Eén zwaluw maakt nog geen zomer

Vanavond, toen ik naar de zonsondergang boven de bergen keek, zag ik ineens iets boven mijn hoofd fladderen, en : plof, een zwaluw zeeg neer op zijn, ondertussen zwaargehavende nest. Hij ging gelijk zijn vleugels zitten verzorgen, want hoeveel kilometers had hij er al opzitten ? 3000 ? 

Hij is wel erg vroeg dit jaar, want vóór half maart hebben we hem zelden terug zien komen.

Twee ochtenden geleden hoorde ik, voor het eerst dit jaar, een merel zingen. De mussen kwetteren dat het een aard heeft , de hop maakt zijn rondjes boven onze tuin en de duiven zitten te flirten op een afgewaaide tak van een cypres.  De amandelbomen en de loquats hebben al gebloeid en nu is het de beurt aan de pruim- en laurierboom.  Omdat ik weer eens te laat ben met het snoeien, produceren de rozen alweer nieuwe bloemen. 

Vreemd is dat, om me te realiseren, dat het voor mij in mijn leven de 65ste keer is, dat ik dit lenteritueel meemaak. En lang daarna, als ik het zelf niet meer kan registreren, zal het doorgaan. 

Ik las een paar jaar geleden een interview met iemand, die wist dat hij binnenkort dood zou gaan, en wat hij zei, maakte diepe indruk op mij: "Als ik er niet meer ben, bestaat de wereld niet meer."

Daar moest ik lang over nadenken. Als ik er niet meer ben, dan is de wereld er toch nog steeds ? Maar als er geen mensen zouden zijn, met hun bewustzijn waarmee ze de wereld waarnemen, bestaat hij inderdaad niet. Dus ben ik het gaan geloven. Of het een troost is weet ik nog niet. 

Storm

We hadden al een tijdje geen echte storm meer meegemaakt, maar gisteren en eergisteren was het weer eens zo ver. Windsnelheden tussen de 80 en 130 km per uur hielden heel Spanje in de "alerta roja" fase, dwz dat iedereen, die niet echt de straat op hoeft wordt aangeraden binnen te blijven. Kinderen, die aan het spelen waren in Barcelona gingen dan ook schuilen in een hal, waar helaas het dak naar beneden kwam. Bomen en elektriciteits- en telefoonmasten waaiden om ( alle leidingen in Spanje liggen boven de grond) en aan de kust sloegen de meer dan 10 meter hoge golven op de kades, boulevards en stranden. Een spectaculair gezicht, dat wel, maar de schade is daarna nauwelijks te overzien. Veerboten en de vissers konden niet uitvaren en de vliegtuigen bleven op de platforms staan. Ik zag op de televisie, dat de passagiers op de vliegvelden daar niet erg over te spreken waren en klaagden, dat hun hele weekend naar de knoppen was.
De schade bij ons viel mee: er zijn wat takken van de bomen gewaaid, maar het was niet zo erg als een paar jaar geleden toen onze oude olijfboom bijna in tweeën was gespleten; het bleek dat we net een staartje van een windhoos hadden meegekregen in een klein hoekje van onze tuin. Ook de laurier had een enorm dikke zijtak verloren, die boven op grote cacteeën was gevallen, die zodoende zware averij hadden opgelopen. Met bijsnoeien konden we de bomen een beetje fatsoeneren. Ons huis had gelukkig geen schade. De dakpannen zitten kennelijk goed vast.
Maar het vervelendste bij-effect van slecht weer is hier altijd, dat de elektriciteit uitvalt. Soms voor een paar minuten en soms voor een paar uur. Je weet nooit, als de spanning wegvalt, hoe lang het gaat duren. Zo ging het aan/uit/aan/uit etc., tot de laatste keer wel 6 uur lang. We hadden net, toen het donker werd de generator gestart, die we bij de hand houden in het geval van lange stroomuitval. Dan konden we in ieder geval de verwarming draaien, koken en een boek lezen. Zelfs de TV of computer kunnen we gebruiken. De temperatuur in de ijskasten en freezers was ondertussen al lekker opgelopen en als de storing meer dan 12 uur duurt kan je alles weggooien. Gelukkig viel het gisteren wel mee.
Een ander nadeel van een storm is dat er altijd weer ergens een brand uitbreekt in een natuurgebied, die vanzelfsprekend niet geblust kan worden met vliegtuigjes en helicopters.
Meestal gaat het om een omstreden gebied, waar projectontwikkelaars willen gaan bouwen en de bewoners dat met alle macht bestrijden.
Zo was er gisteren één bij La Nucía, niet ver hier vandaan. Deze keer ging het daar echter om een omgevallen elektriciteitsmast. 

Nu regent het weer.
Aan het begin van de week waren de temperaturen onder nul. Tijdens de storm was het 18 graden en nu gaan we weer wachten tot het 'normaal' weer wordt. Dat doen we nu al sinds eind september. Een kwestie van rustig uitzitten dus.

De toestand in Spanje

Is er iets nieuws onder de zon van Spanje ?

Nou ja , 'zon' ? Die heeft zich vanaf eind september nauwelijks laten zien. Sinds die tijd hebben we geen stabiele periode meer gekend. Het regent veel en het is koud. Of het abnormaal is, weet ik niet. Er wordt veel geklaagd onder de 'expats' dat het hier in de winter zo koud is, velen zijn daarom teruggekeerd naar het land van herkomst of zochten een warmere plek op aarde op. Zo vertrok een paar jaar geleden een bevriend echtpaar naar Thailand, naar Koh Samui, want daar was het tenminste altijd lekker warm ! Voor de grap zei ik, dat als ze daarna naar nòg een warmere plek zouden willen verhuizen, de enige keuze naar de hel zou zijn! Hij vond het wel een goede grap, maar zij was erg bijgelovig en geloofde me misschien wel. De tsunami van een paar jaar geleden was in ieder geval de reden, dat ze hun huis aan het strand verkocht hebben en het binnenland zijn ingetrokken. Ook hadden ze misschien niet gerekend op het feit, dat de regentijd maanden duurt en dat alles dan onder water komt te staan. Ik heb al geruchten gehoord, dat ze plannen hebben om naar Australië te verhuizen. Naar de woestijn misschien ? Ze zijn zich er hopelijk ondertussen wel van bewust dat "ieder voordeel, z'n nadeel hep."

Wat houdt de expats hier verder nog bezig, behalve het weer en de kredietcrisis ? De Engelse pensionados maken zich al jaren druk over hun "fuel allowance", dwz, dat als je in Engeland woont, je als gepensioneerde recht hebt op een brandstofsubsidie , zodat de arme oudjes in de winter niet hoeven dood te vriezen. Dat is natuurlijk heel aardig, maar ze willen het ook ontvangen nu ze in Spanje wonen, maar het lukt maar niet de Engelse regering over de noodzaak daarvan te overtuigen.

De Nederlanders proberen nog steeds gerechtigheid te krijgen, sinds ze door de invoering van de nieuwe zorgverzekeringswet in Nederland, hoge premies moeten betalen + AWBZ, waarvoor ze in ruil in het Spaanse ziekenfonds mogen, met belachelijk lange wachttijden, bureaucratie en geen voorzieningen zoals AWBZ. Als je hulpbehoeftig wordt en zelf niet genoeg geld hebt om ervoor te betalen, moet je dus noodgedwongen terugkeren naar Nederland, wat velen trouwens al hebben gedaan. Zou dat de bedoeling van de Nederlandse regering zijn geweest toen ze deze wet invoerden ?

Een ander onderwerp is de lokale LUV-wet, die vroeger LRAU heette. Ik heb er al eerder over geschreven. Het betreft de land- en huisonteigeningen, zodat de projectontwikkelaars en bouwondernemingen ruim baan krijgen om hun grootschalige projecten door te duwen . Onder deze wet lijden alle inwoners van de Valenciaanse autonomie, ongeacht hun nationaliteit. Het is echter wel zo, dat vele buitenlanders, die op zoek waren naar een rustige omgeving in het achterland, weg van de drukke kust, nu veelal de dupe zijn geworden van een trend, die ze zelf in gang hebben gezet. De Europese Commissie onderzoekt nu of er Europese wetten zijn overtreden. Ondertussen ben je natuurlijk wel je huis, land, en geld kwijt.

