Fideuá

Onze buurman was jarig en om dat te vieren werden wij uitgenodigd voor de lunch.
Zijn vrouw Rosa zou een lokale specialiteit bereiden: fideuá.

Iedereen kent wel de Spaanse variant : paella. Het verschil zit hem in het feit dat i.p.v. rijst, macaroni wordt gebruikt.
We waren heel nieuwsgierig hoe het ons zou bevallen, want eerlijk gezegd ben ik maar al te vaak teleurgesteld geweest met de kwaliteit van een opgediende paella. Als je geluk had kreeg je een garnaal, een mossel en een konijnenbotje of twee. De rijst was vettig, de smaak vlak. Wat ik miste..., denk ik..., waren pepertjes, knoflook en kruiden zoals basilicum en koriander, die ze hier toch ook verbouwen? Of... Is mijn smaak teveel beïnvloed door soortgelijke gerechten die ik in Thailand en Indonesië heb geproefd ?

Het was prachtig zonnig weer en we zaten buiten te genieten met een glas koele witte wijn, hapjes, daarna de fideuá en als toetje aardbeien met slagroom. Ja, het leven aan de Costa Blanca is zo gek nog niet !

Voor de lezers die een fideuá zouden willen maken, volgt hier het recept, al zou ik zelf wat van bovengenoemde ingrediënten toevoegen; een soort Verre-Oosten variant op de Oost-Spaanse.
Eet smakelijk !

.Ingrediënten voor 4 personen:

• 400 gram elleboogjesmacaroni
• 200 gram zeeduivel (of andere witte stevige vis)
• 2 sepias
• 8 langoustines
• 2 teentjes knoflook (fijn gesneden)
• 1 kleine ui (fijn gesneden)
• 4 rijpe peer tomaten ( ontveld en in kleine stukjes)
• 1 lepel paprika poeder
• saffraan en/of gele voedingskleurstof
• zout
• 100 cc olijfolie
• 1 liter warme visbouillon

Oxy shots en wodka tampons

Nou heb ik toch altijd gedacht, dat je alcoholische dranken tot je diende te nemen via de mond. De tijd heeft die gedachte echter achterhaald. Hoezo mond, er zijn toch betere en snellere manieren om stomdronken te worden?

Ik ben nog opgegroeid in de overtuiging, dat dronken worden niet de bedoeling was van een gezellig avondje uit met vrienden. Meewarig keken we dan ook toe als iemand de grens van plezierig aangeschoten had overschreden. Als hij of zij niet meer op zijn benen kon staan, met dubbele tong begon te praten, of nog erger, de hele boel onder kotste werd er gauw een taxi  geroepen. Weg met die handel !

De trend van de laatste jaren is echter andersom. Je moet juist dronken worden en het liefst zo snel mogelijk. Eerst kwamen er berichten over jongeren op het platteland in Nederland die in boerenschuren bij elkaar komen om daar te gaan coma-zuipen. In Spanje is er de laatste tijd veel te doen over de overlast die de jeugd veroorzaakt met hun "botellones". Ze ontmoeten elkaar op straat, op een plein of op het strand en nemen hun eigen flessen drank mee. De bewoners van de rond omliggende huizen klagen steen en been over de herrie en de puinhoop die ze achterlaten.

In de krant van deze week las ik dat er speciale bars zijn waar je oxy-shots kunt bestellen; dat zijn met gas gevulde tubes waarin op wodka gebaseerde alcohol zit, die je moet inhaleren. Efficiënt middel om snel dronken te worden en ze zeggen dat je de volgende dag geen kater hebt ! Op de Balearen ( in Magalluf hadden ze al zeven van die oxy-bars) heeft de regering de shots verboden omdat ze eerst willen onderzoeken wat de risico's voor de gezondheid zijn. Echter geen nood, er zijn nog veel meer mogelijkheden om zonder te drinken, snel dronken te worden ! Je kunt bijvoorbeeld een voetenbad nemen in wodka, een glas wodka in je ogen gieten of opsnuiven via een rietje in je neusgaten. En wat dacht je van een  tampon die je drenkt in wodka om hem daarna, voor vrouwen, in de daarvoor bestemde plaats te deponeren ? O ja, bij mannen stop je die op een plek "where the sun doesn't shine' . Geheid succes !

Het is me toch wat, al die verschillende mogelijkheden ! Toch denk ik dat ik zo meteen, gewoon ouderwets, buiten op het terras een glaasje cava ga drinken. Door de mond...

