Een wandeling in de campo

Het is eigenlijk verbazingwekkend hoe snel je went aan een omgeving. Zo vind ik het, als Nederlandse, tegenwoordig heel normaal om overal om me heen boomgaarden te zien waar citrusvruchten, amandelen, olijven, johannesbrood, loquat, vijgen en kaki's groeien, afgewisseld door vele verschillende soorten cacteeën en palmen.

Door een kleine operatieve ingreep mag ik twee weken niet tennissen of andere sporten doen, behalve wandelen. Dus pakte ik mijn camera en trok erop uit, ons laantje af. Waar ik anders achteloos aan voorbij ga, probeerde ik nu te bezien door de ogen van iemand die uit het noorden van Europa komt.

Ik woon in een landelijke buurt, waar ieder huis omringd wordt door een flinke lap grond, waarop groenten en fruit verbouwd worden. De bewoners verblijven vaak in de winter in Pedreguer en in de zomermaanden logeren ze in hun huisje op de' campo', zoals ze hier het platteland noemen. Op het land telen ze tuinbonen, uien, erwten, uien, tomaten, pompoenen en kardoen. De laatste plant lijkt een beetje op een artisjok, alleen worden hier de stengels gegeten en niet de blaadjes van de vrucht.

kardoen

Langs de tuinpaden staan rozen en over de pergola's groeien druiven. In een hok, of aan een ketting waken honden. Overal waar ik langs kom word ik dan ook verwelkomd door dreigend geblaf.

Ik passeer akkers, sinaasappelbomen, palmen en in de vallei bloeien de laatste amandelbomen; een prachtig gezicht zoals ze afsteken tegen het blauw/grijze decor van de bergen aan de horizon. Een idyllisch plaatje en ik geniet. Dan zie ik voor mij, tussen de bomen door, iets waar ik ik altijd door verstoord raak: een urbanisatie op de berg Monte Solana.

Monte Solana

Toen wij hier vanuit Mallorca, nu al weer bijna 13 jaar geleden, kwamen wonen stonden daar moderne, los van elkaar staande, villa's meestal bewoond door Duitsers. Die zijn namelijk dol op het woordje 'zeezicht' en inderdaad, vanaf de berg is in de verte een streepje blauw te zien. Omdat de helling behoorlijk steil is, worden die bouwsels op grote betonnen bakken gezet, die van onderen af gezien op enorm lelijke witte puisten lijken. In onze tuin wordt het zicht op de urbanisatie weggenomen door hoge bomen, maar dat wil nog niet zeggen dat het dan ook niet bestaat. Nu ik er weer eens onder stond zag ik dat ze tussen die villa's blokken schakelwoningen hebben gebouwd. Echt, ik gun iedereen een plekje in de zon, maar wat vind ik het aangezicht van die betonblokken een enorme afknapper! Ik moet er niet aan denken te moeten wonen in zo'n fantasie- en sfeerloze verzameling cement. Geen winkels, bars of restaurants te bekennen waar je elkaar zou kunnen ontmoeten; trouwens in het dorp beneden leven de mensen nog steeds alsof die duizenden nieuwe inwoners helemaal niet bestaan.

Peinzend liep ik terug naar huis. Tussen twee dicht op elkaar staande huizen begint ons weggetje. net breed genoeg om één auto door te laten, nog een overblijfsel uit het boerenkarrentijdperk. Boven me hangen de telefoonlijnen die elkaar volkomen planningloos kruisen. Aan de elektriciteitsmeterkastjes hangen vaak de deurtjes open, wat me niet geheel ongevaarlijk lijkt. Tegenover het Duitse protserige roze huis met de klassieke pilaren staan vuilnisbakken met daarnaast de gebruikelijke afgedankte ijskasten, televisies, kapotte bankstellen en matrassen.Vaak komen de mensen uit een ander dorp om het daar te deponeren, zodat niemand hen herkent. Ik zie ook wel eens kleine vrachtauto's stoppen om clandestien hun bouwafval te storten.

Jammer maar waar. Een mooie foto-reportage met zwerfvuil erop zou ik iedere dag kunnen maken, maar daar doe ik maar weinig mensen een plezier mee, denk ik.

