enige andere tennisvrienden, die altijd een dans reserveren in mijn balboekje. Maar regelmatig stond ik weer tegenover Mr. Devil ( zoals ik hem in mijn gedachten noemde.) In de Stones-songs zoals "This will be the last time" persifleerde hij perfect Mick Jagger en we acteerden alsof we in een trailer voor een rock-film zaten. Is het erg om voor één avond alleen maar te doen alsof ? In ieder geval deed het me veel plezier om een rol te spelen, die ik, dacht ik, al eeuwen geleden achter me gelaten had. De tennisclub zal nu wel gonzen van de geruchten. Ha, dat vind ik eigenlijk wel leuk.

Achter het terras kwam de volle maan op achter de palmbomen , zoals gisteren en vele eeuwen geleden. We dansten "the night away" en de atmosfeer was prettig. Ik was achteraf blij dat ik besloten had om toch maar te gaan, want onverwacht had ik me eigenlijk best geamuseerd.

To be or not to be the club captain

Senioren, die tennisen. Als je daar aan denkt, zie je lieve ouwe oma's en opa's voor je, die genieten van hun laatste jaren, en in de milde zonneschijn van de Costa Blanca op een ontspannen manier een lekker balletje slaan om daarna gezellig keuvelend over kinderen, kleinkinderen ( achterkleinkinderen), poezen en honden een kopje koffie te drinken op een zonovergoten terrasje. Zou dat echt bestaan, zulk een idyllische veteranenclub ? Ik kan gelijk iedereen uit de droom helpen.

Sinds ik zelf gekozen ben als club captain van onze tennisclub, ben ik tot het inzicht gekomen, dat sportiviteit , fair play en andere hoogverheven idealen over hoe je sport eigenlijk behoort te beoefenen, ver te zoeken zijn als het over winnen gaat. Dit verschijnsel ligt voor de hand in de competitie, maar is ook waarneembaar in gewone 'sociale' wedstrijdjes.

Zo heb ik de laatste weken te maken gekregen met een echtpaar, dat niet meer spelen wil tegen een zekere speler, die , dat is waar, een zeer onorthodoxe manier van tennisen heeft en nogal luidruchtig is. Zo lobt hij de meeste ballen huizenhoog ( letterlijk) over het net om zijn tegenstanders te irriteren, roept met harde stem ononderbroken aanwijzingen naar zijn partner en geeft luidkeels commentaar, tussen de bedrijven door, over de tennisrallies op de omringende banen. Als hij dan ook nog alles doet, wat volgens de tennisregels onder 'hinderen' wordt verstaan, dan kan je je wel voorstellen wat voor effect dat heeft op de overige spelers. Maar de grootste klacht is, dat hij de ballen niet goed (?) zou zien. Zo was er een groot gekrakeel over een bal, die hij 'uit' gegeven had en die 'call' werd door het genoemde echtpaar betwist. De vrouw zei zelfs het woord "cheat" ( het zijn engelstaligen). Waarop speler, zeer beledigd, de baan verliet.

In de tijd van het gebeuren, was ik in Menton, dus heb ik mijn informatie 'van horen zeggen'.

De Chairman, heeft afzonderlijk met de kemphanen gepraat, maar een oplossing is er niet gekomen. Wie heeft er gelijk ? Ik begrijp alle spelers, maar vind eigenlijk, dat, hoe oud ze ook zijn, ze zich kinderachtig hebben gedragen. OK, die man is irritant, maar dat is niet verboden. OK, misschien had hij ongelijk met die "outcall' , maar so what ! Degene, aan wiens kant de bal landt, bepaalt of de bal 'in' of 'uit' is,; dat zijn nu eenmaal de regels. Er is nergens een regel, dat je de bal niet 50 meter de lucht in mag slaan. het valt onder de regel "spelbederf' , maar is dat een reden om iemand een straf op te legggen ?

