Een hond in Spanje

Iedere avond als ik om een uur of zes buiten ga zitten om een glaasje wijn te drinken en tevreden naar mijn tuin te kijken, komen Floppi en Mützi er gezellig bij zitten en spelen leuke spelletjes zoals verstoppertje en tikkertje. Als ze moe worden graven ze een lekker koel gat in het grind en gaan daar in liggen mediteren. Ze houden me echter wel in de gaten want als ik opsta, volgen ze me onmiddellijk, waar ik ook heenga. Ze hopen naar de keuken, want dan krijgen ze hondenbrokjes en meestal nog iets wat van de tafel afvalt nadat wij gegeten hebben. Daarna krijgen ze een 'dentarask', een botje om hun tanden schoon te houden en een kauwstokje. Dat weten ze, dus als we het vergeten, herinneren ze ons eraan door voor onze voeten te blijven lopen en ons met de poot aan te tikken. En niet te vergeten die smekende hondenblik ! Wie zegt dat dieren niet kunnen praten ?

 Vanmorgen zag ik op ons weggetje een aantal honden uit een boomgaard komen om snel de weg over te steken. Zo te zien waren het podenco's, die waarschijnlijk door hun eigenaren waren losgelaten. Mijn hart gaat naar die dieren uit, maar er is niet veel aan te doen zolang de Spanjaarden zelf niet begrijpen dat ze verantwoordelijk zijn voor het welzijn van alles wat leeft, waarmee ik niet alleen honden bedoel.

Ik las in de kranten, dat veel stierenrennen die bij ieder dorpsfeest horen, door geldgebrek vanwege de economische crisis, afgelast worden.  Als ze nu ook eens ophouden op alles te schieten wat beweegt als het jachtseizoen is (vanwege de ammunitiekosten) en niet ieder weekend voor miljoenen euro's de lucht inknallen aan vuurwerk, omdat het zo lekker veel herrie maakt, dan scheelt dat veel verspilling van geld en voor mij veel onnodige ergernissen.

rozentuin

Ieder jaar om deze tijd is het een waar genoegen om al mijn verschillende soorten rozen weer in bloei te zien komen. De tuin staat verder vol huizenhoog onkruid, de heggen schieten naar alle kanten uit, door het grind van de oprijlaan komen allerlei soorten interessante wilde planten naar boven, de terrassen liggen vol met zand en vogelenpoep, het zwembad wordt troebel, de potten moeten nodig gevuld worden met zomerbloemen, maar.... de rozen floreren. Ik hoef er gewoon niks aan te doen. Nou ben ik natuurlijk wel steeds van plan om hard te gaan werken en zo nu en dan doe ik dat ook wel, maar ik houd het allang niet meer bij. Er zijn teveel andere dingen, die mijn aandacht opeisen. Prioriteiten stellen dus.

Voorlopig maak ik foto's van mijn bloemen en geniet van hun aanblik en hun geur.

 

April in Amsterdam

 Wat een geluk had ik, dat het zulk prachtig weer was in Nederland.

Vaak als ik kom regent of miezert het, is de lucht grijs en zien de mensen er somber en grauw uit. Dan weet ik weer waarom ik het zo fijn vind om in Spanje te wonen. Een hele week zonneschijn, beter had ik het niet kunnen treffen. 

Een zondagmiddag in Amsterdam is dan een genoegen, tenminste als je er niet tegenop ziet je in de menigte te begeven. Overal op de straten, pleinen en parken liepen mensen te flaneren en de terrasjes zaten overvol. Zo zaten mijn vriendin en ik op het terras van het Americain Hotel op het Leidseplein en keken naar het voorbijtrekkende publiek. Toen we geluncht hadden, met een paar glaasjes wijn erbij, keken we aan de overkant even binnen bij Grand Café Stanislavski, dat op de plaats zit waar vroeger de hoofdingang van de Stadsschouwburg was gesitueerd. Er was veel over te doen geweest, dus waren we nieuwsgierig naar hoe het er uitzag. Het was er stil en de ambiance vrij kil door de hoge plafonds en de kale, sobere inrichting. Echt ´gezellig´ vond ik het er niet, maar dat zou anders kunnen zijn als er een theatervoorstelling is.  Later slenterden we langs de terrassen en keken naar de rondvaartboten, die vlakbij op de Amstel vertrokken. Mijn vriendin zocht in bars en bioscopen naar de gratis kaarten die speciaal voor Koninginnedag worden uitgegeven door de stad Amsterdam. Obama en Putin met olijke t-shirts aan met het opschrift: ´Kiss me I´m drunk´ en Hillary Clinton met oranje pruik en opvallend décolleté. Op gevaar af, dat ik gearresteerd zal worden door de CIA en KGB, laat ik ze hier zien.

We kwamen voorbij het Vondelpark en liepen via het Museumplein naar het Concertgebouw om daar de bus te nemen naar Amstelveen. Op dat moment speelde Enrico Pace en ik was het liefste naar binnen gegaan om mee te luisteren. Volgende keer moet ik dat beter regelen. 

Bij het uitstappen van de bus in Amstelveen zagen we in een tuin deze magnolia in bloei staan.

Lente in Nederland. Als de zon schijnt is er geen mooier land.

"Memories."

Het was een prachtige voorjaarsdag in Nederland en ik reed mee van Amstelveen naar het Aviodrome in Lelystad, waar ik moest zijn voor een interview.  Ik verbaas me iedere keer weer over het drukke verkeer op de wegen en keek nieuwsgierig, tussen de vele auto's door, naar het Naardermeer en het IJmeer en de vele naargeestige blokken met kantoor- en appartementengebouwen in de buurt van Almere. In de Flevopolder hing een frisgroene waas tussen de takken van de bomen en de weilanden waren geel bespikkeld met paardenbloemen. 

De KLM bestaat dit jaar 90  jaar en zoals ieder jubileumjaar wordt er iets aan gedaan.

Zo maakte ik het 50-jarig jubileum mee in 1969, dat grootscheeps gevierd werd met  allerlei festiviteiten. Nu, 40 jaar later ben ik er nog steeds om erover mee te praten: hoe alles veranderd is, van kleinschalig naar grootschalig maar nog steeds hetzelfde als je de generatieverschillen niet meerekent.

Ik werd uitgenodigd voor een interview in het Aviodrome bij Lelystad om samen met vroegere collega's uit te leggen wat er in de zestiger en zeventiger jaren van de vorige eeuw allemaal veranderde in de luchtvaart, gezien door de ogen van het cabinepersoneel van toen.