Handige entrepreneur

Gisteren hadden we met een kennis afgesproken om samen uit lunchen te gaan, ze moest echter afzeggen omdat ze druiven moest plukken. Ze maakt waarschijnlijk deel uit van een wijncoöperatie waarbij de leden zelf de druiven plukken en verwerken. Haar verhaal deed me in ieder geval denken aan de Wine Club die we een aantal jaren geleden regelmatig bezochten als we door vrienden uitgenodigd werden met hen paella te gaan eten bij Maserof in de Bernia. Daar kon niet iedereen naar toe : alleen leden van de 'Wine Club' met hun vrienden waren daar welkom. Iedereen zei dat het een hele unieke ervaring was die je zeker niet mocht missen. Hier is hoe het systeem werkt : om lid te kunnen worden koop je voor 5 jaar 10 ( minimaal) wijnstokken voor € 500. Iedere wijnstok levert 2 flessen wijn per jaar op, dus het levert 5 x 20 flessen wijn op. In ruil daarvoor word je wel geacht mee te helpen met het oogsten van de druiven, die daarna ouderwets in kuipen, met de blote voeten (bij kaarslicht want elektriciteit is er niet) worden getreden om vervolgens te worden geperst met een hele oude, moeilijk te hanteren, wijnpers ! Feest !? Nou ja, er zitten tenminste geen chemische toevoegingen in die wijn.

Maserof was een grote vervallen boerderij, die door een Engelsman in de zeventiger jaren opgekocht was. Van binnen zag het eruit zoals het er bij Miss Havisham moet hebben uitgezien ( zoals door Dickens beschreven in zijn roman 'Great expectations' .) Overal spinnenwebben, wrakkig meubilair en antieke voorwerpen, die echter door het kaarslicht nauwelijks te onderscheiden waren. Op zondag verzamelden de leden zich aan de wankele tafels, banken en stoelen en genoten van de reuzenpaella, die door de Spaanse vrouw en de dochter van Peter, want zo heette hij, op een houtvuurtje bereid werd.

Op alle tafels stonden karaffen in alle soorten en maten gevuld met zijn, door de leden vervaardigde, wijn die echter behoorlijk koppig was. Nadat de koffie met cake was rondgedeeld kwam Peter voor zijn gasten staan en begon, met een glas in de hand allerlei anekdotes te vertellen over de tijd dat hij in Canada houthakker was of toen hij in antiek handelde en natuurlijk over zijn wijnmakerskennis. Dat wisselde hij af door moppen te tappen of om Engelse volksliedjes te zingen, die zijn landgenoten uit volle borst meezongen. Dat werkte aanstekelijk op de overige aanwezige nationaliteiten. Trouwens na een aantal glazen van die wijn was de menigte sowieso teut en de één na de ander stond op om een bekend deuntje uit zijn land voor te galmen. Wij Nederlanders moesten, op aanvraag, 'Tulpen uit Amsterdam' ten gehore brengen, want dat kende iedereen wel ! Kortom het werd altijd een dolle boel zeker als iemand, door de drank beneveld, op dat moment besloot om ook 'sócio' van de Wine Club te worden. Dan haalde Peter een roestig zwaard tevoorschijn en sloeg zijn kersverse wijnarbeider daarmee op beide schouders terwijl hij de gelukkige een eed liet herhalen, waarin die trouw moest beloven aan de wetten van het maken van de zuivere en unieke Maserof wijn. Meesterlijk !

Ik las in de krant dat Peter onlangs is overleden en zijn Maserof al een tijdje geleden is opgeknapt en gedeeltelijk omgetoverd tot Farm House Museum, dat door zijn familie wordt beheerd. De Wine Club en de etentjes zijn er nog steeds, maar of het hetzelfde is zonder hem ?

Misschien moeten we maar weer eens gaan kijken !

De iristuin van Marnes

Iedereen die in Spanje gaat wonen krijgt er mee te maken : gasten ! Dat is natuurlijk heel gezellig maar op den duur wil je ergens met ze naar toe waar je zelf nog niet geweest bent. Wat hadden we dat al niet vaak gedaan : een dagje Valencia met bezoek aan de musea en/of het oude stadscentrum en daarna ergens buiten op een terrasje gaan eten. Of naar Dénia, Jávea, Montgó. Even Calpe, Altea, Benidorm of Alicante ? Kan ook, evenals Pego, Oliva en Gandía. Liever niet naar Guadalest, dat is te toeristisch, hoewel een tochtje door de Vall de Gallinera weer wel de moeite waard is, zeker nu de kersen rijp zijn.