Bovendien... de zon schijnt, de vogeltjes zingen en hier en daar fladdert al een vlinder rond.

De lente is begonnen !

rozentuin

Ieder jaar om deze tijd is het een waar genoegen om al mijn verschillende soorten rozen weer in bloei te zien komen. De tuin staat verder vol huizenhoog onkruid, de heggen schieten naar alle kanten uit, door het grind van de oprijlaan komen allerlei soorten interessante wilde planten naar boven, de terrassen liggen vol met zand en vogelenpoep, het zwembad wordt troebel, de potten moeten nodig gevuld worden met zomerbloemen, maar.... de rozen floreren. Ik hoef er gewoon niks aan te doen. Nou ben ik natuurlijk wel steeds van plan om hard te gaan werken en zo nu en dan doe ik dat ook wel, maar ik houd het allang niet meer bij. Er zijn teveel andere dingen, die mijn aandacht opeisen. Prioriteiten stellen dus.

Voorlopig maak ik foto's van mijn bloemen en geniet van hun aanblik en hun geur.

 

April in Amsterdam

 Wat een geluk had ik, dat het zulk prachtig weer was in Nederland.

Vaak als ik kom regent of miezert het, is de lucht grijs en zien de mensen er somber en grauw uit. Dan weet ik weer waarom ik het zo fijn vind om in Spanje te wonen. Een hele week zonneschijn, beter had ik het niet kunnen treffen. 

Een zondagmiddag in Amsterdam is dan een genoegen, tenminste als je er niet tegenop ziet je in de menigte te begeven. Overal op de straten, pleinen en parken liepen mensen te flaneren en de terrasjes zaten overvol. Zo zaten mijn vriendin en ik op het terras van het Americain Hotel op het Leidseplein en keken naar het voorbijtrekkende publiek. Toen we geluncht hadden, met een paar glaasjes wijn erbij, keken we aan de overkant even binnen bij Grand Café Stanislavski, dat op de plaats zit waar vroeger de hoofdingang van de Stadsschouwburg was gesitueerd. Er was veel over te doen geweest, dus waren we nieuwsgierig naar hoe het er uitzag. Het was er stil en de ambiance vrij kil door de hoge plafonds en de kale, sobere inrichting. Echt ´gezellig´ vond ik het er niet, maar dat zou anders kunnen zijn als er een theatervoorstelling is.  Later slenterden we langs de terrassen en keken naar de rondvaartboten, die vlakbij op de Amstel vertrokken. Mijn vriendin zocht in bars en bioscopen naar de gratis kaarten die speciaal voor Koninginnedag worden uitgegeven door de stad Amsterdam. Obama en Putin met olijke t-shirts aan met het opschrift: ´Kiss me I´m drunk´ en Hillary Clinton met oranje pruik en opvallend décolleté. Op gevaar af, dat ik gearresteerd zal worden door de CIA en KGB, laat ik ze hier zien.

We kwamen voorbij het Vondelpark en liepen via het Museumplein naar het Concertgebouw om daar de bus te nemen naar Amstelveen. Op dat moment speelde Enrico Pace en ik was het liefste naar binnen gegaan om mee te luisteren. Volgende keer moet ik dat beter regelen. 

Bij het uitstappen van de bus in Amstelveen zagen we in een tuin deze magnolia in bloei staan.

Lente in Nederland. Als de zon schijnt is er geen mooier land.

Vrolijk Pasen

Eén zwaluw maakt nog geen zomer

Vanavond, toen ik naar de zonsondergang boven de bergen keek, zag ik ineens iets boven mijn hoofd fladderen, en : plof, een zwaluw zeeg neer op zijn, ondertussen zwaargehavende nest. Hij ging gelijk zijn vleugels zitten verzorgen, want hoeveel kilometers had hij er al opzitten ? 3000 ? 

Hij is wel erg vroeg dit jaar, want vóór half maart hebben we hem zelden terug zien komen.