Dan is er nog die kwestie van mijn partner in de " Doubles league". Een aardige Ier, die ik niet kende, voordat we samen wedstrijden gingen spelen ( omdat mijn mixeddoubles partner van een paar jaar, teruggegaan was naar Engeland). Wat een sof is dat geworden. We begrepen elkaar helemaal niet. Niet op en niet buiten de baan. Ik dacht het seizoen nog wel met hem te kunnen uitzingen, al waren onze resultaten slechter dan had gehoeven, maar zijn herendubbel-partner, gaf me te kennen ( ik ben de captain van ons team), dat hij nooit meer een wedstrijd met hem wilde spelen. Ik begreep wel waarom, maar nu stond ik voor het dilemma, wie niet zou spelen in onze laatste 'match' . De andere speler vormde al 45 jaar een vast koppel met de andere vrouw uit ons team en die twee en ik zaten al 3 jaar samen in het eerste team. Of zij en ik , of de Ier eruit. Tenslotte heb ik de Ier verteld, dat ik hem niet meer zou opstellen voor de laatste wedstrijd. O jee, zijn vrienden in de aanval. Ik zou partijdig zijn en me hebben laten beïnvloeden door de andere man in ons team, die vóór mij club captain is geweest. Hij had veel weerstand opgewekt omdat hij als een tiran geheerst had en nu vonden ze, dat ik hem wéér zijn zin had gegeven. Ik heb besloten boven die kritiek te gaan staan. Het is mijn voorrecht te beslissen wie er waar en wanneer wel of niet speelt. Eigenlijk hoef ik niet eens een reden op te geven,wat ik ook niet wil. Ik heb gehandeld in het belang van het team. Punt uit. Met die Ier komt het nog wel goed, hij zal in een ander team moeten gaan spelen samen met zijn vriendjes.

Maart in Menton

Dit jaar ben ik voor de 4e keer naar Menton gereisd om mee te doen aan het internationale tennistoernooi voor senioren.

Het is altijd een hele reis daar naar toe. Zo ging ik in 2004 met de bus van Benidorm naar Nice, omdat dat de enige gelegenheid was om er rechtstreeks vanuit hier te komen. De bus ging naar Boekarest en was eigenlijk een gewone stadsbus zonder enige voorzieningen, dus erg oncomfortabel. De chauffeur moest verplicht na iedere twee uur rijden een half uur pauze inlassen; het schoot dan ook niet echt op. In Barcelona kwam er een man naast me zitten,die een afstotende lichaamsgeur verspreidde en omdat er geen tussenleuning tussen de stoelen zat die lichamelijk contact verhinderde, zat ik de hele reis op de rand van mijn stoel en viel ik bij iedere hobbel in de weg bijna in het gangpad. Bij de grens met Frankrijk werden er een aantal illegalen uit de bus gehaald, die Frankrijk niet in mochten ,' pas des papiers', helaas waren de papieren van mijn buurman in orde. Het was een hele opluchting toen ik ' s nachts om 3.30 hrs de bus uit mocht, maar de vreugde was van korte duur. We werden uitgeladen voor het busstation( op een groot en verlaten plein ) dat door verbouwingen gesloten bleek te zijn en daar stonden we dan ,10 Chinezen ( die naar het bleek naar Ventimiglia moesten) en ik. Ik slaagde erin een bus aan te houden die uit de retraite kwam en vroeg aan de chauffeur hoe laat de bussen naar het treinstation gingen rijden. Om 6.00 hrs, zei hij. Ik liep voorop, gedwee gevolgd door de trits Chinezen, omdat ik haast wel zeker wist dat er ergens een taxistandplaats moest zijn. Die was er inderdaad, maar geen taxis. Eindelijk na een half uur verscheen er één. De Chinezen vonden dat ik die maar moest nemen en zo kwam ik uiteindelijk om 5.00 hrs aan in mijn hotel in Menton.

De volgende keren heb ik resp. gevlogen naar Nice via Amsterdam; gereden met de auto; en dit jaar nam ik de trein van Valencia naar Barcelona, de metro naar het vliegveld , het vliegtuig naar Nice en een taxi naar Menton. Een reis van 14 uur.

De volgende morgen bleek het te regenen , dus werd er niet getennist. Na drie dagen werd het droog en konden we beginnen aan het programma, maar door de opgelopen achterstand in de schema's werden er onderdelen geschrapt.

Het was leuk veel bekende tennisers van vorige toernooien weer tegen te komen en bij te praten over onze successen of nederlagen uit het afgelopen seizoen. Op de oefenbaan was het een komen en gaan van de beste tennisspelers ter wereld, maar hoewel ik daar behoorlijk kan meekomen, kom ik tijdens de wedstrijd toch nog tekort in de singles. Ik was al blij, dat ik net zoals vorig jaar de kwart-finale haalde, maar tegen de wereldkampioen doe ik niet veel. In de damesdubbel ging het beter, maar helaas waren ook hier, in de halve finale onze tegenstanders de wereldkampioenen.

Een goede ervaring rijker, na een week, naar vrienden gegaan die een "Mas" bezitten , die ze omgebouwd hebben tot hotel, conferentieoord en restaurant. Ik viel met mijn neus in de boter, want in het hotel zaten 30 Engelse rugbyers en kwamen 's avonds 28 Fransen dineren : een verjaardagspartijtje voor de vrouw van de burgemeester uit het dorp.