Het is een vreemde gewaarwording om je te realiseren dat je deel bent geworden van het verleden, terwijl je in je huidige leven nog steeds bezig bent met nieuwe uitdagingen.

Er is een groot verschil of je in het verleden bent blijven steken ( omdat dat de mooiste tijd van je leven was) of dat je bezig bent met je projecten in het heden, die je alleen maar goed kunt doen omdat je de ervaringen van vroeger geïnternaliseerd hebt, waarop je verder kunt bouwen. 

Mijn oud-collega's hadden plakboeken bij zich van alle vluchten die ze ooit gemaakt hadden. Ik had niets bij me, al heb ik wel dagboeken en vluchtbijzonderheden vanaf 1980 bewaard, maar ik vond het iets persoonlijks, wat van geen belang is voor andere mensen. Of vergis ik me ? Ik geloof, dat de meeste mensen niet geïnteresseerd zijn in een opsomming van namen of gebeurtenissen, tenzij er iets opmerkelijks gebeurde in de persoonlijke sfeer.

We maakten een wandeltocht langs de vele verschillende vliegtuigen waarmee de KLM zijn diensten heeft uitgevoerd: de DC 3 ," superconnie" ( de boterballentijd) etc. en de B747, het begin van het tijdperk van het massavervoer per vliegtuig. 

Een fotograaf maakte foto's van ons in, om en nabij de vliegtuigen waar we op gevlogen hebben en de interviews werden gedaan door een freelance redacteur van een tijdschrift voor het cabinepersoneel van nu. Hét grote onderscheid vanaf de introductie van de B747 in 1970 is geweest, dat de cabinebemanning toen verdubbelde en dat het aantal vrouwen van hoogstens drie op vorige vliegtuigen ging naar tien. 

Natuurlijk niet alleen dat. Er waren veel technische verbeteringen, die een groot verschil maakten, maar voor de nieuwere generaties is dat nauwelijks interessant, want zij weten niet beter. Ook zij zullen eens achterhaald worden door de tijd.

Maar toch aardig dat er aandacht wordt geschonken aan: "er was eens..." .

 

 

Vrolijk Pasen

Het is toch wat !

Iedere vrijdag als we de lokale kranten opslaan staan er zo'n beetje dezelfde dingen in , zoals :

corrupte burgemeesters en/of wethouders afgezet en soms zelfs juridisch vervolgd. De schandalen hebben meestal te maken met vriendjespolitiek en bouwfraude. Deze week zijn de bestuurders van Denia, Teulada, Calpe en Vall de Laguar in het nieuws, maar het zouden net zo goed andere gemeenten kunnen zijn, want overal spelen dezelfde zaken. Misschien is een gekozen burgemeester toch niet zo'n goede oplossing, zeker niet in kleinere gemeenten waar al decennialang dezelfde families de touwtjes ( en de grond) in handen hebben. 

Een ander onderwerp is de kredietcrisis en de alsmaar verslechterende wisselkoers van de Engelse pond tegenover de euro. De Engelse expats en bezoekers hebben een derde van hun inkomen als sneeuw voor de zon zien verdwijnen. Hierdoor lopen het toerisme, de horeca, de hotelbusiness, supermarkten, huizenbouw en alle aanverwante bedrijven enorme schade op. Ik denk dat het dominostenen-omgooien record niet meer nagebootst hoeft te worden in een grote lege kippenloods, het gebeurt gewoon hier, bij open daglicht en het enige wat we eraan kunnen doen is:  ernaar kijken.

Het opvallendste artikel dat gewijd was aan de economische malaise vond ik deze week in de 'Hallo' het Nederlandse weekblad aan de Costas : "Minnaressen de dupe van de economische crisis!" Wat is hier aan de hand ? Bij een onderzoek onder Britse beursmensen bleek:  net als luxewagens eisen minnaressen veel tijd en geld. Dus als rijke mannen moeten besparen, dan is de minnares de eerste die het veld moet ruimen. De oorzaak zou zijn dat mannen een scheiding vrezen in deze economisch onzekere tijden; het zou namelijk hun financiële ondergang kunnen betekenen. Bovendien hebben mannen minder libido ( impotent ?) in zorgelijke tijden. Tja, je mag dus van geluk spreken als je een getrouwde vrouw bent tijdens een economische depressie? Jammer voor de minnaressen, hopelijk hebben ze goed gespaard. Zo zie je maar dat je als vrouw te allen tijde moet zorgen voor financiële onafhankelijkheid !  Een vakbond voor gedumpte maintenées oprichten, is dat misschien een goed idee ?

Verder is het hier "business as usual."

Op de tennisclub is het druk i.v.m. de feestdagen, zodat wij onze competitiewedstrijden niet meer thuis kunnen afwerken, maar elders banen moeten zoeken. Dat was nog even een heel georganiseer, maar we hebben gelukkig alternatieven gevonden.

Verder heb ik afgelopen week een liefdadigheidsevenement bijgewoond in Calpe.

 

De opbrengst van de avond was voor de weeskinderen van de Emaus-stichting. Die kinderen zijn niet alleen wees omdat ze geen ouders hebben, maar omdat ze net als honden en katten op straat zijn achtergelaten. Verder zijn er ook tehuizen voor verwaarloosde ouderen, teenagers met problemen en een soort 'Blijf van mijn lijf' huizen voor vrouwen en kinderen die thuis mishandeld zijn.  

Er traden een paar professionals op, zoals Wesley Phillips en Ed Rogers ( de laatste is de echtgenoot van de voorzitster van onze tennisclub),  maar de rest van de avond werd gevuld door amateur-dansers en - zangers. Je moet dan begrip hebben voor het feit, dat ze nerveus zijn, maar het leverde wel een paar hilarische momenten op. Al het eerste nummer werkte op mijn lachspieren omdat een paar Engelse dames, met bovendien een behoorlijk overgewicht, een flamenco-show gaven. Niet alleen waren de ingestudeerde bewegingen onbeholpen en plichtmatig, maar ze hadden ook nog de passie vergeten, waardoor de flamenco zo spannend kan zijn. 

Het koor werd begeleid door een man op een keyboard. Hij was zo zenuwachtig dat hij er regelmatig naast zat en zelfs stukken oversloeg,  zodat het koor niet meer wist waar ze waren. Verder ging hij steeds sneller spelen, wat de dirigente voor de nodige problemen plaatste. Daar lach je natuurlijk niet om, want het was, letterlijk, tenenkrommend entertainment.