Wat verder nog, behalve bureaucratische struikelblokken, verhogingen van lokale belastingen, stijgende werkeloosheid ( 3 miljoen) en corruptie onder burgemeesters en wethouders ? Om in de pessimistische trant verder te gaan las ik vandaag in de Hallo, het Hollandse weekblad aan de Costa Blanca, een interview met een paranormaal begaafde vrouw, die denkt dat er in 2012 ongetwijfeld iets zal gebeuren. Jazeker ! Dit naar aanleiding van de voorspelling van andere eveneens 'begaafden', die beweren dat de wereld in dat jaar vergaat of dat er op zijn minst een zondvloed komt of een soort' spirituele opening', wat dat ook moge betekenen.

Laten we eindigen met iets leuks. Vandaag en morgen worden de dieren weer gezegend tijdens de viering van Sant Antoni Abad ( zie mijn blog van vorig jaar). Een aardige bijkomstigheid is, dat de honden na rijkelijk besprenkeld te zijn door wijwater, gratis een rabies-injectie krijgen.

Volgens mij hadden ze liever een koekje gehad.

Het maken van collages

Toen ik mijn foto's ging beheren kwam ik op Google's Picasa terecht en sindsdien ben ik iedere dag zoet met het ontwerpen van collages, waarbij ik foto's die ik van het Internet haal combineer met mijn eigen foto 's. Deze kerstkaart-multicollage heb ik gemaakt met een foto van een druppel en één van twee witte klapbessen gemaakt door Krijn Dijkema gecombineerd met astronomische foto's van de NASA , genaamd apod's, dwz. astronomical pictures of the day.

Mijn beste wensen voor iedereen die dit leest.

Jannette

Tennissen in crisistijd

Je kunt er niet meer omheen, het gesprek van de dag is : de financiële/krediet/economische crisis. De gevolgen worden zo langzamerhand overal zichtbaar. Zo was ik vorige week in La Manga om een tennistoernooi te spelen en het "resort" waar ik logeerde ( La Manga Hyatt Resort) heeft, al een maand geleden, uitstel van betaling aangevraagd . De avond van de prijsuitreiking die tijdens een galadiner in het Hyatt Hotel zou plaatsvinden, stonden er voor de ingang een honderdtal ( naar later bleek hotelpersoneel) mensen te demonstreren, omdat ze net gehoord hadden dat ze vlak voor Kerstmis ontslagen zouden worden. Dat gaf wel een domper op de avond, want ga met die kennis in je achterhoofd maar eens lekker duur zitten eten. Veel van de Engelse tennissers hadden er trouwens vanaf gezien de €60 voor het diner te betalen, omdat de wisselkoers van de pond t.o.v. de euro binnen een paar dagen was gekelderd van € 1.21 naar net onder de € 1. Dat scheelt dientengevolge dan weer inkomsten voor het hotel etc. en moeten er nog meer mensen ontslagen worden. Bij het uitreiken van de prijzen bleek dat twee van de sponsors zich op het laatste moment hadden teruggetrokken en anderen hun prijzen in waarde hadden gereduceerd, behalve de Bank die netjes het afgesproken prijzengeld uitreikte. Maar volgend jaar ? Bestaat het hotel dan nog ? Komen de Engelsen weer terug ( zij waren ieder jaar het meest prominent aanwezig )? Het is net of je kijkt naar de wereldkampioenschappen dominostenen omgooien, daar heb je in deze tijden helemaal geen mus meer voor nodig.

Een ander bewijs van de crisis, dat ik tijdens het Spaanse nieuws op de TV zag, was de erbarmelijke toestand waaronder de immigranten verkeren die op zoek zijn naar werk in Spanje. Op het ogenblik is dat te vinden in de olijvenpluk van Andalucía, met name in de buurt van Jaén. Vorige jaren waren de immigranten hard nodig, echter nu zijn er concurrenten onder de autochtone werkelozen, die de voorkeur krijgen bij de boeren. Alle noodopvanghuizen zitten vol en de meeste allochtonen zwerven zonder dak boven hun hoofd, eten en geld over de straten van de steden. Als voorbeeld zag ik de situatie in Jaén waar de autoriteiten bijna letterlijk met hun handen in het haar zitten en dringend om hulp hebben gevraagd aan de Spaanse regering.

Ondanks deze deprimerende omstandigheden is het internationale tennistoernooi van La Manga onder redelijke weersomstandigheden verlopen. De eerste dagen stond er een ijskoude storm, die het tennissen nou niet bepaald aangenaam maakte. Gelukkig heb ik van mijn coach goede tips meegekregen, hoe ik in dergelijke omstandigheden gebruik moet maken van de wind, i.p.v. er geïrriteerd door te raken. Die kennis heeft gewerkt, met als resultaat dat ik, net als vorig jaar, me plaatste voor de finale. Daar kreeg ik te maken met een sterke tegenstandster, die me alle hoeken van de baan liet zien, waardoor ik op een pijnlijke manier erop gewezen werd dat ik de afgelopen maanden niet hard genoeg gewerkt had aan mijn lichamelijke conditie. Maar ik was best tevreden met de tweede plaats en tijdens het galadiner kreeg ik weer, net als vorig jaar, de trofee, sportuitrusting, geld en een paar nachten verblijf in het Hyatt Las Lomas Resort uitgereikt.

We wachten de ontwikkelingen i.v.m. de financiële malaise verder maar in berusting af. We zijn immers afhankelijk van factoren die we niet kunnen beheersen. Dus maak ik plannen om over een paar maanden, fit, naar het tennistoernooi van Menton te gaan, als de omstandigheden het toelaten.

Koud

De recent aangekomen immigranten, vooral die uit noordelijke landen, begrijpen er helemaal niets meer van !

Het is hier toch altijd lekker warm, ook in de herfst en winter ? Ja, normaal wel, maar wat is tegenwoordig nog normaal ? Het is al vanaf eind september regenachtig en vochtig geweest en vanaf vorige week ook nog eens koud, met als gevolg: temperaturen van onder de 10 C en in de bergen om ons heen sneeuw, zoals de foto uit de Costa Blanca News van vrijdag jl. laat zien. Wij hebben onze centrale verwarming dan ook al weer vanaf begin oktober aanstaan en de winterdekbedden tevoorschijn gehaald.

Een Engelse, met twee kleine kinderen, die sinds enige maanden in een huisje op het land t.o. ons woont, zit daar zonder verwarming te vernikkelen van de kou en Wim heeft onze gaskachel die we jarenlang aan Kevin, voor in zijn onverwarmde 'villa', hadden uitgeleend, nu naar haar toe gebracht. Eigenlijk is die kachel onze noodvoorziening als de elektriciteit eens voor langere tijd zou uitvallen, maar we hopen er maar op dat dat niet zal gebeuren.

Wim heeft het trouwens druk met het Engelse les geven aan Rosa, onze Valenciaanse buurvrouw en gaat nu Spaanse les geven aan Jayne, de Engelse van de gaskachel. Dat houdt hem mentaal fit, want regelmatig heeft hij zèlf vragen betr. de grammatica. Geld ervoor wil hij niet hebben, maar het geeft hem veel genoegen andere mensen van dienst te kunnen zijn.

Mijn tennisprogramma lijdt ook al onder het slechte weer, want veel van mijn trainingen en wedstrijden zijn uitgevallen. Straks verleer ik het nog ! Het is dan ook de vraag hoe ik zal spelen in het laatste internationale toernooi van dit jaar, in de tweede week van december, in La Manga. Misschien regent het dan ook wel.