Gelukkig kreeg ik een tip van een goede vriendin dat het omstreeks deze tijd van het jaar zeker de moeite waard is de iristuin van Marnes te gaan bezichtigen. Vreemd dat we hier al zo lang wonen en er nog nooit van gehoord hadden. Maar goed, we gingen afgelopen zondag met onze gaste op stap en reden door de Jalón Vallei naar Benissa, vanwaar we de weg vonden naar Pinos in de Sierra de Bernia. We gingen via een smalle weg de bergen in en aan de linkerhand zagen we, steeds dieper onder ons, de blauwe Middellandse Zee schitteren achter de wolkenkrabbers van Calpe en de Peñon de Ifach.

Bij aankomst in Pinos besloten we koffie te drinken in een bar/restaurant, waar we een tafeltje reserveerden om te lunchen na ons bezoek aan de tuin.

Nog een paar kilometer voorbij Pinos vonden we de iristuin. Omdat het zondag was barstte het er van de mensen, toeristen maar ook veel 'Valencianos' als ik afga op wat ik zo om me heen hoorde. De irissen waren op het hoogtepunt van hun bloei, al zag ik dat sommigen al uitgebloeid waren. Ik had mijn verwachtingen van te voren niet al te hoog gesteld, maar het viel me enorm mee. De irissen waren smaakvol gegroepeerd en de vele verschillende kleuren vormden een mooi plaatje tegen het decor van de bergen. Het aardige was dat je de irissen ook kon kopen en de volgende keer zal ik dat zeker doen, als het wat minder druk is.

Er zijn twee restaurants in Pinos, zover ik kon zien allebei van het eenvoudige soort.

We hadden gereserveerd in El Péon de Pinos. Het was maar goed dat we gereserveerd hadden want het was er zo vol dat er mensen weggestuurd moesten worden. We zaten buiten, op het terras onder een boom, aan een plastic tafeltje met idem stoelen. We kozen voor paella mixta. Als je van Spanje houdt en het niet erg vindt dat de bediening nogal boers is, dan heeft het nog wel zijn charme en duur was het er zeker niet.

Kortom ik kan het iedereen aanbevelen als een leuk dagje uit, als je hier in april/mei in de buurt bent.

Zondaglunch in Senija

Mijn goede vriendin Pamela nodigde ons uit om samen met een paar vrienden de lunch te gaan gebruiken in restaurant Casa Manolo in Senija, een klein dorpje in de Jalón Vallei. Na gegoogled te hebben kwam ik erachter dat het restaurant al 3 generaties lang in handen was geweest van de familie van Manolo, maar als ik dacht dat ik nu van de beroemde specialiteit van het huis: de "pelotas" zou gaan genieten, kwam ik bedrogen uit ! Manolo en zijn vrouw serveren deze specialiteit, sinds kort, bij de tennisclub van Calpe. Dat is wel een hele andere ambiance. Moet ik dus toch weer in de competitie gaan tennissen om te weten te komen hoe lekker die pelotas eigenlijk wel zijn.

Enfin in "hun" restaurant staat nu de Engelse Neal in de keuken en zijn vrouw June treedt op als gastvrouw. Zij waren al bij ons bekend omdat ze, enige jaren geleden, een restaurant "La Tenería", hadden gerund vlakbij ons in Pedreguer.

Toen we binnenkwamen brandde het openhaardvuur, waar we even, met een glaasje cava in de hand, voor gingen staan om op te warmen, want buiten stond een koude wind. Er stonden wel radiatoren tegen de muren, die echter niet werkten, dus het vuurtje werd niet voor niets gestookt. Het nadeel was, dat zodra de afzuigkap in de keuken werd aangezet, het vuur gedoofd moest worden. Ach ja, dit blijft Spanje.

Het menu kwam me bekend voor, kennelijk heeft de kok een beperkt repertoire.

De zondagslunch is eigenlijk voornamelijk gericht op de Engelse clientèle: roastbeef met 3 veg. en Yorkshire Pudding en roastpotatoes. Op zichzelf niet slecht, als je Engelsman bent dan, neem ik aan. Gelukkig zat tussen de Engelsen ook een groep jonge Spanjaarden.

We moesten wel lachen om de groente die apart bij onze hoofdgerechten werd geserveerd : voor ieder 1 spruitje,1 broccoliroosje, en 1 plakje wortel !!! Nou ja, zware economische tijden zullen we maar denken. Op het voorgerecht en nagerecht was echter niets aan te merken. Heerlijke avocado met gerookte zalm en voor mij chocoladetaart toe. Een speciaal zondagmiddag-menu kost € 17,- inclusief een halve fles huiswijn per persoon.

Bij de koffie kregen we kleine glaasjes met de traditionele zoete Mistela wijn (in Jalón geproduceerd.) Heel aardig , maar ik houd niet zo van zoete wijn. Ik dacht met heimwee terug aan de Mallorquinse Hierbas, de sterke kruidenbrandewijn. Vaak zette de restauranteigenaar de hele fles bij ons op tafel, zodat we vrijelijk konden bij schenken.