Bij een playbacknummer bleef de plaat steken, niet één maar tweemaal en een 'seniore' danseres struikelde, tijdens een dansje als begeleiding van het lied:  "The King and I",  over haar hoepelrok zodat ze met haar benen spartelend in de lucht een enorme grote onderbroek liet zien.

Maar voor het goede doel bleven we braaf zitten en gaven iedereen aan het einde een hartelijk applaus.

Ze gaan een vervolgshow geven. Ik houd mijn lezers op de hoogte.

Het 'Frankrijk-gevoel'.

Het is vroeg in de morgen in Menton en ik loop langs de boulevard op weg naar de tennisclub, waar ik om 8.45 uur mijn single moet spelen. De ochtendzon schittert op het water, de branding spoelt zachtjes aan op de keitjes die mee teruggezogen worden de zee in, en de palmen wuiven in de wind. Op de avenue, landinwaarts, hangen de sinaasappeltjes nog aan de bomen, de mimosa bloeit uitbundig en de plantenbakken staan vol met lentebloemen. Bij de boulangerie staan de mensen in de rij om dat heerlijk geurende, verse, brood te kopen voor hun ontbijt en de terrasjes zitten al vol met mensen, die hun eerste kopje koffie van de dag genieten. Wat is dat toch met Frankrijk dat je onmiddellijk voelt dat het leven hier anders is ?

Iedere dag denk ik dat ik mijn tenniswedstrijd wel zal verliezen, want ik ken mijn tegenstanders, maar deze week ben ik eindelijk zover dat ik niet meer nerveus word en gewoon in  praktijk breng waar ik al zoveel jaren voor getraind heb. "I love it when a plan comes together", zei Hannibal al van 'the A-team' en zowaar schoot me die zin te binnen na weer een gewonnen partij.

Op mijn vrije dag besluit ik naar het Jean Cocteau Museum te gaan. Op de middelbare school had ik op mijn Franse literatuurlijst nog  zijn "Les enfants terribles" staan. Vaag staat me bij, dat het verhaal over een broer en zus gaat, die aan de verdovende middelen ( opium?) verslaafd raken. Het museum ligt aan zee in een oud fort en wat er te zien is bestaat eigenlijk uit een collectie van een verzamelaar.Veel centaurs op eenvoudige schetsen, een oude brief, foto's van hem samen met beroemdheden zoals Picasso, de bekende acteur Jean Marais die zijn vriend was, en nog enkele memorabilia.

Na een week van prachtig weer en het winnen van de finale word ik opgehaald door vrienden, die een 'Mas' bezitten in Roquefort les Pins bij Valbonne om daar nog een dag door te brengen. Vorig jaar moesten ze hard werken toen ik daar was, maar nu hebben ze toevallig het weekend vrij. We gaan die avond naar Mougins om te dineren. Het is jammer dat het donker is, want het ligt hoog op een berg en van daaruit heb je een prachtig uitzicht over de kust, maar de  lichtjes in de verte zijn ook mooi.

De volgende dag word ik getrakteerd op een rit door de bergen over smalle, kronkelige bergweggetjes met diepe afgronden aan één kant. We passeren een plek waar tientallen hanggliders boven grote dieptes zweven, ik krijg er acuut hoogtevrees van.

In de verte zien we de besneeuwde toppen van de Alpes Maritimes, maar voor we daar aankomen  slaan we af en rijden over een met keien bedekte, kale vlakte, die zeer afsteekt bij de rest van het landschap. Vóór de lunch lopen we door het

schilderachtige kasteeldorpje St. Paul de Vence, dat beroemd is geworden door o.a. Picasso, die daar een atelier had. We passeren het bekende restaurant "La colombe d'or" met dure auto's voor de deur, zoals een zeldzame Rolls Royce en slenteren wat door het dorpje. Omdat het zondag is zou het heel druk moeten zijn, maar dat is het niet. Alle galerieën zijn zonder klanten en op alle straatjes is het erg rustig. Een teken dat de kredietcrisis ook hier heeft toegeslagen.

Na de lunch rijden we weer terug naar de 'Mas' waar we enthousiast begroet worden door de zeven jachthonden, twee ouders en vijf puppies, van de familie.

Na een heerlijk diner is het helaas weer tijd om terug te vliegen naar Spanje. 

Daar is het ook mooi, maar toch... niet zo mooi als in Frankrijk.  

  

Eén zwaluw maakt nog geen zomer

Vanavond, toen ik naar de zonsondergang boven de bergen keek, zag ik ineens iets boven mijn hoofd fladderen, en : plof, een zwaluw zeeg neer op zijn, ondertussen zwaargehavende nest. Hij ging gelijk zijn vleugels zitten verzorgen, want hoeveel kilometers had hij er al opzitten ? 3000 ? 

Hij is wel erg vroeg dit jaar, want vóór half maart hebben we hem zelden terug zien komen.

Twee ochtenden geleden hoorde ik, voor het eerst dit jaar, een merel zingen. De mussen kwetteren dat het een aard heeft , de hop maakt zijn rondjes boven onze tuin en de duiven zitten te flirten op een afgewaaide tak van een cypres.  De amandelbomen en de loquats hebben al gebloeid en nu is het de beurt aan de pruim- en laurierboom.  Omdat ik weer eens te laat ben met het snoeien, produceren de rozen alweer nieuwe bloemen. 

Vreemd is dat, om me te realiseren, dat het voor mij in mijn leven de 65ste keer is, dat ik dit lenteritueel meemaak. En lang daarna, als ik het zelf niet meer kan registreren, zal het doorgaan. 

Ik las een paar jaar geleden een interview met iemand, die wist dat hij binnenkort dood zou gaan, en wat hij zei, maakte diepe indruk op mij: "Als ik er niet meer ben, bestaat de wereld niet meer."

Daar moest ik lang over nadenken. Als ik er niet meer ben, dan is de wereld er toch nog steeds ? Maar als er geen mensen zouden zijn, met hun bewustzijn waarmee ze de wereld waarnemen, bestaat hij inderdaad niet. Dus ben ik het gaan geloven. Of het een troost is weet ik nog niet. 