Toen ik aankwam was mijn vriendin bezig de kamers schoon te maken en stond haar man in de keuken te koken. Om toch maar het beste van mijn verblijf te maken stelde ik voor die avond mee te werken in de bediening. Ik kreeg een T-shirt, met het hotellogo erop geborduurd, en een bedieningsschort aan, zo'n ding dat op je schoenen hangt.

Dolle pret, dat heen en weer slepen met drankjes, glazen, borden,voedsel ,noem maar op, met natuurlijk je vriendelijkste gezicht. Ik waande me weer even in de eerste klas van een vliegtuig, het enige verschil was, dat we daar geen entertainer bij de hand hadden gehad om de passagiers te vermaken. Om 00.30 uur kwamen de rugbyers uit de kroeg, ze waren behoorlijk dronken en beneden in de tuin werd de bar voor ze geopend. Toen ik uit het raam keek, zag ik dat ze hun broek hadden laten zakken en van plan waren er een zooitje van te maken. Na een tijdje kregen ze ruzie, maar dat kon gesust worden. Leuk zo'n hotel.

Tijdens het dineetje waren twee jongens binnengelopen, die beweerden bevriend te zijn met de kinderen van de jarige. Ze gedroegen zich heel beleefd maar toch was het vreemd, omdat de gasten zelf hun kinderen hadden thuis gelaten. Toen ze op een ogenblik verdwenen waren en gesignaleerd werden terwijl ze om het huis heen liepen, grepen we ze in de kraag en confronteerden we hen met de jarige burgemeestersvrouw, die ze natuurlijk niet bleek te kennen. Ze werden de poort uitgezet met enige dreigementen aan hun adres , maar verontrustend is het wel dat het zo eenvoudig is om zomaar ergens binnen te kunnen lopen.

Om 03.30 uur waren we klaar met opruimen en afwassen en zaten we voor de open haard nog wat na te praten en een glaasje champagne te drinken.

Mijn vrienden moesten alweer om 08.30 opstaan om het ontbijtbuffet klaar te maken voor de rugbyers. Ik kon nog een paar uur in bed blijven liggen, maar de mannen gingen onder mijn raam luid zitten praten, zodat van slapen niet veel meer kwam.

Wat ben ik blij, dat ik van het onzalige idee heb afgezien ooit een hotel of restaurant te openen.

De terugreis ging in twee etappes, omdat mijn vliegtuig om 23.30 hrs in Barcelona aankwam. Ik had een kamer gereserveerd in een onpersoonlijk Airport Hotel, wèl had het 4 sterren en was het heel comfortabel. De volgende dag met de metro naar het Sants station gereisd alwaar de trein vertrok naar Valencia. Het viel me op hoe lelijk en onverzorgd de bermen langs de spoorlijn waren. Veel bouwafval, rondzwervend vuil en onkruid. Het verschil met de Riviera was schrijnend. Waarom kunnen de Fransen wèl prachtige schone straten met overal goedverzorgde bloem -bakken en -perkjes opleveren en maken de Spanjaarden er zo'n ongelofelijke 'klerezooi' ( excusez le mot) van. Op het 400 kilometer traject is er nog maar een klein gedeelte onbebouwd en wilde natuur, nl. tussen Tarragona en Castellón. De rest is bedorven door lelijke appartementenblokken langs de kust, een atoomcentrale bij de monding van de Ebro, en bij ieder stad, dorp of gehucht industrieterreinen, die aan de schoonheid van het landschap afbreuk doen.

In Valencia was het bij aankomst een enorme chaos. De feesten van San José waren in volle gang en het station was voor alle verkeer afgesloten. Mijn man had zich moedig in de stad begeven om me af te halen, maar had de auto achter moeten laten, een half uur lopen van het station vandaan. Er stond een enorme rij mensen op een taxi te wachten ,waar wij ons bij aansloten. In de tussentijd zagen we de hoempa-orkesten voorbij komen ( meestal spelen ze "Valencia...") gevolgd door optochten vrouwen en meisjes in fraaie klederdrachten, die mandjes bloemen bij zich droegen om te offeren aan het beeld van de Maagd Maria , die bij de grote kathedraal stond opgesteld. Enorme harde knallen verlevendigden de atmosfeer. Op weg naar onze auto zagen we op de pleinen, de enorme papier-maché beelden , de zgn. Fallas, staan, die een satire uitbeelden op actuele ( politieke) situaties. Op San José ( 19 maart) worden ze 's nachts in brand gestoken onder veel vuurwerk en geknal : hèt Spaanse idee hoe een goed feest gevierd behoort te worden.