Toen we wegreden zagen we de kerktoren uitsteken boven de bloeiende amandelbomen.

Eigenlijk vond ik het jammer dat we niet bij de echte Manolo hadden gegeten, dan was het Spaanse plaatje perfect geweest. Ik moet er maar in berusten : we zitten nu in Europa, dus eten we Grieks in Nederland, Italiaans in Duitsland en Engels in Spanje. So be it.

Koffiekransje bij Hazel

Hazel is ooit eens, in een grijs verleden, getrouwd geweest met een Duitser en daar heeft ze een tik van meegekregen door een typische Kaffee und Kuchen- middag te organiseren. Met deze traditie was ik al vertrouwd geraakt toen we nog op Mallorca woonden, want daar werden we regelmatig door onze Duitse Nachbarn uitgenodigd om bij hun je helemaal misselijk te komen eten aan, soms wel, vier verschillende taarten die ze uiteraard zelf gebakken hadden.

In Hazel 's geval waren er drie: aardbeien, zure kersen en citroen, aangevuld met custard, op een knapperige bodem. Uiteraard moet je er dan heel veel Schlagsahne opdoen en sterke koffie bij drinken. Thee mag ook.

Wij, uitgenodigde dames van de tennisclub, deden ons best, maar al na het nuttigen van de eerste taartpunt kregen we het moeilijk. Een tweede stukje eten, laat staan een derde, leek haast een onmogelijke opgave maar we konden onze vriendin toch niet teleurstellen, nadat ze zoveel moeite voor ons had gedaan ? OK, een héél klein stukje dan nog van deze en een paar hapjes van die.

Waar praten dames zo al over. Och, hun mannen natuurlijk met al hun gebreken. Hazel zwoer dat ze nóóit meer zou trouwen en de andere dames ook, maar het was uiteraard bij de meesten van ons nog helemaal niet aan de orde, omdat we nog getrouwd waren. Eentje zelfs nog met haar eerste man; wat een uithoudingsvermogen !!

De inrichting van huis en tuin. Hazel had een paar jaar geleden haar huis dat in een totaal uitgewoonde staat verkeerde, gekocht. Ze had het helemaal laten verbouwen wat niet wegnam dat haar nieuwgeverfde huis als een vlag op een modderschuit stond omdat de buurt waarin ze woonde bijzonder onappetijtelijk oogde, hoewel het, als een klein lichtpuntje, dichtbij zee lag. De meeste huizen hadden duidelijk een flinke opknapbeurt nodig, de meeste straten waren onverhard, de telefoon- en elektriciteitsdraden hingen slordig aan palen boven de grond

en als klap op de vuurpijl waren een aantal hoertjes dichtbij, aan de weg van Alicante naar Valencia, hun beroep aan het uitoefenen. Als de stoelen leeg waren, waren ze 'aan het werk'!

Daarna bekeken we de smalle strook langs haar huis waar ze bloemen en planten in de perkjes had gezet. De gewone Middellandse Zee variëteiten, zoals lavendel, bignonia en druivenstruiken.

En praten over mode natuurlijk. Hazel ging over een paar weken naar Duitsland, omdat haar zoon ging trouwen, ik heb niet helemaal gevolgd voor de hoeveelste keer, ik dwaal namelijk met mijn gedachten wel eens af. Maar ik werd weer wakker toen ze met de jurk aan kwam zetten die ze had gekocht. De schoenen en bijbehorende tas had ze, geloof ik, geleend van een goede vriendin of zoiets. Alle dames zeiden ' oe' en' aa' en toen kwamen de flessen wijn op tafel.

Eindelijk...!

Ed 's Music Night

    Het is natuurlijk veel leuker om een enthousiast berichtje te schrijven over wat ik zo uitvoer en wat me bezig houd. Deze keer zal het echter niet lukken, ben ik bang. Had ik me maar weer niet laten bepraten om iets bij te wonen waarvan ik al van te voren wist dat het me niet zou gaan bevallen, want ik had een zelfde soort avond in hetzelfde restaurant al eens eerder meegemaakt. Maar omdat de voorzitster van onze tennisclub getrouwd is met Ed, ondersteunen de leden hem als hij zo nu en dan optreedt als zanger/entertainer. Hij zingt dan populaire 'evergreens' die ooit op het repertoire stonden van o.a. Frank Sinatra, Sammy Davis jr., Neil Sedaka, Willy Nelson etc. Uiteraard bestaat het publiek dan ook voornamelijk uit toehoorders die nog een levendige herinnering hebben aan de uitvoering van deze beroemde 'crooners':  zestig-plussers dus. 