Omdat ik vorig jaar een prijs heb gewonnen, die uitbetaald wordt in de vorm van een verblijf in een luxe hotelkamer in het *****Hyatt Hotel zal ik echter toch wel gaan, of ik nu in vorm ben of niet. Ik zie het dan maar als een vorm van vakantie. Ik ben trouwens benieuwd of er door de kredietcrisis minder tennissers zullen deelnemen dan in vorige jaren, want er kwamen voornamelijk Engelsen op het toernooi af. Bovendien las ik vorige week in de krant dat het Hyatt La Manga Resort uitstel van betaling heeft aangevraagd. Er werd door de directie verzekerd, dat het hotel open zou blijven, maar ik vraag me af hoe.

Ach, nou ja, we zien het wel.

The Russians are coming

' THE RUSSIANS ARE COMING, Builders are looking to Eastern Europe to replace foundering British market.'

Deze kop vonden we in de Costa Blanca News van 14 november jl.

De Spaanse bouwmaatschappijen zijn hard getroffen door de wereldwijde economische en financiële crisis. Tot voor kort zorgde de Britse vraag naar huizen voor een ongekende bouwexplosie. Echter, het gaat slecht in Engeland waar de prijzen van de huizen aan het dalen zijn, terwijl ze hier nog steeds hoog zijn. Daar komt nog bij dat de wisselkoers van het pond t.o.v de euro dramatisch is gekelderd.

Procosta, de bouwassociatie van de Vega Baja, heeft nu aan de Spaanse autoriteiten gevraagd om de administratieve toegangseisen voor Russische kopers te verzachten, want zij zijn volgens hen de enigen die de Spaanse bouwmaatschappijen, en de van hen afhankelijke maatschappijen, nog kunnen redden van een totale bankroet.

De president van Procosta zegt erover, na zijn terugkeer van een twee weken durende promotiereis naar Rusland en Oekraïne : Russen zijn er erg geïnteresseerd om kennis te maken met de Spaanse cultuur en Spanje wordt zeer hogelijk gewaardeerd. Om deze kopers aan te trekken , vindt hij, moet : a) er een directe lijnvlucht komen vanuit de belangrijkste Russische steden naar Alicante Airport en b) het makkelijker worden voor Russen om een visum te krijgen. Andere van zijn argumenten zijn : c) de Russische economie is erg sterk (!?) ,d) Russen zijn geïnteresseerd in het kopen van een huis in Spanje en ze hebben het geld ervoor ( over welke Russen spreekt onze president hier ? De maffia ?)

Tevens meldde hij nog, dat sommige bouwmaatschappijen alleen nog maar Russische kopers hebben en dat veel Russische makelaars zich al in de Vega Baja hebben gevestigd.

Maatschappijen, die afhankelijk zijn van de bouwindustrie zoals loodgieters ( Joe the plumber again), elektriciens, bouwmaterialentoeleveraars, meubel- en interieurzaken kunnen alleen maar overleven als de Spaanse autoriteiten hen steunen met het veroveren van de Russische markt.

Ik vraag me echter af of hier weer, zoals gebruikelijk, voor de korte termijn-oplossing wordt gekozen en de gevolgen van een Russische invasie niet of nauwelijks zijn onderzocht. Zoals : welke Russen komen, hoe overleven ze in Spanje, vormen ze een enclave waar alleen nog maar Russen wonen en werken ?

Hoe passen ze zich aan aan de Spaanse cultuur ? Profiteren alle Spanjaarden van deze nieuwe bevolkingsgroep, wat weten zij van de Russische cultuur ?

Er zijn al veel Russen in onze omgeving te zien en te horen en soms moet ik weer denken aan een jaar of tien geleden toen ik in New York bij vrienden logeerde, die in Brooklyn, aan het strand ( in de buurt van Coney Island) woonden. Zij was van Oekraïense oorsprong en door haar Joodse achtergrond (ondergedoken geweest in de oorlog, daarna geëmigreerd naar Israel en later naar de U.S.) was ze blij, verlost te zijn geweest van haar Russische ' onderdrukkers'. Maar sinds de val van het communistische systeem in de Sowjet-Unie waren vele Russen naar New York geëmigreerd en hadden hun hele buurt overgenomen. Overal zag je Russische opschriften op de ramen van winkels, bars en restaurants. Alle huizen in hun straat waren al opgekocht door Russen en zij voelde zich daar niet meer op haar gemak, temeer ook omdat ze kon verstaan wat er om haar heen gezegd werd. Dus hebben ze hun huis verkocht aan , jawel, een Rus en hebben een appartement gekocht in Manhattan.

Vega Baja, over tien jaar in het Russisch geschreven ?

Herfst

Soms vraag ik me af of er in 2008 wel een winter, lente en zomer zijn geweest. Het is een beetje een cliché -opmerking om te zeggen dat met het ouder worden de tijd steeds sneller lijkt te gaan, maar ik kan niet anders constateren dan dat het ook werkelijk zo is. Komt dat omdat oudere mensen gaan aftellen ? Als je een boom gaat planten in je tuin, denk je dan : die zie ik nooit als hij volwassen is ? Of als je naar je kleinkinderen kijkt, komt dan niet dezelfde gedachte op ? Misschien is dat een typische herfstgedachte.
Het heeft hier geregend vanaf eind september. Nogal ongewoon, omdat de regentijd meestal maar 3 weken duurt. Wel een goed jaar voor de speciale paddestoelen waar de lokale bevolking dol op is. Met hun mandjes zijn ze, ieder weekend, op zoek naar de smakelijkste "esclatasangs".
De bomen hier verliezen hun bladeren wat later dan die in Nederland. Zo begin december laat onze populier zijn laatste bladeren vallen. Of eigenlijk is het meer een langzaam naar beneden zweven zoals sneeuwvlokken, die we hier aan de Costa Blanca overigens ( bijna) nooit zien.

LOF VAN DE TIJD

Over vluchtelingswegen henen
-Voorwaarts, sneller, geen verwijl !-
Snelt het wiel in allerijl.
Tijd ! Je bent niet bij te benen.

In kronieken en in kussen
Lig je vast... Maar onderhand
Ruis je als een stroompje zand...
Tijd, zo neem je mij ertussen !

Met je wijzers, groeven van
Rimpels- en je nouveautés van
Yankeeland...-Leeg is de kan !-
Tijd, je flest me bij het meten !

Tijd, straks geef je mij de bons !
Laat mij als een courtisane
Vallen...-"Eén kort uur voor ons !"

-Al jouw treinen volgen banen
Naar een ánder doel !...-

Want terzij van tijd en duur
Zag ik 't levenslicht! Hoe ijdel
Is je strijd ! Vorst van een uur:
Tijd ! Ik ben je lang voorbij al.

Marina Tsvetajeva
( M.I. Tsvetajeva, Werken. Uitgeverij G.A. van Oorschot, Amsterdam)

collage: samengesteld uit de natuurfoto's van Krijn Dijkema en "Heidehipper".

Championships Ball

Het is uiteindelijk gelukt alle finales, behalve de Dames en Heren Dubbel , te spelen.

Dus tijdens het Championships Ball kon ik de meeste Cups uitreiken.

Daarna heeft de Gota Fría roet in het eten gegooid. Ik hoop toch vóór het einde van de maand oktober de laatste finales te spelen.