Twee dagen later, nauwelijks bijgekomen van mijn Franse avonturen, stond ik alweer op de tennisbaan om in de competitie te spelen .

Tennisen in La Manga

Door het tennisen van internationale toernooien kom ik nog eens ergens. Vorige week was ik in La Manga del Mar Menor ( in de buurt van Cartagena ), waar het 5e Internationale La Manga Tennistoernooi werd gespeeld in het chicque Hyatt Resort.
Zoals gebruikelijk rond deze tijd van het jaar, was het zo ongeveer het enige plekje in Europa waar de zon scheen. Warm was het er niet ( tussen de 9 en 18 graden ), maar dat is een aangename temperatuur om te sporten.
Ik had een studio besteld, maar die waren kennelijk niet beschikbaar, dus zat ik in een ruim appartement met grote kamer, open keuken, terras met een schitterend uitzicht over de vallei met de golfbanen en de Middellandse Zee, twee slaapkamers en 2 badkamers. Om naar de tennisbanen, shoppingcentra, restaurants, spa, sauna, zwembaden etc. of het Hyatt Hotel te gaan was er 24 uur per dag vervoer beschikbaar.

Mijn eerste wedstrijd, die gelijk de kwartfinale was, want ik had in de eerste ronde een bye gekregen (omdat ik als derde geplaatst was), speelde ik tegen een Engelse ( alle volgende ook, want er was een groot contingent Engelsen aanwezig). Ik was een beetje nonchalant en niet erg geconcentreerd en voordat ik het wist stond ik in de eerste set met 4-0 achter. Tot overmaat van ramp verscheen er ook nog een beroepsfotograaf op de baan, die zijn telelens op mij gericht hield. Na mijzelf toegesproken te hebben en verbood nog fouten te maken, ging het gelukkig beter. Door wat harder te rennen schoot het adrenalinegehalte in mijn bloed omhoog en lukte het me terug te komen tot 4-4. Na nog wat schermutselingen aan het eind van de eerste set, die ik won in de tiebreak, was de tegenstand van de oppositie gebroken en de tweede set nog maar een formaliteit.

De halve finale ging gelukkig wat voorspoediger, omdat ik van de eerste wedstrijd geleerd had dat ik vanaf de eerste bal serieus aan de bak moest. Ik had gezien, dat mijn tegenstandster niet goed bewoog en door veel topspinballen kort cross de baan uit te spelen en de dropshot veelvuldig in te zetten was de partij binnen een uur voorbij.

De finale was heel wat minder eenvoudig, omdat mijn opponente uit een lagere leeftijdsgroep kwam. Normaal zijn de categorieën ingedeeld naar leeftijd: iedere 5 jaar kom je in een hogere leeftijdsgroep terecht. Nu gebeurt het wel eens,dat er niet genoeg deelnemers zijn binnen één groep, deze keer in de hare. Jammer voor mij, want niet alleen was ze 5 jaar jonger, maar bovendien een hele goede speelster, die het toernooi de twee vorige jaren ook al had gewonnen. Maar ik heb mijn huid zo duur mogelijk verkocht en het was een mooie en 'faire' wedstrijd.

De prijsuitreiking vond plaats tijdens een galadiner, waar zo'n tweehonderd man aanzat, want tijdens die week was er tegelijkertijd een golftoernooi geweest.
De tweede prijs was best de moeite waard: een luxueuze weekend-break in het Hyatt Hotel, 100 euro's, een tennistas, ter waarde van 50 euro's en een trofee in onyx, in de vorm van een palmboom, hèt embleem van het La Manga Resort. Niet te vergelijken met wat de pro's winnen, maar best wel aardig. Bovendien had ik weer een aantal punten verdiend voor de wereldranglijst.

Wat zo leuk is aan het spelen van internationale toernooien is dat je veel bekende gezichten overal weer tegenkomt, want het is net een rondreizend circus. Zo sta ik bv. bekend als de 'Spaanse Nederlandse' , die alle talen spreekt. Om die reden word ik vaak gehaald om te tolken voor Engelsen, Duitsers, Fransen en Spanjaarden , die graag wat informatie met elkaar willen uitwisselen.
Aan het eind van de avond ging ieder weer zijns weegs met veel nieuwe e-mail adressen in de agenda's zodat we elkaar foto's kunnen sturen en om afspraken te kunnen maken over welke toernooien we in het nieuwe jaar gaan spelen ,in welke hotels we gaan zitten en/of we een dubbelpartner nodig hebben enz. enz.

Mijn volgende internationale toernooi zal waarschijnlijk die in Menton zijn, in de tweede week van maart 2008.