     Ondanks het feit dat hij zijn best deed, kon hij toch niet verhinderen dat de oorspronkelijke versies heel wat beter hadden geklonken. Ook zo 'n computer met begeleidingsmuziek en de tekst op een lessenaartje deden meer denken aan een veredelde karaoke-voorstelling en het geluid was zonder nuance en veel te hard. Het publiek begon er wat later op de avond dan ook flink doorheen te kakelen en vroeg om dansmuziek. 

    Het geheel vond plaats in een restaurant in de Jávea Arenal buurt, dat ergens ingeklemd ligt tussen troosteloze, voornamelijk onafgemaakte en leegstaande nieuwbouw, een haveloos kermisje en enige, vol met afval gedumpte, terreintjes. De kwaliteit van het eten was belabberd en van een even kleurloze en smakeloze kwaliteit. Het was betrekkelijk goedkoop en daarom misschien geschikt voor de uitsluitend Engelse clientèle ? Door de ramen konden de restaurantbezoekers hun eigen meegebrachte auto 's bewonderen en aan de muren hing nondescripte moderne kunst, alsof de eigenaar had gedacht dat die zijn restaurant zou verheffen tot een sjieke eetgelegenheid.

    Ik zat te bedenken dat Wim nu thuis lekker van mijn ovenschotel met tonijn zat te smullen terwijl ik op hetzelfde moment een waterig en vettig kweekzalmkoteletje voor mijn neus had staan met een paar wortelschijfjes, broccoli- en bloemkoolroosje en een kwak aardappelpuree, wat eruit zag alsof het uit een pakje kwam, want het had een glazige finish. 

    Waarom ga ik toch steeds weer met die Engelsen eten, terwijl ik allang weet dat het zo goedkoop mogelijk moet zijn en al helemaal niet Spaans, stel je voor. Ik heb al een paar keer geweigerd mee te gaan naar een Fish and Chips Restaurant, dat het toppunt schijnt te vertegenwoordigen van de Engelse eetcultuur. De laatste keer dat ik had toegezegd dat ik mee zou gaan heb ik het zelfs ( 'Freudiaans' ?) vergeten en vroegen ze me de volgende dag waarom ik niet op was komen dagen ? Oops, I forgot, sorry !

    Ed heeft al weer plannen gemaakt voor zijn volgende optreden, hoorde ik. Ik geloof, dat ik op die betreffende avond al een andere afspraak heb.

Valenciaans etentje

Een tennisvriendin, die al jaren aan de Costa Blanca vertoeft, had het idee opgevat een aantal mensen uit te nodigen voor een authentiek Valenciaans etentje, dat bereid zou worden door Carmen, een oud, autochtoon vrouwtje.

We reden tegen de avond naar La Sella waar de mediterrane tuin "Jardí Albarda" gelegen is. Deze plek is uitgekozen door een rijke industrieel om er een huis op te bouwen, omringd door planten en bomen die alleen maar in die streek voorkomen. Je zou het een soort natuurmonument kunnen noemen. Je kunt ook wel begrijpen waarom hij dat wilde doen als je, alle kanten om de tuin heen, de verwoesting van diezelfde natuur ziet door oprukkende rijtjeshuizen, appartementenblokken, wegen en onder de berg Montgó: het Marriott Hotel met zijn urbanisatie en de gigantische uitbreiding van de golfbanen, waarvoor een prachtige oude finca het veld heeft moeten ruimen.

Op een terras, midden in de tuin, was de tafel gedekt voor ons gezelschap, dat bestond uit Duitsers, Engelsen, Schotten, een Filipijnse, een Zwitser, een Nederlandse en de Valenciaanse kokkin.

Terwijl de zon onderging aten we gazpacho, arroz al horno ( zie foto) en een coca dulce.

De arroz lijkt een beetje op de paella, die de meeste bezoekers aan Spanje wel kennen, maar bestaat uit andere ingrediënten, waaronder morcilla ( bloedworstjes), bonen, tomaten, blokjes varkensvlees, aardappelen, rijst en een hele bol knoflook. De schaal wordt in de oven gezet en het gerecht wordt daardoor lekker knapperig, anders dan de paella die bovenop een vuur wordt bereid.

De lokale wijn vloeide rijkelijk en de mannen onder ons vertelden moppen (vrouwen kunnen dat niet) en Carmen begon oude, Valenciaanse, liederen te zingen. Ondeugende.

Hoe oud je ook wordt, in je hart blijf je eeuwig jong.