Weer slecht weer

Je kunt er eigenlijk de klok op gelijk zetten : zoals we er de laatste twintig jaar al aan gewend zijn geraakt, is het weer de laatste week van september omgeslagen. De clubkampioenschappen van onze tennisclub zijn daarom nog steeds niet helemaal beëindigd, al was de finaledag op zaterdag 27 september

We hebben er van geleerd, dat vrienden en familie beter niet op bezoek kunnen komen vanaf de laatste week van september tot eind oktober, want het hogedrukgebied dat de hele zomer boven de Azoren ligt en zorgt voor het Spaanse zonnige weer, verplaatst zich dan naar het noorden, waardoor de depressies vrij spel krijgen. Het warme water van de Midellandse Zee en de koude lucht in de atmosfeer zorgen dan voor zeer onstabiel weer : onweer, storm en stortregens. Het is nog nèt niet zo erg als vorig jaar, maar we zijn er nog niet vanaf. Dit weekend wordt er heel veel regen voorspeld en dat belooft niet veel goeds. Gisteravond viel de elektriciteit enige uren uit, gelukkig net nadat ik de ovenschotel gloeiend heet op tafel had gezet. Gezellig bij kaarslicht gegeten en daarna de generator aangezet, die we voor dit soort gelegenheden hebben aangeschaft. Niets is erger dan in het donker te moeten zitten, terwijl je niet weet hoe lang het gaat duren. Je merkt dan hoe afhankelijk we zijn geworden van elektriciteit. Niet lezen, niet aan de computer werken, geen muziek luisteren, niet TV kijken ( dat is niet zo erg hoor). Tijd voor een goed gesprek bij de open haard en een glaasje wijn ? Maar dat is dan een beetje gedwongen. Vroeg naar bed kan ook. Na twee uur zagen we buiten wat lichtjes op de berg tegenover ons huis, en ja hoor, we hadden weer licht. De ijskasten en diepvriezers doen we niet open in dit soort gelegenheden, maar de temperatuur was al aardig opgelopen. Dat wordt weer alles checken en vooral diepvriesproducten nakijken, want ook nog een voedselvergiftiging oplopen, boven op mijn stevige verkoudheid, daar zit ik niet naar uit te kijken.

Ik ben trouwens benieuwd of ik bezig ben een nieuwe griepvirus in mijn lichaam te ontwikkelen, want eergisteren heb ik de griepprik gehad terwijl ik de verkoudheid toen al voelde opkomen. De verkoudheids- en de griepvirus zorgen dan samen voor interessante nakomelingen, heb ik wel eens gelezen. Voorlopig blijf ik thuis, zodat ik niemand kan aansteken.

Clubkampioenschappen

Het was weer zover. De Clubkampioenschappen moesten georganiseerd worden. Andere jaren kreeg iedereen een aantal maanden om zijn wedstrijden te organiseren. Omdat er in poules werd gespeeld speelde iedereen een aantal wedstrijden, wat wel leuk was, maar iedereen stelde het uit tot vlak vóór de deadline en dat liep dan vaak mis. Het valt ook niet mee om iedereen op dezelfde tijd op de baan te krijgen. Er is altijd wel één op reis, heeft gasten op bezoek of is geblesseerd, ziek, zwak of misselijk. Dus had ik dit jaar besloten om alle wedstrijden onder te brengen in een 'knock-out systeem' met een troosttoernooi voor de verliezers in de eerste ronde. Dit alles zou dan plaatsvinden in de laatste twee weken van september.

Alles liep op rolletjes, ik had de touwtjes goed in handen. Ieder kreeg per e-mail de dag, tijd en baannummer door, plus wie zijn of haar tegenstanders waren, zodat er geen misverstand kon ontstaan. Dat ging van een leien dakje, totdat...inderdaad een onalledaags verschijnsel in Spanje, het begon te regenen, nou, zeg maar te plenzen. En dat duurde een week ! Gelukkig is het weerbericht tegenwoordig al dagen van te voren te bekijken op het internet, dus had ik het (verstandige) besluit genomen onmiddellijk alle wedstrijden voor een week op te schorten. Maar nu waren er weer problemen met de afspraken van verschillende mensen. De finales konden dus nu niet allemaal op a.s. zaterdag gespeeld worden, zoals gepland, maar op de normale clubdagen.

Vandaag werden er vier wedstrijden gespeeld. Halve finales heren-dubbel en finale enkelspel heren, finale enkelspel dames (met mij als de winnares.....) en de finale heren-dubbel troosttoernooi. De finales voor het gemengd-dubbelspel zullen zondag gespeeld worden en voor de heren-dubbel en dames-dubbel moeten we nog een datum prikken. In de finale van het gemengd-dubbel en dames-dubbel zit ik ook nog, maar om eerlijk te zijn, denk ik, dat beide verloren partijen zullen worden, want mijn partners zijn niet zo sterk, maar je weet het maar nooit. Niets te verliezen, toch ?

Valenciaans etentje

Een tennisvriendin, die al jaren aan de Costa Blanca vertoeft, had het idee opgevat een aantal mensen uit te nodigen voor een authentiek Valenciaans etentje, dat bereid zou worden door Carmen, een oud, autochtoon vrouwtje.

We reden tegen de avond naar La Sella waar de mediterrane tuin "Jardí Albarda" gelegen is. Deze plek is uitgekozen door een rijke industrieel om er een huis op te bouwen, omringd door planten en bomen die alleen maar in die streek voorkomen. Je zou het een soort natuurmonument kunnen noemen. Je kunt ook wel begrijpen waarom hij dat wilde doen als je, alle kanten om de tuin heen, de verwoesting van diezelfde natuur ziet door oprukkende rijtjeshuizen, appartementenblokken, wegen en onder de berg Montgó: het Marriott Hotel met zijn urbanisatie en de gigantische uitbreiding van de golfbanen, waarvoor een prachtige oude finca het veld heeft moeten ruimen.

Op een terras, midden in de tuin, was de tafel gedekt voor ons gezelschap, dat bestond uit Duitsers, Engelsen, Schotten, een Filipijnse, een Zwitser, een Nederlandse en de Valenciaanse kokkin.

Terwijl de zon onderging aten we gazpacho, arroz al horno ( zie foto) en een coca dulce.

De arroz lijkt een beetje op de paella, die de meeste bezoekers aan Spanje wel kennen, maar bestaat uit andere ingrediënten, waaronder morcilla ( bloedworstjes), bonen, tomaten, blokjes varkensvlees, aardappelen, rijst en een hele bol knoflook. De schaal wordt in de oven gezet en het gerecht wordt daardoor lekker knapperig, anders dan de paella die bovenop een vuur wordt bereid.

De lokale wijn vloeide rijkelijk en de mannen onder ons vertelden moppen (vrouwen kunnen dat niet) en Carmen begon oude, Valenciaanse, liederen te zingen. Ondeugende.

Hoe oud je ook wordt, in je hart blijf je eeuwig jong.

Heet

Niet zeuren, dan moet je maar niet in Spanje gaan wonen, zoiets zal de reactie wel zijn van de meeste mensen, als ik zeg, dat het hier zo heet is. Iedere dag temperaturen van boven de 30 graden Celsius, soms boven de 35. Zoals wij verlangen naar een beetje koelte, zo komen de toeristen van heinde en verre om hier een beetje te gaan bakken in de bloedhete zon. Het is wel aan te bevelen om naar het strand of een zwembad te gaan en vooral veel te drinken. Dat laatste doen de meesten wel, maar dan vloeistof van de verkeerde soort, zoals emmers vol met sangria en die dan met een rietje leegdrinken. De Spanjaarden zie je overdag nauwelijks, die leven in deze tijd van het jaar voornamelijk 's nachts. De fiestas zorgen voor brood en spelen.

Iedere nacht horen we luide knallen van het vuurwerk, dat ergens in de vallei wordt afgestoken, daarna treden popgroepen op met namen als "Doodseskader" of " Los Vampirios" of i.d. als het maar macaber is. De muziek is niet om aan te horen ( maar dat is mijn persoonlijke opvatting) alleen kan je het nergens ontwijken, ik voel de bassen door de fundamenten van het huis trillen. Klassieke muziek is er ook, maar dan van de "lichte"soort, zoiets als muziek voor miljoenen. Ik heb een beetje heimwee naar Mallorca, waar nu in het klooster van Valldemossa het Chopin-festival plaatsvindt en in Deià concerten gespeeld worden in Hotel Residencia, Son Marroig en de kerk.