Storm

We hadden al een tijdje geen echte storm meer meegemaakt, maar gisteren en eergisteren was het weer eens zo ver. Windsnelheden tussen de 80 en 130 km per uur hielden heel Spanje in de "alerta roja" fase, dwz dat iedereen, die niet echt de straat op hoeft wordt aangeraden binnen te blijven. Kinderen, die aan het spelen waren in Barcelona gingen dan ook schuilen in een hal, waar helaas het dak naar beneden kwam. Bomen en elektriciteits- en telefoonmasten waaiden om ( alle leidingen in Spanje liggen boven de grond) en aan de kust sloegen de meer dan 10 meter hoge golven op de kades, boulevards en stranden. Een spectaculair gezicht, dat wel, maar de schade is daarna nauwelijks te overzien. Veerboten en de vissers konden niet uitvaren en de vliegtuigen bleven op de platforms staan. Ik zag op de televisie, dat de passagiers op de vliegvelden daar niet erg over te spreken waren en klaagden, dat hun hele weekend naar de knoppen was.
De schade bij ons viel mee: er zijn wat takken van de bomen gewaaid, maar het was niet zo erg als een paar jaar geleden toen onze oude olijfboom bijna in tweeën was gespleten; het bleek dat we net een staartje van een windhoos hadden meegekregen in een klein hoekje van onze tuin. Ook de laurier had een enorm dikke zijtak verloren, die boven op grote cacteeën was gevallen, die zodoende zware averij hadden opgelopen. Met bijsnoeien konden we de bomen een beetje fatsoeneren. Ons huis had gelukkig geen schade. De dakpannen zitten kennelijk goed vast.
Maar het vervelendste bij-effect van slecht weer is hier altijd, dat de elektriciteit uitvalt. Soms voor een paar minuten en soms voor een paar uur. Je weet nooit, als de spanning wegvalt, hoe lang het gaat duren. Zo ging het aan/uit/aan/uit etc., tot de laatste keer wel 6 uur lang. We hadden net, toen het donker werd de generator gestart, die we bij de hand houden in het geval van lange stroomuitval. Dan konden we in ieder geval de verwarming draaien, koken en een boek lezen. Zelfs de TV of computer kunnen we gebruiken. De temperatuur in de ijskasten en freezers was ondertussen al lekker opgelopen en als de storing meer dan 12 uur duurt kan je alles weggooien. Gelukkig viel het gisteren wel mee.
Een ander nadeel van een storm is dat er altijd weer ergens een brand uitbreekt in een natuurgebied, die vanzelfsprekend niet geblust kan worden met vliegtuigjes en helicopters.
Meestal gaat het om een omstreden gebied, waar projectontwikkelaars willen gaan bouwen en de bewoners dat met alle macht bestrijden.
Zo was er gisteren één bij La Nucía, niet ver hier vandaan. Deze keer ging het daar echter om een omgevallen elektriciteitsmast. 

Nu regent het weer.
Aan het begin van de week waren de temperaturen onder nul. Tijdens de storm was het 18 graden en nu gaan we weer wachten tot het 'normaal' weer wordt. Dat doen we nu al sinds eind september. Een kwestie van rustig uitzitten dus.

De toestand in Spanje

Is er iets nieuws onder de zon van Spanje ?

Nou ja , 'zon' ? Die heeft zich vanaf eind september nauwelijks laten zien. Sinds die tijd hebben we geen stabiele periode meer gekend. Het regent veel en het is koud. Of het abnormaal is, weet ik niet. Er wordt veel geklaagd onder de 'expats' dat het hier in de winter zo koud is, velen zijn daarom teruggekeerd naar het land van herkomst of zochten een warmere plek op aarde op. Zo vertrok een paar jaar geleden een bevriend echtpaar naar Thailand, naar Koh Samui, want daar was het tenminste altijd lekker warm ! Voor de grap zei ik, dat als ze daarna naar nòg een warmere plek zouden willen verhuizen, de enige keuze naar de hel zou zijn! Hij vond het wel een goede grap, maar zij was erg bijgelovig en geloofde me misschien wel. De tsunami van een paar jaar geleden was in ieder geval de reden, dat ze hun huis aan het strand verkocht hebben en het binnenland zijn ingetrokken. Ook hadden ze misschien niet gerekend op het feit, dat de regentijd maanden duurt en dat alles dan onder water komt te staan. Ik heb al geruchten gehoord, dat ze plannen hebben om naar Australië te verhuizen. Naar de woestijn misschien ? Ze zijn zich er hopelijk ondertussen wel van bewust dat "ieder voordeel, z'n nadeel hep."

Wat houdt de expats hier verder nog bezig, behalve het weer en de kredietcrisis ? De Engelse pensionados maken zich al jaren druk over hun "fuel allowance", dwz, dat als je in Engeland woont, je als gepensioneerde recht hebt op een brandstofsubsidie , zodat de arme oudjes in de winter niet hoeven dood te vriezen. Dat is natuurlijk heel aardig, maar ze willen het ook ontvangen nu ze in Spanje wonen, maar het lukt maar niet de Engelse regering over de noodzaak daarvan te overtuigen.

De Nederlanders proberen nog steeds gerechtigheid te krijgen, sinds ze door de invoering van de nieuwe zorgverzekeringswet in Nederland, hoge premies moeten betalen + AWBZ, waarvoor ze in ruil in het Spaanse ziekenfonds mogen, met belachelijk lange wachttijden, bureaucratie en geen voorzieningen zoals AWBZ. Als je hulpbehoeftig wordt en zelf niet genoeg geld hebt om ervoor te betalen, moet je dus noodgedwongen terugkeren naar Nederland, wat velen trouwens al hebben gedaan. Zou dat de bedoeling van de Nederlandse regering zijn geweest toen ze deze wet invoerden ?

Een ander onderwerp is de lokale LUV-wet, die vroeger LRAU heette. Ik heb er al eerder over geschreven. Het betreft de land- en huisonteigeningen, zodat de projectontwikkelaars en bouwondernemingen ruim baan krijgen om hun grootschalige projecten door te duwen . Onder deze wet lijden alle inwoners van de Valenciaanse autonomie, ongeacht hun nationaliteit. Het is echter wel zo, dat vele buitenlanders, die op zoek waren naar een rustige omgeving in het achterland, weg van de drukke kust, nu veelal de dupe zijn geworden van een trend, die ze zelf in gang hebben gezet. De Europese Commissie onderzoekt nu of er Europese wetten zijn overtreden. Ondertussen ben je natuurlijk wel je huis, land, en geld kwijt.

Wat verder nog, behalve bureaucratische struikelblokken, verhogingen van lokale belastingen, stijgende werkeloosheid ( 3 miljoen) en corruptie onder burgemeesters en wethouders ? Om in de pessimistische trant verder te gaan las ik vandaag in de Hallo, het Hollandse weekblad aan de Costa Blanca, een interview met een paranormaal begaafde vrouw, die denkt dat er in 2012 ongetwijfeld iets zal gebeuren. Jazeker ! Dit naar aanleiding van de voorspelling van andere eveneens 'begaafden', die beweren dat de wereld in dat jaar vergaat of dat er op zijn minst een zondvloed komt of een soort' spirituele opening', wat dat ook moge betekenen.