Twee ochtenden geleden hoorde ik, voor het eerst dit jaar, een merel zingen. De mussen kwetteren dat het een aard heeft , de hop maakt zijn rondjes boven onze tuin en de duiven zitten te flirten op een afgewaaide tak van een cypres.  De amandelbomen en de loquats hebben al gebloeid en nu is het de beurt aan de pruim- en laurierboom.  Omdat ik weer eens te laat ben met het snoeien, produceren de rozen alweer nieuwe bloemen. 

Vreemd is dat, om me te realiseren, dat het voor mij in mijn leven de 65ste keer is, dat ik dit lenteritueel meemaak. En lang daarna, als ik het zelf niet meer kan registreren, zal het doorgaan. 

Ik las een paar jaar geleden een interview met iemand, die wist dat hij binnenkort dood zou gaan, en wat hij zei, maakte diepe indruk op mij: "Als ik er niet meer ben, bestaat de wereld niet meer."

Daar moest ik lang over nadenken. Als ik er niet meer ben, dan is de wereld er toch nog steeds ? Maar als er geen mensen zouden zijn, met hun bewustzijn waarmee ze de wereld waarnemen, bestaat hij inderdaad niet. Dus ben ik het gaan geloven. Of het een troost is weet ik nog niet. 

Eenzame zwaluw

Venez, venez, vite, hirondelles,
Repeupler l'azur calme et doux,
Car mon désir, qui va vers vous
S' accuse de n'avoir pas d'ailes.

(Uit een gedicht van François Coppé , ca 1878 )

Ieder jaar in maart komen onze boerenzwaluwen terug uit Afrika. Ze arriveren half maart en gaan ,naar gelang de weersomstandigheden, terug zo half oktober. In de winter gebruiken andere vogeltjes hun nesten als slaapplaats. Dit jaar is er echter iets vreemds aan de hand. We hebben 3 nesten, 2 vastgeplakt aan de balken van onze overdekte terrassen en 1 in de garage, die we dan ook vanaf maart tot oktober open laten staan. Er zijn drie boerenzwaluwen teruggekomen, géén paartjes deze keer, maar alleen maar vrouwtjes, die druk bezig zijn hun nesten te repareren, omdat de wintergasten grote gaten hebben gemaakt in de bodems. Het is voor het eerst in 10 jaar, dat er geen mannetjes zijn. Hopelijk komen ze nog in april, want anders dreigt er een ramp . Aan de andere kant zie ik merelmannetjes elkaar druk beconcurreren, maar zijn er weer geen vrouwtjes te bekennen. Mijn moeder zou heel ongelukkig zijn als ze dit zou hebben meegemaakt, want voor haar waren er altijd een "Kareltje"en een "Mina" in de tuin, desnoods 40 jaar dezelfden, die liefdevol gevoerd werden met de overgebleven broodkruimels, die mijn vader na het ontbijt met zijn vingers van oude boterhammen fröbelde, wat wij, kinderen, altijd zijn "kruimeltherapie" noemden .
De hop heeft ook een nest in onze tuin en met zijn roep "hoepoepoe" bevestigt hij dat de lente is aangebroken.
Dit weekend heb ik 10 uur in de tuin gewerkt. Dat is ruimschoots te laat, want de rozen beginnen al te bloeien en hebben lange uitlopers gemaakt, wat zonde is om terug te knippen. Ik heb me dan ook maar gestort op het onkruid en met name de grassen, die overal willen groeien, behalve op het gazon. Floppi en Mützi blijven in de buurt en graven enthousiast mee, op zoek naar muizen, konijnen, egels en slangen.
Na het aanbrengen van een nieuwe stuclaag op het huis, terrassen, patio en garages is er veel schade aangebracht aan de planten, vooral die in de potten, dus behalve mijn tenniscarrière en club captains- taken heb ik er nog een opdracht voor de komende maanden bij: het planten van nieuwe struiken, bloemen en kruiden. Met pensioen ? Ik ben nog nooit zo druk geweest, al is het wel mijn eigen schuld. Ik zou natuurlijk ook op een appartement kunnen gaan zitten en de hele dag achter de computer doorbrengen. Ook leuk en in ieder geval iets om in de verre toekomst naar uit te kijken.