Interview in Cabin Ready, juni 2009

Een paar maanden schreef ik onder de titel 'Memories' op deze blog, dat ik in Nederland op het Aviodrome in Lelystad moest zijn voor een interview voor het blad Cabin Ready dat bestemd is voor het KLM- cabinepersoneel. Het is gepubliceerd in juni 2009, in de reeks :"90 Years of Inspiration'. ( oplage 10.000)

Het leek me wel leuk om het als 'follow-up' op mijn blog te zetten.

De foto's zijn genomen op het upperdeck en op de trap van de( gepensioneerde) B747: PH-BUK.

OP 7 OKTOBER 2009 VIERT KLM HAAR NEGENTIGJARIG BESTAAN.TER GELEGENHEID VAN DEZE BIJZONDERE MIJLPAAL BLlKKEN WE AAN DE HAND VAN EEN 9-DELlGE SERIE TERUG OP DEGESCHIEDENIS VAN ONS PIONIERENDE BEDRIJF."DE KOMST VAN DE BOEING 747 IN DE JAREN ZEVENTIG BETEKENDE OOK DE INTRODUCTIE VAN EEN NIEUWE TROLLEY, EEN UPPERDECK EN TWEE GANGPADEN."

"Alsof ik niet ben weggeweest", vertelt oud-purserHenk van Dalfsen (78) als hij door de Boeing 747 loopt. "Ik zie mezelf ook zo weer in de pantry staan", beaamt Netty Buijnq-Rijnders (65), voormalig assistent purser Boeinq 747 en purser DC-9. De 747-300 in het Aviodrome roept veel prettige herinnerinqenbij hen op.

Opvallende glazen.

Netty vlooq van 1968 tot 1989 en werkte als CA op de allereerste 747-vlucht naar New York. Daarna vloog zij drie maanden achtereen naar deze enige 747-bestemming ,omdat veel collega's nog getraind werden voor dit destijds opzienbarende toestel.

Netty: ''We kregen in die tijd ook een ander uniform,waarbij de kleur werd veranderd van qrijsblauw naar het blauw van nu. Met de komst van de Boeing747 werd ook de trolley qe"lntroduceerd. Daarvoor ging alles uit de hand. volqens mij heb ik nog van jou 'trolley-les' gehad Henk!". "Als instructeur was die trolley een hele uitdaging, maar ook aan boord hoor. Zo riepen we voor het eerst in het gangpad over de hoofden van de passagiers:'Heb nog maaltijden?' Om vervolgens tot de ontdekking te komen dat je ook noq 14 plateaus in het middengedeelte

van de trolley moest stuwen..", vertelt Henk die vlooq van 1956 tot 1987. Met de 747 introductie

kwam er ook nieuw servies en bestek. Beiden herinneren zich dat passagiers het ontwerp ervan

mooi vonden, het bleek alleen niet zo qebruiksvriendelijk te zijn. Netty: "Zo vielen de glazen op het dienblad telkens om!"

Loungestewardess

Met de komst van de Boeing 747 werd ook het een en ander aangepast op het gebied van flight safety.Het commando naar de crew om de deuren te sluiten of te openen werd bijvoorbeeld vanaf toen niet meer door de purser, maar door de vliegers gegeven. Henk over het leidinggeven als purser:"Door het ontbreken van een recht gangpad werd dit wel wat moeilijker. Je was bijvoorbeeld wel eens een colleqa 'kwijt' als er een vliegveiligheidsdemonstratie gegeven moest worden. Die stond dan nog ergens citroenen te snijden, omdat hij of zij de purser

niet zag of hoorde." Samen koesteren Netty en Henk qoede herinneringen aan het uitzicht vanuit

de vele cockpitramen, vooral op een nachtvlucht.

Netty: "Dat was toch zo mooi, vooral..." Henk vult spontaan in: "Het noorderlicht?"

Netty enthousiast: "Inderdaad, had jij dat ook?"

Terwijl Netty van het upperdeck via de rechte trap naar beneden loopt:

''Weet je noq van die wenteltrap op de eerste reeks747 's?"

Henk: "Heel elegant hoor, maar het was wel zwaar om via die trap het le klas plateau vol servies

naar de cockpit te brengen." Ja,dat klopt,maar het was wel chic! Net als het upperdeck en de lounge daar!" Een first-class stewardess werd zelfs speciaal ingedeeld om na de maaltijdservice als loungestewardess drankjes in te schenken en siqaretten aan te bieden.