Laten we eindigen met iets leuks. Vandaag en morgen worden de dieren weer gezegend tijdens de viering van Sant Antoni Abad ( zie mijn blog van vorig jaar). Een aardige bijkomstigheid is, dat de honden na rijkelijk besprenkeld te zijn door wijwater, gratis een rabies-injectie krijgen.

Volgens mij hadden ze liever een koekje gehad.

Het maken van collages

Toen ik mijn foto's ging beheren kwam ik op Google's Picasa terecht en sindsdien ben ik iedere dag zoet met het ontwerpen van collages, waarbij ik foto's die ik van het Internet haal combineer met mijn eigen foto 's. Deze kerstkaart-multicollage heb ik gemaakt met een foto van een druppel en één van twee witte klapbessen gemaakt door Krijn Dijkema gecombineerd met astronomische foto's van de NASA , genaamd apod's, dwz. astronomical pictures of the day.

Mijn beste wensen voor iedereen die dit leest.

Jannette

Tennissen in crisistijd

Je kunt er niet meer omheen, het gesprek van de dag is : de financiële/krediet/economische crisis. De gevolgen worden zo langzamerhand overal zichtbaar. Zo was ik vorige week in La Manga om een tennistoernooi te spelen en het "resort" waar ik logeerde ( La Manga Hyatt Resort) heeft, al een maand geleden, uitstel van betaling aangevraagd . De avond van de prijsuitreiking die tijdens een galadiner in het Hyatt Hotel zou plaatsvinden, stonden er voor de ingang een honderdtal ( naar later bleek hotelpersoneel) mensen te demonstreren, omdat ze net gehoord hadden dat ze vlak voor Kerstmis ontslagen zouden worden. Dat gaf wel een domper op de avond, want ga met die kennis in je achterhoofd maar eens lekker duur zitten eten. Veel van de Engelse tennissers hadden er trouwens vanaf gezien de €60 voor het diner te betalen, omdat de wisselkoers van de pond t.o.v. de euro binnen een paar dagen was gekelderd van € 1.21 naar net onder de € 1. Dat scheelt dientengevolge dan weer inkomsten voor het hotel etc. en moeten er nog meer mensen ontslagen worden. Bij het uitreiken van de prijzen bleek dat twee van de sponsors zich op het laatste moment hadden teruggetrokken en anderen hun prijzen in waarde hadden gereduceerd, behalve de Bank die netjes het afgesproken prijzengeld uitreikte. Maar volgend jaar ? Bestaat het hotel dan nog ? Komen de Engelsen weer terug ( zij waren ieder jaar het meest prominent aanwezig )? Het is net of je kijkt naar de wereldkampioenschappen dominostenen omgooien, daar heb je in deze tijden helemaal geen mus meer voor nodig.

Een ander bewijs van de crisis, dat ik tijdens het Spaanse nieuws op de TV zag, was de erbarmelijke toestand waaronder de immigranten verkeren die op zoek zijn naar werk in Spanje. Op het ogenblik is dat te vinden in de olijvenpluk van Andalucía, met name in de buurt van Jaén. Vorige jaren waren de immigranten hard nodig, echter nu zijn er concurrenten onder de autochtone werkelozen, die de voorkeur krijgen bij de boeren. Alle noodopvanghuizen zitten vol en de meeste allochtonen zwerven zonder dak boven hun hoofd, eten en geld over de straten van de steden. Als voorbeeld zag ik de situatie in Jaén waar de autoriteiten bijna letterlijk met hun handen in het haar zitten en dringend om hulp hebben gevraagd aan de Spaanse regering.

Ondanks deze deprimerende omstandigheden is het internationale tennistoernooi van La Manga onder redelijke weersomstandigheden verlopen. De eerste dagen stond er een ijskoude storm, die het tennissen nou niet bepaald aangenaam maakte. Gelukkig heb ik van mijn coach goede tips meegekregen, hoe ik in dergelijke omstandigheden gebruik moet maken van de wind, i.p.v. er geïrriteerd door te raken. Die kennis heeft gewerkt, met als resultaat dat ik, net als vorig jaar, me plaatste voor de finale. Daar kreeg ik te maken met een sterke tegenstandster, die me alle hoeken van de baan liet zien, waardoor ik op een pijnlijke manier erop gewezen werd dat ik de afgelopen maanden niet hard genoeg gewerkt had aan mijn lichamelijke conditie. Maar ik was best tevreden met de tweede plaats en tijdens het galadiner kreeg ik weer, net als vorig jaar, de trofee, sportuitrusting, geld en een paar nachten verblijf in het Hyatt Las Lomas Resort uitgereikt.

We wachten de ontwikkelingen i.v.m. de financiële malaise verder maar in berusting af. We zijn immers afhankelijk van factoren die we niet kunnen beheersen. Dus maak ik plannen om over een paar maanden, fit, naar het tennistoernooi van Menton te gaan, als de omstandigheden het toelaten.

Koud

De recent aangekomen immigranten, vooral die uit noordelijke landen, begrijpen er helemaal niets meer van !

Het is hier toch altijd lekker warm, ook in de herfst en winter ? Ja, normaal wel, maar wat is tegenwoordig nog normaal ? Het is al vanaf eind september regenachtig en vochtig geweest en vanaf vorige week ook nog eens koud, met als gevolg: temperaturen van onder de 10 C en in de bergen om ons heen sneeuw, zoals de foto uit de Costa Blanca News van vrijdag jl. laat zien. Wij hebben onze centrale verwarming dan ook al weer vanaf begin oktober aanstaan en de winterdekbedden tevoorschijn gehaald.

Een Engelse, met twee kleine kinderen, die sinds enige maanden in een huisje op het land t.o. ons woont, zit daar zonder verwarming te vernikkelen van de kou en Wim heeft onze gaskachel die we jarenlang aan Kevin, voor in zijn onverwarmde 'villa', hadden uitgeleend, nu naar haar toe gebracht. Eigenlijk is die kachel onze noodvoorziening als de elektriciteit eens voor langere tijd zou uitvallen, maar we hopen er maar op dat dat niet zal gebeuren.