Mijn Tennisclub

Tennisspelen neemt een groot deel van mijn tijd in beslag. Zo'n 5 x per week ben ik te vinden op tennisclub La Sella , gelegen aan de voet van de markante berg Montgó , die Dénia aan de noordkant, van Jávea aan de zuidkant, scheidt. Het hele jaar door zien we al tennisend, het altijd weer wisselende, intrigerende licht op de berg en in de verte op het streepje blauw van de Middellandse Zee. Een schitterend decor, dat je doet beseffen hoe bevoorrecht we zijn om hier te wonen. Hiermee wil ik niet zeggen, dat er in Nederland geen prachtige plekken meer zijn, integendeel, maar ze worden wel steeds moeilijker te vinden.

Toen we hier 9 jaar geleden kwamen wonen, kreeg ik van een oud-collega van de KLM de naam van een tennisclub, waarvan hij lid was . Tijdens mijn middelbare schooltijd en de onmiddellijke jaren daarna heb ik fanatiek tennis gespeeld, competitie, toernooien ,kampioenschappen etc. maar nadat ik bij de KLM ben gaan werken, was veel trainen door mijn onregelmatige tijden onmogelijk geworden. Na 30 jaar had ik eindelijk weer eens een tennisracket in handen en dat viel helemaal niet mee. Een bevriende tenniser, die me zag worstelen, stelde voor dat ik naar een coach hier in de buurt zou gaan om mijn techniek weer een beetje op te frissen en zo kwam ik bij Luís terecht, die een tenniscomplex bezit op de urbanisatie van La Sella. Sindsdien was er 'no looking back' . Hij wilde nl. weten of ik voor recreatieve redenen wilde trainen of voor competitieve. Ik koos voor de laatste, sindsdien heb ik prijzen gewonnen in 50 toernooien. Eerst speelde ik alleen in club-toernooien, daarna in lokale en sinds 2003 ook in internationale. De internationale toernooien vallen onder de auspiciën van de Internationale Tennis Federatie in Londen en je kunt met ieder toernooi punten verdienen voor de 'world ranking list'. Je kunt het vergelijken met de ATP en de WTA voor professionals, met dat verschil, dat zij er veel geld mee verdienen en wij alles zelf moeten betalen. Dit jaar heb ik gespeeld in Menton , Klagenfurt, Pörtschach , Ned. Open Kampioenschappen in Santpoort , Barcelona, Jávea enVillajoyosa . Ik ben van plan om dit jaar nog één internationaal toernooi te spelen , nl die in La Manga in de tweede week van december.
Ondertussen speel ik mee in de ´doubles league´, die door de clubs hier in de buurt, (Altea, Jávea , Moraira ,Dénia en Pego ) onderling is geregeld. De spelers zijn bijna allemaal vreemdeling in Spanje, voornamelijk Engelsen en Duitsers.
In onze eigen club, ben ik sinds kort Club Captain, die verantwoordelijk is voor het spelpeil van de spelers, het organiseren van trainingssessies voor competitiespelers . Het organiseren en toezicht houden op de clubkampioenschappen en onderlinge toernooien, zowel binnen de club als tegen andere clubs in de regio (en hopelijk in de toekomst ook uit de rest van de wereld) .
In het voorjaar willen we met een aantal vrouwen van La Sella mee gaan spelen in de Dames Competitie van de Spaanse Tennis Federatie. We spelen dan alleen maar tegen Spaanse clubs uit de Comunidad Valenciana. Ook hier speel ik captain en dat is niet omdat ik dat perse ambieer, maar de leden van mijn team hebben allemaal de Engelse nationaliteit, die wel hun best doen om het te leren maar nauwelijks Spaans spreken, lezen of verstaan. Dat is op zich niet zo erg, omdat ze zich voornamelijk bewegen in hun eigen nationale vriendenkringen ,de Engelse, Duitse of Nederlandse krant ( er is sinds kort ook een Russische ) lezen, en hun eigen computer-bridge-borduur-toneel-zang- enz.- clubjes vormen. Je bent en blijft een allochtoon, niet beter of slechter dan iedere andere allochtoon ter wereld, maar dit terzijde.

De bovenstaande foto is een collage van de omgeving ( de berg Montgó) en de tennisclub La Sella . De foto van de twee dames gekleed in de stijl uit de beginjaren van de 20ste eeuw is gemaakt tijdens het ´wooden racquet tournament´, die de afsluiting vormde van de feestelijkheden rond het 25-jarig bestaan van onze tennisclub, een paar weken geleden. De schrijfster van deze blog heeft de grootste hoed op.