Een groot feest, in de provincie Valencia, op de laatste woensdag van augustus is de "tomatina" van Buñol. De overvloedige oogst van tomaten wordt gevierd door elkaar met tomaten te bekogelen op het dorpsplein. Ach, zo erg is dat natuurlijk niet, tenminste als ze de stiertjes maar met rust laten.

Tennissen doe ik 's morgens tussen 8.00 en 10.00 uur, dan ligt er nog een baan in de schaduw en die is dan voor mij. Wat dat betreft zorgt mijn coach, Luis, goed voor me. Hij zegt, dat de temperatuur op de baan in de schaduw, 5 graden lager is dan die ernaast, in de zon. Desalniettemin ben ik na 5 minuten trainen doorweekt. Gelukkig is er daarna het zwembad en een koel drankje.

In de tuin werken, doe ik 's morgens vroeg, tussen 6.45 en 8.30 uur.

Gisteren ben ik naar het grote winkelcentrum gegaan, dat sinds kort geopend is en op 5 minuten rij-afstand van ons huis verwijderd is. Je kunt het vergelijken met de Amerikaanse "malls". Verschrikkelijk veel winkeltjes, waar ze praktisch allemaal hetzelfde verkopen en fast food ketens. Ik wilde een boek in het Engels bestellen, dus was ik meer geïnteresseerd in de boekwinkel "Bookworld España" waar ze alleen maar Engelstalige literatuur en bestsellers verkopen. Toen ik mijn bestelling gedaan had, ging ik eens wat rondkijken en werd aangetrokken door wat titels van afgeprezen boeken. Zo zag ik de titel "Belle de Jour", een boek, dat bestaat uit de inhoud van een blog, die een Londense call girl schrijft onder die naam. Die blog is zo'n groot succes, omdat het gaat over sex natuurlijk, what else... Ze schrijft in korte telegramzinnen en kijkt met een soort zelfspot naar zichzelf en haar klanten. Ze beschrijft, wat ze allemaal bij zich moet hebben voor haar "werk" en de opsomming maakt duidelijk, dat ze een een héle grote handtas nodig heeft. Om het hotelpersoneel om de tuin te leiden kleedt ze zich als een manager of secretaresse en draagt altijd een jas, ook al is het hoogzomer, om zweepjes, tepelklemmen e.d. in te verbergen. Als ik zo lees wat de wensen van haar klanten zijn, is er eigenlijk niet veel nieuws onder de zon, maar het is kennelijk nog steeds voor de meeste mannen (en vrouwen) onmogelijk om hun fantasieën met hun vaste relatie te spelen en uit te leven. Dat is uiteraard koren op de molen voor de sex-industrie.

Belle de Jour is nog steeds op het Internet te vinden, al is het dan uitgegeven in boekvorm en zijn er televisieseries van gemaakt. "Links" naar andere sex-blogs en pornosites staan ernaast, wat heet "heet"! Je hoeft je echt niet te vervelen in wat voor weer dan ook.

Las Vegas in Los Monegros

Wat wordt Spanje toch een paradijs op aarde. Nu hoef je binnenkort verdorie niet eens meer naar de woestijn in Amerika om eens lekker te gaan gokken. Kan je gewoon naar Aragón, want daar hebben ze toch ook zo'n waardeloos woestijn- en steppengebied waar niemand meer wil wonen ? Daar gaan we 32 casinohotels, 5 pretparken,een paardenrenbaan, een stierenring, golfvelden met bungalows daarbij, en een congrescentrum aanleggen, dacht de socialistische, Aragonese premier. Wil de rest van de familie, vrienden en overigen in je gezelschap liever naar een pretpark ? Terwijl jij je geld over de balk smijt kunnen de anderen gaan varen, de ruimte in of een potje spioneren in Spyland ( weer zo'n nieuw soort amusementsgedrocht.) Of wil je liever zien hoe ze een echte stier om zeep helpen, paarden zien rennen (en wedden dat...,) een partijtje golf spelen of een congresje beleggen ? Everything they can do in Las Vegas, we can do better in Los Monegros, moet de regionale overheid hebben gedacht. De, overwegend Britse, projectontwikkelaars ( Leisure Development ) hadden al, zonder succes, geprobeerd dit project in Dubai en Frankrijk op te zetten. Geraamde kosten 17 miljard euro's. Er komt werkgelegenheid voor 30. 000 personen en er worden 12 miljoen toeristen per jaar verwacht, waarvan 80% buitenlanders.

De arme landeigenaren in het betreffende gebied krijgen ondertussen ( nèt als Dagobert Duck uit het pretpark Disneyland) dollartekens in hun ogen en zullen het project zeker niet willen tegenhouden.

Maar mag ik misschien vragen waar de elektriciteit ( nieuwe elektriciteitscentrales met bijbehorende masten ?) vandaan gaat komen en het water? Het lijkt me, dat het in deze situatie logischer zou zijn zo'n project te plannen naast een atoomcentrale. Dan hebben ze gelijk genoeg stroom en, omdat die dingen altijd rond en bij het water worden gebouwd, genoeg water, bovendien als bijkomende plus, een gelegenheid tot waterrecreatie ( ben ik niet geniaal ?) Hoe gaan die 30.000 mensen naar hun werk ? Komen ze met de trein, tram, bus, metro of wordt er een mega superhighway aangelegd, met bijbehorende toevoerwegen, dwars door de woestijn vanaf Zaragoza, zodat ze allemaal met hun eigen auto kunnen komen ? Of wordt er een stad naast gebouwd voor de werknemers, maar dan moeten er ook scholen en kerken gebouwd worden en recreatieruimtes, supermarkten, café's en restaurants. Is het dichtstbijzijnde vliegveld groot genoeg om 10 miljoen passagiers per jaar te verwerken ? Waar komt het eten en drinken vandaan ? Wie gaat de boel bewaken: lokale politie, privé bewakingsinstellingen of de Guardia Civil? Die toeristen willen vast wel een beetje luxe shoppen als ze een fortuin gewonnen hebben met roulette en blackjack , dus moet er een gigantisch shoppingcentra gebouwd worden. O ja, als ze toch zo nodig Las Vegas willen imiteren , waarom geen campings, disco's, bioscopen, theaters, stadia voor openlucht-concerten, luxe bordelen en trouwkappelletjes ? Wat dat laatste betreft: zou het niet ludiek zijn als je daar kon trouwen terwijl je dat allang was met een ander? Dan kon je alles huren voor dè dag. De kerk, pastoor of dominee, ambtenaar van de Burgerlijke Stand, bruidskleding, bruids- jonkers en -meisjes, familie en vrienden die gespeeld zouden worden door acteurs, toespraken, diner-dansant en bruidstaart. Daarna de fantastische bruidssuite met champagne. De volgende dag ga je gewoon terug naar huis, maar dan heb je wèl de tweede mooiste dag van je leven gehad ( of de derde, etc.) Endemol, ik heb het het eerste bedacht !

Wie krijgt uiteindelijk de rekening van dit alles op hun bordje en wie wordt er beter van ?

Dan is er nog de vraag: wat zijn de consequenties voor het milieu, het wild en de zeldzame vogels, die daar nog leven? Kan de Spaanse "Vereniging voor Verdediging van het Erfgoed" genoeg argumenten aanvoeren en druk uitoefenen op de autoriteiten om "Gran Scala" ( zoals het project heet) nog tegen te houden ?

Hoe komt het toch, dat er altijd mensen en groepen zijn, die zich willen verrijken met dit soort projecten, onder het mom dat het voor de economie zo goed is, terwijl aan de andere kant, helaas, kleinere groeperingen en verenigingen staan, die zich met alle macht inzetten om de natuur tegen dit soort aanslagen te beschermen? Misschien is dat laatste wel reactionair of romantisch, irreëel of idealistisch, dwaas of verstandig, naar gelang je persoonlijke perspectief. Door de menselijke geschiedenis heen, is deze discussie regelmatig gevoerd en tot nu toe schijnt eigenbelang en economische "vooruitgang" het te winnen van de noodzaak ervoor te zorgen dat er straks nog een diersoort is, de mens inbegrepen, die kan overleven in een wereld zonder een natuurlijke omgeving.