Wim heeft het trouwens druk met het Engelse les geven aan Rosa, onze Valenciaanse buurvrouw en gaat nu Spaanse les geven aan Jayne, de Engelse van de gaskachel. Dat houdt hem mentaal fit, want regelmatig heeft hij zèlf vragen betr. de grammatica. Geld ervoor wil hij niet hebben, maar het geeft hem veel genoegen andere mensen van dienst te kunnen zijn.

Mijn tennisprogramma lijdt ook al onder het slechte weer, want veel van mijn trainingen en wedstrijden zijn uitgevallen. Straks verleer ik het nog ! Het is dan ook de vraag hoe ik zal spelen in het laatste internationale toernooi van dit jaar, in de tweede week van december, in La Manga. Misschien regent het dan ook wel.

Omdat ik vorig jaar een prijs heb gewonnen, die uitbetaald wordt in de vorm van een verblijf in een luxe hotelkamer in het *****Hyatt Hotel zal ik echter toch wel gaan, of ik nu in vorm ben of niet. Ik zie het dan maar als een vorm van vakantie. Ik ben trouwens benieuwd of er door de kredietcrisis minder tennissers zullen deelnemen dan in vorige jaren, want er kwamen voornamelijk Engelsen op het toernooi af. Bovendien las ik vorige week in de krant dat het Hyatt La Manga Resort uitstel van betaling heeft aangevraagd. Er werd door de directie verzekerd, dat het hotel open zou blijven, maar ik vraag me af hoe.

Ach, nou ja, we zien het wel.

The Russians are coming

' THE RUSSIANS ARE COMING, Builders are looking to Eastern Europe to replace foundering British market.'

Deze kop vonden we in de Costa Blanca News van 14 november jl.

De Spaanse bouwmaatschappijen zijn hard getroffen door de wereldwijde economische en financiële crisis. Tot voor kort zorgde de Britse vraag naar huizen voor een ongekende bouwexplosie. Echter, het gaat slecht in Engeland waar de prijzen van de huizen aan het dalen zijn, terwijl ze hier nog steeds hoog zijn. Daar komt nog bij dat de wisselkoers van het pond t.o.v de euro dramatisch is gekelderd.

Procosta, de bouwassociatie van de Vega Baja, heeft nu aan de Spaanse autoriteiten gevraagd om de administratieve toegangseisen voor Russische kopers te verzachten, want zij zijn volgens hen de enigen die de Spaanse bouwmaatschappijen, en de van hen afhankelijke maatschappijen, nog kunnen redden van een totale bankroet.

De president van Procosta zegt erover, na zijn terugkeer van een twee weken durende promotiereis naar Rusland en Oekraïne : Russen zijn er erg geïnteresseerd om kennis te maken met de Spaanse cultuur en Spanje wordt zeer hogelijk gewaardeerd. Om deze kopers aan te trekken , vindt hij, moet : a) er een directe lijnvlucht komen vanuit de belangrijkste Russische steden naar Alicante Airport en b) het makkelijker worden voor Russen om een visum te krijgen. Andere van zijn argumenten zijn : c) de Russische economie is erg sterk (!?) ,d) Russen zijn geïnteresseerd in het kopen van een huis in Spanje en ze hebben het geld ervoor ( over welke Russen spreekt onze president hier ? De maffia ?)

Tevens meldde hij nog, dat sommige bouwmaatschappijen alleen nog maar Russische kopers hebben en dat veel Russische makelaars zich al in de Vega Baja hebben gevestigd.

Maatschappijen, die afhankelijk zijn van de bouwindustrie zoals loodgieters ( Joe the plumber again), elektriciens, bouwmaterialentoeleveraars, meubel- en interieurzaken kunnen alleen maar overleven als de Spaanse autoriteiten hen steunen met het veroveren van de Russische markt.

Ik vraag me echter af of hier weer, zoals gebruikelijk, voor de korte termijn-oplossing wordt gekozen en de gevolgen van een Russische invasie niet of nauwelijks zijn onderzocht. Zoals : welke Russen komen, hoe overleven ze in Spanje, vormen ze een enclave waar alleen nog maar Russen wonen en werken ?

Hoe passen ze zich aan aan de Spaanse cultuur ? Profiteren alle Spanjaarden van deze nieuwe bevolkingsgroep, wat weten zij van de Russische cultuur ?

Er zijn al veel Russen in onze omgeving te zien en te horen en soms moet ik weer denken aan een jaar of tien geleden toen ik in New York bij vrienden logeerde, die in Brooklyn, aan het strand ( in de buurt van Coney Island) woonden. Zij was van Oekraïense oorsprong en door haar Joodse achtergrond (ondergedoken geweest in de oorlog, daarna geëmigreerd naar Israel en later naar de U.S.) was ze blij, verlost te zijn geweest van haar Russische ' onderdrukkers'. Maar sinds de val van het communistische systeem in de Sowjet-Unie waren vele Russen naar New York geëmigreerd en hadden hun hele buurt overgenomen. Overal zag je Russische opschriften op de ramen van winkels, bars en restaurants. Alle huizen in hun straat waren al opgekocht door Russen en zij voelde zich daar niet meer op haar gemak, temeer ook omdat ze kon verstaan wat er om haar heen gezegd werd. Dus hebben ze hun huis verkocht aan , jawel, een Rus en hebben een appartement gekocht in Manhattan.

Vega Baja, over tien jaar in het Russisch geschreven ?

Herfst

Soms vraag ik me af of er in 2008 wel een winter, lente en zomer zijn geweest. Het is een beetje een cliché -opmerking om te zeggen dat met het ouder worden de tijd steeds sneller lijkt te gaan, maar ik kan niet anders constateren dan dat het ook werkelijk zo is. Komt dat omdat oudere mensen gaan aftellen ? Als je een boom gaat planten in je tuin, denk je dan : die zie ik nooit als hij volwassen is ? Of als je naar je kleinkinderen kijkt, komt dan niet dezelfde gedachte op ? Misschien is dat een typische herfstgedachte.
Het heeft hier geregend vanaf eind september. Nogal ongewoon, omdat de regentijd meestal maar 3 weken duurt. Wel een goed jaar voor de speciale paddestoelen waar de lokale bevolking dol op is. Met hun mandjes zijn ze, ieder weekend, op zoek naar de smakelijkste "esclatasangs".
De bomen hier verliezen hun bladeren wat later dan die in Nederland. Zo begin december laat onze populier zijn laatste bladeren vallen. Of eigenlijk is het meer een langzaam naar beneden zweven zoals sneeuwvlokken, die we hier aan de Costa Blanca overigens ( bijna) nooit zien.

LOF VAN DE TIJD

Over vluchtelingswegen henen
-Voorwaarts, sneller, geen verwijl !-
Snelt het wiel in allerijl.
Tijd ! Je bent niet bij te benen.

In kronieken en in kussen
Lig je vast... Maar onderhand
Ruis je als een stroompje zand...
Tijd, zo neem je mij ertussen !

Met je wijzers, groeven van
Rimpels- en je nouveautés van
Yankeeland...-Leeg is de kan !-
Tijd, je flest me bij het meten !

Tijd, straks geef je mij de bons !
Laat mij als een courtisane
Vallen...-"Eén kort uur voor ons !"

-Al jouw treinen volgen banen
Naar een ánder doel !...-

Want terzij van tijd en duur
Zag ik 't levenslicht! Hoe ijdel
Is je strijd ! Vorst van een uur:
Tijd ! Ik ben je lang voorbij al.

Marina Tsvetajeva
( M.I. Tsvetajeva, Werken. Uitgeverij G.A. van Oorschot, Amsterdam)

collage: samengesteld uit de natuurfoto's van Krijn Dijkema en "Heidehipper".

Championships Ball

Het is uiteindelijk gelukt alle finales, behalve de Dames en Heren Dubbel , te spelen.

Dus tijdens het Championships Ball kon ik de meeste Cups uitreiken.

Daarna heeft de Gota Fría roet in het eten gegooid. Ik hoop toch vóór het einde van de maand oktober de laatste finales te spelen.

Weer slecht weer

Je kunt er eigenlijk de klok op gelijk zetten : zoals we er de laatste twintig jaar al aan gewend zijn geraakt, is het weer de laatste week van september omgeslagen. De clubkampioenschappen van onze tennisclub zijn daarom nog steeds niet helemaal beëindigd, al was de finaledag op zaterdag 27 september

We hebben er van geleerd, dat vrienden en familie beter niet op bezoek kunnen komen vanaf de laatste week van september tot eind oktober, want het hogedrukgebied dat de hele zomer boven de Azoren ligt en zorgt voor het Spaanse zonnige weer, verplaatst zich dan naar het noorden, waardoor de depressies vrij spel krijgen. Het warme water van de Midellandse Zee en de koude lucht in de atmosfeer zorgen dan voor zeer onstabiel weer : onweer, storm en stortregens. Het is nog nèt niet zo erg als vorig jaar, maar we zijn er nog niet vanaf. Dit weekend wordt er heel veel regen voorspeld en dat belooft niet veel goeds. Gisteravond viel de elektriciteit enige uren uit, gelukkig net nadat ik de ovenschotel gloeiend heet op tafel had gezet. Gezellig bij kaarslicht gegeten en daarna de generator aangezet, die we voor dit soort gelegenheden hebben aangeschaft. Niets is erger dan in het donker te moeten zitten, terwijl je niet weet hoe lang het gaat duren. Je merkt dan hoe afhankelijk we zijn geworden van elektriciteit. Niet lezen, niet aan de computer werken, geen muziek luisteren, niet TV kijken ( dat is niet zo erg hoor). Tijd voor een goed gesprek bij de open haard en een glaasje wijn ? Maar dat is dan een beetje gedwongen. Vroeg naar bed kan ook. Na twee uur zagen we buiten wat lichtjes op de berg tegenover ons huis, en ja hoor, we hadden weer licht. De ijskasten en diepvriezers doen we niet open in dit soort gelegenheden, maar de temperatuur was al aardig opgelopen. Dat wordt weer alles checken en vooral diepvriesproducten nakijken, want ook nog een voedselvergiftiging oplopen, boven op mijn stevige verkoudheid, daar zit ik niet naar uit te kijken.

Ik ben trouwens benieuwd of ik bezig ben een nieuwe griepvirus in mijn lichaam te ontwikkelen, want eergisteren heb ik de griepprik gehad terwijl ik de verkoudheid toen al voelde opkomen. De verkoudheids- en de griepvirus zorgen dan samen voor interessante nakomelingen, heb ik wel eens gelezen. Voorlopig blijf ik thuis, zodat ik niemand kan aansteken.

Clubkampioenschappen

Het was weer zover. De Clubkampioenschappen moesten georganiseerd worden. Andere jaren kreeg iedereen een aantal maanden om zijn wedstrijden te organiseren. Omdat er in poules werd gespeeld speelde iedereen een aantal wedstrijden, wat wel leuk was, maar iedereen stelde het uit tot vlak vóór de deadline en dat liep dan vaak mis. Het valt ook niet mee om iedereen op dezelfde tijd op de baan te krijgen. Er is altijd wel één op reis, heeft gasten op bezoek of is geblesseerd, ziek, zwak of misselijk. Dus had ik dit jaar besloten om alle wedstrijden onder te brengen in een 'knock-out systeem' met een troosttoernooi voor de verliezers in de eerste ronde. Dit alles zou dan plaatsvinden in de laatste twee weken van september.

Alles liep op rolletjes, ik had de touwtjes goed in handen. Ieder kreeg per e-mail de dag, tijd en baannummer door, plus wie zijn of haar tegenstanders waren, zodat er geen misverstand kon ontstaan. Dat ging van een leien dakje, totdat...inderdaad een onalledaags verschijnsel in Spanje, het begon te regenen, nou, zeg maar te plenzen. En dat duurde een week ! Gelukkig is het weerbericht tegenwoordig al dagen van te voren te bekijken op het internet, dus had ik het (verstandige) besluit genomen onmiddellijk alle wedstrijden voor een week op te schorten. Maar nu waren er weer problemen met de afspraken van verschillende mensen. De finales konden dus nu niet allemaal op a.s. zaterdag gespeeld worden, zoals gepland, maar op de normale clubdagen.

Vandaag werden er vier wedstrijden gespeeld. Halve finales heren-dubbel en finale enkelspel heren, finale enkelspel dames (met mij als de winnares.....) en de finale heren-dubbel troosttoernooi. De finales voor het gemengd-dubbelspel zullen zondag gespeeld worden en voor de heren-dubbel en dames-dubbel moeten we nog een datum prikken. In de finale van het gemengd-dubbel en dames-dubbel zit ik ook nog, maar om eerlijk te zijn, denk ik, dat beide verloren partijen zullen worden, want mijn partners zijn niet zo sterk, maar je weet het maar nooit. Niets te verliezen, toch ?