Escándalo en Denia

Ja, kijk nog maar even goed. Het laatste stukje ongerepte duinen en zandstrand in de Comunidad Valenciana (12 kilometer): Het strand van Las Marinas in de gemeente Denia.

De ( groen-linkse ) burgemeester wilde een plan verhinderen, dat voorziet in het bebouwen van dit laatste beschermde gebied met hoge appartementenblokken.

Bij de stemming in de Gemeenteraad was de uitkomst 10 vóór het bebouwen ( rechtse blok) en 10 tegen ( groen-linkse blok). Door het overlopen van een links raadslid naar de oppositie, werd de zaak als volgt geregeld: motie van wantrouwen tegen de zittende burgemeester: aangenomen met 11-9. De nieuw gekozen burgemeester is van de rechtse partij. Overgelopen raadslid krijgt de portefeuille van stadsontwikkeling en een salarisverhoging van 300 %.

Zo gaat dat hier.

Vorige week, bij de optocht door de stad vanwege de fiestas, liep de nieuwe burgemeester met haar gemeenteraadsleden tussen een woedende menigte door, die hun afkeuring lieten blijken door hen met 1 eurocent-muntjes te bekogelen (wel ludiek eigenlijk.)

Nu is de weg open voor het bebouwen van de laatste beschermde natuurgebieden, zowel in de kustgebieden als in het Nationale Natuurpark van de berg Montgó.

Overigens, wat ik een paar maanden geleden al schreef, dat alleen een economische crisis een einde zou kunnen maken aan de destructie van de laatste natuurgebieden door machtige projektontwikkelaars, is helemaal uitgekomen. Slecht nieuws voor mensen, die een virtueel huis of appartement hebben gekocht ( en betaald) in één van de, nog te bouwen, mega-urbanisaties . De ene na de andere grote bouwmaatschappij vraagt surséance van betaling aan en laten de kopers en de banken achter met lege handen. Behalve de kredietcrisis in de VS, speelt hier ook nog, dat iedereen de kip met de gouden eieren aan het slachten was en nu stapelt het ene negatieve bericht zich op het andere. Banken blijven zitten met een gat van miljarden euros uitgeleend geld, dat nooit meer terug te vorderen zal zijn. De Duitsers hebben hun rug al toegekeerd naar het dure Spanje en zoeken een plek om hun geld te spenderen, waar het mooier, rustiger en goedkoper is ( Oost-Europa en Turkije.) En wie zijn huis wil verkopen zal drastisch zijn prijs naar beneden moeten bijstellen of moeten wachten tot het economische klimaat weer beter wordt, maar dat kan wel eens heel lang gaan duren.

Bous a la mar

Zo op het eerste gezicht lijkt er niet zoveel verschil te bestaan tussen Spanje en Nederland. Maar bij nadere inspectie ontdek je een belangrijk, of misschien wel het belangrijkste aspect van de Spaanse samenleving: de fiestas!
Zodra de schoolvakanties zijn begonnen is het één groot feest. Ieder zichzelf respecterend dorp of stad heeft zijn eigen fiestas, die meestal zo'n dag of tien duren. Moren en Christenen vechten , hier en daar, hun eeuwenoude strijd weer uit met veel geschiet en bombarie en overal wordt er dagelijks veel vuurwerk afgeschoten en treden rockbands op. Gisteren zijn de fiestas in Denia begonnen, waar ze dagelijks stiertjes de zee in jagen tijdens de zgn: "bous a la mar." Wat er zo leuk is aan het pesten van die beesten en ze zo te jennen, dat ze het water inspringen, ontgaat me, maar ik ben hier dan ook niet geboren en getogen. Overigens horen eigenlijk bij alle feesten wel het loslaten van stieren in de straten, waarvan het stierenrennen in Pamplona ( Las fiestas de San Fermín, beroemd geworden door Hemingway's roman "The sun also rises," waarin hij San Fermín, "het feest van de overleving" noemt), die vandaag beginnen, de beruchtste en de gevaarlijkste zijn .
Die fiestas zijn leuk voor de bevolking en de toeristen, maar o wee, als je iets wilt bestellen of als er iets kapot gaat. De elektricien, loodgieter, timmerman en de smid liggen overdag allemaal in bed, want het wordt laat iedere nacht. Als je ze nodig mocht hebben, dan ben je niet te benijden ,want dan krijg je het gebruikelijke "mañana" te horen, wat zoiets betekent als : waarschijnlijk niet, probeer het een andere keer nog maar eens. Bovendien kan je slecht slapen als de decibellen je om de oren vliegen tot 7 uur 's morgens. De post wordt niet meer bezorgd en het is maar te hopen, dat je niet ziek wordt, want de meeste doktoren en verpleegsters zijn op vakantie gegaan, terwijl er een paar miljoen toeristen zijn neergestreken die gebruik moeten maken van dezelfde gezondheidszorg als jij. Iedere zomer wordt de watervoorraad uitgeput, zodat de kraan droog komt te staan en mocht er onverhoopt onweer uitbreken, dan weet je zeker, dat de elektriciteit voor langere tijd zal uitvallen en als je pech hebt ook je telefoon, want alle lijnen liggen hier boven de grond.
Wordt er iets gedaan aan deze, ieder jaar terugkerende en steeds nijpender wordende, situatie?
Men denkt erover na, tot het weer winter is en alles weer (bijna) normaal draait.
Ach, als je terugdenkt was het helemaal niet zo erg. Toch?

Some enchanted evening ?

Gisteren was het weer zover : het jaarlijkse Summer Dinner Ball van de tennisclub. Eigenlijk twijfelde ik of ik er heen zou gaan. Ega wil al jaren niet meer mee, want die heeft een hekel aan de, altijd, te harde muziek en aan dansen, niet noodzakelijkerwijze in die volgorde. Maar ja, ik word als Club Captain verwacht "acte de présence" te geven, dus maar weer een lange jurk aangetrokken, de dansschoenen aan en op naar de finca, waar het hele gebeuren zou plaatsvinden. Iedereen stond al, opgedoft en wel, met een cava in de hand toen ik daar aankwam. Een rondje kussen en elkaars outfit bewonderen en toen aan tafel.
Mijn beste tennisvriendin was onverwacht naar Engeland teruggeroepen om haar dochter te helpen, die door haar rug was gegaan en zodoende haar baby niet meer kon optillen. Zo kon ik mooi de tafeldame spelen van haar man, die samen met drie bevriende echtparen was ingedeeld aan dezelfde tafel. De conversatie ging een beetje als volgt :
" Actually we just recovered from last night, because we were drinking bottles of Moët champagne with our friends, at Senza, the most elegant bar in the Denia Marina . You ought to go there sometimes, it is the place to be seen." ..... "We had been sailing with their 80 feet yacht en were a bit sunburned and tired. At 3.00 a.m we could just about stagger back to the boat, where we conked out." ...." We love to go to Dubai, where we have a super apartment, really, the future is going to happen over there. The house tripled in worth since we bought it 5 years ago ... Because everything is taxfree, you can buy the most luxurious goods like automobiles ...." And so forth and so on ....
"Last,when we were in Vietnam we stayed in the best hotels, we liked Hanoi more than Ho Chi Minh City and the beaches were fabulous"... "Of course Cambodia and Laos were worth the trip, but you must go to Chiangmai and stay in the Four Seasons Hotel. Sublime surroundings and service. We stayed there for three days and did not feel inclined to leave the hotel at all to see Chiangmai itself: we did not get any farther than the pagoda in the garden ! Also the Four Seasons Hotel in Bangkok is the best hotel to stay at, when you go and visit that city."...."Of course we do not pay taxes anywhere. When you do not stay longer than 3 months in any one country, you seem to disappear within the bureaucratic systems. The thing to do, is to keep your boardingcards from your flights and boats, might some tax-officer ever enquire about your" whereabouts" throughout the year. So in winter we stay in our apartment in South Africa ( great country) , in spring we are in Spain, in summer we go to England and in autumn we travel around the world."
Ik was dus in goed gezelschap. In ieder geval tussen mensen die nog eens ' ergens' kwamen. Maar toen moest er gedanst worden. Ik werd gevraagd door een van de vrienden, die door één van mijn oma's zeker gekwalificeerd zou zijn als een 'gluiperd', maar : Annie houw me tassie fast, die gozerd die kon dansen ! Dat komt zelden voor. Ik hoefde niets te doen, want hij volgde mij of ik hem, het was perfect. Iedereen had de dansvloer verlaten, maar wij dansten op het door Frank Sinatra beroemd geworden nummer: "Witchcraft", en ik voelde me vrij om te improviseren, omdat ik wist, dat hij mij zou volgen en ik deed hetzelfde met hem. Zelfs een paar tapdansjes kwamen in ons repertoire voor. Mijn andere oma voorspelde ooit dat ik danseres zou worden, omdat ik al danste voordat ik kon lopen, maar natuurlijk werden dat soort aangeboren vaardigheden niet gewaardeerd toen wij jong waren. Bij het verlaten van de dansvloer klonk er spontaan een applaus op en de leider van de band zei : "Thank you Ginger and Fred ."
Ik zou die avond nog dansen met de man van mijn vriendin: ( Annie geef me tassie trug, die gozerd kennie dansen) en nog met enige andere tennisvrienden, die altijd een dans reserveren in mijn balboekje. Maar regelmatig stond ik weer tegenover Mr. Devil ( zoals ik hem in mijn gedachten noemde.) In de Stones-songs zoals "This will be the last time" persifleerde hij perfect Mick Jagger en we acteerden alsof we in een trailer voor een rock-film zaten. Is het erg om voor één avond alleen maar te doen alsof ? In ieder geval deed het me veel plezier om een rol te spelen, die ik, dacht ik, al eeuwen geleden achter me gelaten had. De tennisclub zal nu wel gonzen van de geruchten. Ha, dat vind ik eigenlijk wel leuk.