Valenciaans etentje

Een tennisvriendin, die al jaren aan de Costa Blanca vertoeft, had het idee opgevat een aantal mensen uit te nodigen voor een authentiek Valenciaans etentje, dat bereid zou worden door Carmen, een oud, autochtoon vrouwtje.

We reden tegen de avond naar La Sella waar de mediterrane tuin "Jardí Albarda" gelegen is. Deze plek is uitgekozen door een rijke industrieel om er een huis op te bouwen, omringd door planten en bomen die alleen maar in die streek voorkomen. Je zou het een soort natuurmonument kunnen noemen. Je kunt ook wel begrijpen waarom hij dat wilde doen als je, alle kanten om de tuin heen, de verwoesting van diezelfde natuur ziet door oprukkende rijtjeshuizen, appartementenblokken, wegen en onder de berg Montgó: het Marriott Hotel met zijn urbanisatie en de gigantische uitbreiding van de golfbanen, waarvoor een prachtige oude finca het veld heeft moeten ruimen.

Op een terras, midden in de tuin, was de tafel gedekt voor ons gezelschap, dat bestond uit Duitsers, Engelsen, Schotten, een Filipijnse, een Zwitser, een Nederlandse en de Valenciaanse kokkin.

Terwijl de zon onderging aten we gazpacho, arroz al horno ( zie foto) en een coca dulce.

De arroz lijkt een beetje op de paella, die de meeste bezoekers aan Spanje wel kennen, maar bestaat uit andere ingrediënten, waaronder morcilla ( bloedworstjes), bonen, tomaten, blokjes varkensvlees, aardappelen, rijst en een hele bol knoflook. De schaal wordt in de oven gezet en het gerecht wordt daardoor lekker knapperig, anders dan de paella die bovenop een vuur wordt bereid.

De lokale wijn vloeide rijkelijk en de mannen onder ons vertelden moppen (vrouwen kunnen dat niet) en Carmen begon oude, Valenciaanse, liederen te zingen. Ondeugende.

Hoe oud je ook wordt, in je hart blijf je eeuwig jong.

Heet

Niet zeuren, dan moet je maar niet in Spanje gaan wonen, zoiets zal de reactie wel zijn van de meeste mensen, als ik zeg, dat het hier zo heet is. Iedere dag temperaturen van boven de 30 graden Celsius, soms boven de 35. Zoals wij verlangen naar een beetje koelte, zo komen de toeristen van heinde en verre om hier een beetje te gaan bakken in de bloedhete zon. Het is wel aan te bevelen om naar het strand of een zwembad te gaan en vooral veel te drinken. Dat laatste doen de meesten wel, maar dan vloeistof van de verkeerde soort, zoals emmers vol met sangria en die dan met een rietje leegdrinken. De Spanjaarden zie je overdag nauwelijks, die leven in deze tijd van het jaar voornamelijk 's nachts. De fiestas zorgen voor brood en spelen.

Iedere nacht horen we luide knallen van het vuurwerk, dat ergens in de vallei wordt afgestoken, daarna treden popgroepen op met namen als "Doodseskader" of " Los Vampirios" of i.d. als het maar macaber is. De muziek is niet om aan te horen ( maar dat is mijn persoonlijke opvatting) alleen kan je het nergens ontwijken, ik voel de bassen door de fundamenten van het huis trillen. Klassieke muziek is er ook, maar dan van de "lichte"soort, zoiets als muziek voor miljoenen. Ik heb een beetje heimwee naar Mallorca, waar nu in het klooster van Valldemossa het Chopin-festival plaatsvindt en in Deià concerten gespeeld worden in Hotel Residencia, Son Marroig en de kerk.

Een groot feest, in de provincie Valencia, op de laatste woensdag van augustus is de "tomatina" van Buñol. De overvloedige oogst van tomaten wordt gevierd door elkaar met tomaten te bekogelen op het dorpsplein. Ach, zo erg is dat natuurlijk niet, tenminste als ze de stiertjes maar met rust laten.

Tennissen doe ik 's morgens tussen 8.00 en 10.00 uur, dan ligt er nog een baan in de schaduw en die is dan voor mij. Wat dat betreft zorgt mijn coach, Luis, goed voor me. Hij zegt, dat de temperatuur op de baan in de schaduw, 5 graden lager is dan die ernaast, in de zon. Desalniettemin ben ik na 5 minuten trainen doorweekt. Gelukkig is er daarna het zwembad en een koel drankje.

In de tuin werken, doe ik 's morgens vroeg, tussen 6.45 en 8.30 uur.

Gisteren ben ik naar het grote winkelcentrum gegaan, dat sinds kort geopend is en op 5 minuten rij-afstand van ons huis verwijderd is. Je kunt het vergelijken met de Amerikaanse "malls". Verschrikkelijk veel winkeltjes, waar ze praktisch allemaal hetzelfde verkopen en fast food ketens. Ik wilde een boek in het Engels bestellen, dus was ik meer geïnteresseerd in de boekwinkel "Bookworld España" waar ze alleen maar Engelstalige literatuur en bestsellers verkopen. Toen ik mijn bestelling gedaan had, ging ik eens wat rondkijken en werd aangetrokken door wat titels van afgeprezen boeken. Zo zag ik de titel "Belle de Jour", een boek, dat bestaat uit de inhoud van een blog, die een Londense call girl schrijft onder die naam. Die blog is zo'n groot succes, omdat het gaat over sex natuurlijk, what else... Ze schrijft in korte telegramzinnen en kijkt met een soort zelfspot naar zichzelf en haar klanten. Ze beschrijft, wat ze allemaal bij zich moet hebben voor haar "werk" en de opsomming maakt duidelijk, dat ze een een héle grote handtas nodig heeft. Om het hotelpersoneel om de tuin te leiden kleedt ze zich als een manager of secretaresse en draagt altijd een jas, ook al is het hoogzomer, om zweepjes, tepelklemmen e.d. in te verbergen. Als ik zo lees wat de wensen van haar klanten zijn, is er eigenlijk niet veel nieuws onder de zon, maar het is kennelijk nog steeds voor de meeste mannen (en vrouwen) onmogelijk om hun fantasieën met hun vaste relatie te spelen en uit te leven. Dat is uiteraard koren op de molen voor de sex-industrie.

Belle de Jour is nog steeds op het Internet te vinden, al is het dan uitgegeven in boekvorm en zijn er televisieseries van gemaakt. "Links" naar andere sex-blogs en pornosites staan ernaast, wat heet "heet"! Je hoeft je echt niet te vervelen in wat voor weer dan ook.