Achter het terras kwam de volle maan op achter de palmbomen , zoals gisteren en vele eeuwen geleden. We dansten "the night away" en de atmosfeer was prettig. Ik was achteraf blij dat ik besloten had om toch maar te gaan, want onverwacht had ik me eigenlijk best geamuseerd.

Live and let die

Het slechte weer van de maand mei tot begin juni, heeft tragische gevolgen gehad voor de broedende vogelpopulatie in onze tuin. Schreef ik half mei, dat ik vreesde, dat de baby-boerenzwaluwtjes de dagenlange regens niet zouden overleven, omdat de ouders noodgedwongen op het nest moesten blijven zitten, dan heb ik dat goed voorvoeld. Op een morgen lagen er vijf dode zwaluwtjes op het terras. Ze waren bijna groot genoeg geweest om uit te kunnen vliegen, maar de weergoden beslisten anders. De ouders bezitten gelukkig niet het vermogen te treuren om hun verloren kroost. Ze zijn nu, een maand later, alweer druk bezig met hun tweede legsel. Zover ik kan zien moeten ze nu drie snaveltjes vullen.


In één nest wordt er gebroed, in het andere zijn de jonkies uitgevlogen waarvan er drie nog in leven zijn.( We vonden een dood zwaluwtje in het zwembad; die had de duiklessen, die zijn ouders hem hadden gegeven hoe je met je snavel drinkwater op kunt scheppen, niet overleefd.) In de derde zitten nu drie piepende jongen, die, zolang het daglicht is, worden gevoerd.
Deze drie zwaluwnesten zitten vlak bij elkaar onder de balken van onze overdekte terrassen en daar tegenover heeft een merel zijn nest gebouwd in een hibiscusstruik. Het was aardig om van dichtbij te kunnen aanschouwen hoe de twee kleine mereltjes gevoerd werden. Helaas sloeg ook daar gisteren het noodlot toe. Ik liep met wat bloempotten te sjouwen toen mijn oog viel op een klein vogeltje, dat op het grind zat onder de hibiscusstruik.
Het was een mereltje, die snel beschermd moest worden tegen de nieuwsgierigheid van Floppi en vooral Mützi, dus pakte ik het op. Hij/zij klemde gelijk zijn klauwtjes om mijn vinger en keek me aan. Tja, wat moest ik daar nou mee. Ik weet heel goed, dat terug op het nest zetten vaak geen succes heeft, omdat het beestje vaak door de ouders zelf uit het nest wordt gewerkt. Maar goed, toch maar de ladder gehaald en het vogeltje er voorzichtig weer in laten glijden, met als gevolg, dat de oudere baby ( die drie keer groter was ) uit het nest fladderde en meters verderop op de grond terecht kwam, achtervolgd door Mützi. Ik er weer achteraan en die ook teruggezet.
Een paar uur later lag no. 1 weer onder het nest en de andere was verdwenen. Ouders Merel vlogen in de buurt rond, maar dat kleine vogeltje kon daar niet in de brandende zon blijven zitten. Ik heb het voorzichtig op een takje gezet in de hoop, dat de ouders het zouden vinden en voeren. Vanmorgen vonden we het echter dood op de grond.
Had ik iets kunnen doen om zijn leven te redden ? Zijn er dan geen vogelcouveuses of i.d. ?
Op het Internet heb ik gevonden, dat je heel goed zo'n mereltje in leven kunt houden door hem te voeren met gehakt, gemengd met zand. Een goede tip voor de volgende merelcatastrofe.
Om dan een kooitje bij de hand te hebben is natuurlijk ook wel handig.


Een vreemde gewaarwording is het eigenlijk, dat je geneigd bent om ieder leven om je heen te willen redden. Hetzelfde dilemma ervaar ik met bomen, struiken en planten. Als ik ze moet snoeien, verbeeld ik me soms dat ze pijn kunnen voelen. Soms ziet een plant er niet meer zo florisssant uit. Ik probeer hem dan meestal nog te verzorgen, om na een jaar of zo, als ik zie dat alles wat ik eraan gedaan heb niet heeft geholpen, toch moet besluiten euthanasie te plegen. Dat vind ik dan zeer teleurstellend en doe het met tegenzin.

"Live or let die: that is the question," tenminste als je het zonodig beter wilt weten, dan de natuur zelf.

chaos in Spanje

De hoge brandstofprijzen hebben overal voor onrust gezorgd , vooral onder de vrachtwagenchauffeurs, taxichauffeurs en vissers, omdat ze niet meer in staat waren genoeg winst te halen. Daarom gingen, deze week, de leden van de vakbonden van de "transportistas" en de "cofradias de pesca" in staking. De wegen van en naar Frankrijk en de in-en uitgaande wegen van de grote steden werden door vrachtwagens geblokkeerd.

De gevolgen waren onmiddellijk te merken : de mensen sloegen massaal aan het hamsteren alsof het oorlog was. Binnen een paar dagen waren de winkelschappen leeg en de benzinepompstations door hun voorraad heen. Deze reactie is onbegrijpelijk, want, als je goed nadenkt, weet je dat dergelijke dingen nooit lang kunnen duren, omdat er teveel economische belangen bij gemoeid zijn. Als iedereen gewoon zijn boodschappen had gedaan was er, voor een paar dagen in ieder geval, genoeg voor iedereen geweest. Maar nee hoor, allemaal in de rij gaan staan bij de benzinepompen en snel de vakken van de supermarkten leegplunderen.

Dit alles doet me denken aan 1973, toen de burgeroorlog in Libanon uitbrak, net toen onze bemanning daar een paar dagen overstond. Er werd onmiddellijk een 24-uur avondklok ingesteld en door de lege straten van Beirut reden auto's waaruit machinegeweren staken. De receptionisten waren doodsbang, want het ging om verschillende groeperingen milities, die je niet kon herkennen, want ze waren in burger gekleed. Het vliegveld was gesloten voor alle vliegverkeer en we zaten dus voor onbepaalde tijd vast. Het voordeel was, dat het heerlijk stil was, want eindelijk kon je, ongehinderd door het drukke verkeer op de zeeboulevard, het geluid van de branding horen. Echter na een paar dagen begon de etensvoorraad in het hotel te slinken en het viel me op, dat sommige mensen plotseling wel erg veel honger hadden. Na een dag of vijf waren de gehaktballetjes op, wat een soort ramp scheen te zijn. Na een dag of zes werden we onder begeleiding van een militaire tank ,op open vrachtwagens, naar de haven gebracht waar wij ingescheept werden op een oude, smerige vissersboot, die onder commando stond van een Griekse kapitein. Na een paar uur kregen we honger en vroegen ons af of er eten en drinken aan boord was. Dat was er in de vorm van een kartonnen doos (bij ons " crewbox" geheten, ) echter met de mededeling, dat door de schaarste van levensmiddelen, die gedeeld moest worden door 2 personen. Tegen de tijd, dat ik die boxen vond, waren ze allemaal leeg. Tja, mijn lieve collega's waren kennelijk bang, dat ze het niet zouden overleven. Er waren ook 8 slaapplaatsen, die de scheepsbemanning aan ons had afgestaan. Daar we met 40 man waren, was dat duidelijk niet genoeg. Ze werden in beslag genomen door 8 stewardessen, die beweerden dat ze zich niet zo lekker voelden. Voor de rest van ons waren er staanplaatsen, als je geluk had in de stuurhut, want daar was het warm en anders buiten op het dek. Na 12 uur kwamen we aan op Cyprus ( de kapitein was in slaap gevallen achter zijn stuurwiel dus hadden we wat extra zeemijlen gemaakt.) Wat daar allemaal voorviel zal ik niet vertellen, maar fraai was het allemaal niet. Toen al realiseerde ik me wat er zou gebeuren in een langdurige oorlog . Van je medemens moest je het dan zeker niet hebben, dat stond voor mij wel vast.

Vandaag begint de boel weer een beetje op gang te komen, omdat de staking gedeeltelijk is afgelast ; de meeste vakbonden hebben gisteravond een akkoord gesloten met de regering. De prijzen van verse groenten en fruit en vis zijn 7 x tot 10 x hoger dan vorige week, maar hopelijk zal in de loop van volgende week er een normalisering optreden, hoewel de prijzen wel hoger zullen blijven. Sommige tankstations hebben ook al weer een beetje voorraad, dus kunnen we blijven rijden, al hebben we gisteren een "Car Treasure Hunt"van de tennisclub moeten afgelasten, omdat hier in de omgeving nergens meer brandstof te koop was.

Rozenfeest

Om deze tijd van het jaar staan de vele verschillende soorten rozen in onze tuin in bloei.

De roos is mijn favoriete bloem, sinds ik, toen ik nog een klein meisje was, die voor het eerst opmerkte in een haag van de buren. Ik herinner me nog de geur en de kleur van de bloemen; de bewolkte lucht en mijn ver- en be-wondering op dat allang vervlogen moment, alsof het de dag van gisteren was. Welke roos het is geweest die zo'n indruk op me maakte weet ik niet, maar ik heb er jarenlang naar gezocht en ik ben tenslotte tot de conclusie gekomen dat het een variant van de 'New Dawn' moet zijn geweest, een roos, die een haast onwaarneembare geur verspreidt en een tere, schelproze kleur bezit.

Al jaren verzamel ik rozen en heb zelfs enige met succes gestekt. Het belangrijkste van rozen, en eigenlijk van alle bloemen , vind ik, dat ze moeten geuren. Het hoeft niet zo'n sterke lucht te zijn als die, die de jasmijn, datura's of lelies verspreiden , maar rozen zonder geur zijn misschien wel mooi om naar te kijken, maar dat vormt maar de helft van hun charisma.

Met bewondering kijk ik in mijn vele tuinboeken naar de ontwerpen van groententuinen, kruidentuinen, boomgaarden, Japanse tuinen, noem maar op. Ik word gefascineerd door de ideeën die ze me geven over, hoe onze 3000 m² eruit zouden kunnen zien . Tegelijkertijd besef ik ook, dat de plaatjes in die boeken er zo mooi uitzien, omdat er in de getoonde tuinen een hele reeks tuinlieden aan het werk zijn, waar ik in mijn eentje niet tegen op kan , en dat fotografen alleen maar selectieve plaatjes publiceren.

Soms denk ik met weemoed terug aan de tijd, dat ik regelmatig in Japan kwam en daar de tuinlieden bezig zag, die in traditionele kleding en hagelwitte handschoenen aan, de azaleastruiken snoeiden met een 'nagelschaartje'. Bovendien werd ieder individueel blaadje van de paden geraapt en de vijvers, waarin de kleurrijke Koi rondzwommen, met stille concentratie verzorgd.

Dat is één van de manieren om de natuur op een esthetische manier te bedwingen. Een andere is de Engelse manier, waarin de grond verdeeld wordt in 'tuinkamers.' Maar wat je ook doet, je krijgt altijd te maken met een natuur, die zijn eigen wetten kent en als je niet je tuin vol onkruid wilt hebben staan of ongewenste dieren hun gang wilt laten gaan, zoals een paar jaar geleden een echte slakken-invasie die mijn kruiden en pas gezaaide plantjes opvraten, dan moet je een list verzinnen. Met gif wil ik niet werken, dus zet ik, zoveel mogelijk, planten en struiken bij elkaar, die elkaar wederzijds tegen plagen beschermen. Dat is een heel uitgezoek. Dan moet je nog rekening houden met uitputting van de grond, zodat je ieder jaar de groenten, kruiden en bloemen op een andere plaats moet zaaien en planten en als je dan ook nog de maankalender in de gaten wilt houden, is het allemaal nog helemaal niet zo eenvoudig.

Als ik mijn tuin boven al mijn activiteiten prioriteit zou geven , zou ik 8 uur per dag erin moeten werken om in de buurt te kunnen komen van de perfectie, die ik ambieer. Op dit tijdstip van mijn leven heb ik nog teveel andere interesses, dus kijk ik, in plaats van in de tuin te werken, naar plaatjes in boeken, en droom weg bij alle mogelijkheden, die er worden getoond.

Één van de mooiste van de vele tuinboeken die ik bezit, vind ik die van, de Amerikaanse, Martha Stewart .

Ik zag haar voor het eerst op de TV, zo'n 13 jaar geleden, toen ik op bezoek was bij vrienden in New York, en was onder de indruk van haar tips op het gebied van binnenhuisarchitectuur, koken en tuinieren. Haar boek over de tuinen rond haar eigen buitenhuis in Westport, Connecticut: "Martha Stewart's Gardening Month by Month " is een lust voor het oog . Je ziet haar daarin met de laarzen en tuinhandschoenen aan, in ieder seizoen wroeten in de bodem, alsof ze alle tijd van de wereld heeft. Ik denk, dat in de realiteit, haar tuinarchitecten en tuinlieden het werk doen, terwijl zij zich wijdt aan haar zakenimperium, maar fraai ziet het er allemaal wel uit. Haar ontwerp voor de rozenbogenlaan is prachtig en ik zou die best willen kopiëren, want rozen gedijen hier goed , misschien komt het er nog eens van.

De laatste dagen hebben de rozen echter geleden onder de slechte weersomstandigheden. In Nederland is het nu prachtig weer en als het daar mooi is, is het hier, in Spanje, slecht ( en andersom.) Al drie dagen hebben we last van Gota Fría-achtige regens, onweer, hagel en lage temperaturen. De bloemen hangen er treurig bij, helemaal doordrenkt als ze zijn door het water. De baby-zwaluwtjes worden door hun moeder warm gehouden ( als dat maar goed gaat,) en wij hebben de centrale verwarming maar weer aangestoken.