Als Henk buiten staat, werpt hij noq een

blik op het vliegtuig en zegt: "Het lijkt wel of mijn vliegperiode letterlijk voorbij is gevlogen. Wat een toestel, wat een herinnerinqen!"

TEKST:WILBERT VAN HANEGHEM, EENBANDER / FOTO'S:

LEXVERSPEEK/ MET DANKAAN LUCHTVAART-THEMAPARKAVIODROME

WWW.AVIODROME.NL

CabinReady 27.

Baile de verano

Eergisteren was het weer zover: het 'Summer Ball' van de tennisclub zou plaatsvinden in Restaurante Los Arcos. Vorig jaar had ik heerlijk gedanst en omdat ik gehoord had dat mijn danspartner van die avond , 'Mick Jagger', ook weer van de partij zou zijn, verheugde ik me zeer op onze hernieuwde kennismaking.

In de tuin van het restaurant, dat zowaar in onze woonplaats lag, en niet ergens een half uur rijden van ons huis vandaan, verzamelden we ons met een glaasje cava, of jus, om even gezellig bij te kletsen ( of roddelen, want daar zijn de Engelsen goed in) en om natuurlijk elkaars outfit te bewonderen ( of stiekem te bekritiseren). De meeste dames doffen zich dan ècht helemaal op en sommige mannen waren zelfs in smoking op komen draven wat me, met de hitte in het achterhoofd, niet erg comfortabel leek, zeker niet om in te dansen.

Het eten was zowaar goed, maar dat was waarschijnlijk omdat we, voor de verandering, in een Spaans restaurant aten ! Eén van de mannen aan onze tafel kocht heel galant een rode roos voor de dames en poseerde zelf heel schalks met zo'n roos, als een hond met een kluif in zijn bek, voor de fotografe ( ik).

De laatste tijd neem ik altijd mijn kleine Sony Cybershot mee, want die past zelfs in het kleinste tasje, om allerlei festiviteiten vast te leggen, vooral alles wat met de tennisclub te maken heeft. Zij publiceren de foto's dan later weer op hun website. Helaas heb ik nog niet uitgevonden hoe ik scherpe foto's in het donker kan maken van' rock and roll'-ende figuren. Maar dat vind ik nog wel uit.

Ed zong weer enige nummers uit zijn repertoire en daarna was het de beurt aan de DJ, die gespecialiseerd is in het draaien van dansmuziek voor onze generatie; dus de gebruikelijke Rock and Roll, Twist, Jive, etc., zeg maar muziek, waar wij op dansten toen we nog 'jong' waren. Ik vraag me af of de huidige generatie later, als ze onze leeftijd bereikt hebben, willen dansen op die gehoorbeschadigende dreun waar ze nu urenlang op' dansen'. Ik denk het niet, want dan zijn ze allang doof.

Ik danste met Simon and John en nog een John en ene Norman en de andere John die ik al 'Mick' noemde. Ze waren heel aanhalig en soms ronduit amoureus! Ik moest mezelf er soms aan herinneren dat we geen achttien meer waren en dat ik niet met puisterige tieners, die last van hun hormonen hadden, te maken had!

Verdorie zouden die verd... Spanjaarden misschien Viagra door het eten hebben gedaan en nu om de hoek zitten te gluren om te kijken of die 'mayores' een orgie zouden aanrichten? Maar ach, wat maakte het eigenlijk uit! Het was fantastisch om even in die fantasie te leven. Energie had ik genoeg, door het vele trainen ben ik in een uitstekende conditie en kan ik urenlang rondspringen. Helaas de mannen niet, die waren, ondanks het feit dat ze hun jasje hadden uitgedaan, helemaal doorweekt! Arme zielen.

Om één uur was het feest afgelopen. Het was weer mooi geweest !

Misleidende titel

"Waarom vrouwen chocola lekkerder vinden dan seks", de titel van het boek viel me onmiddellijk op en dat was natuurlijk ook de bedoeling, want ik liep rond tussen de tafels met daarop stapels boeken, allemaal bestsellers, die ze in de AKO boekhandel in de vertrekhal van Schiphol verkopen.

Dit soort boeken die onder het mom van een zweempje wetenschappelijkheid aan de lopende band verschijnen heeft kennelijk een grote aantrekkingskracht op lezers die op zoek zijn naar vermakelijke beschrijvingen van de vele komische misverstanden die er tussen de beiden seksen bestaan. In ieder geval moet de tekst niet te moeilijk zijn zodat de intellectuele vermogens niet te veel hoeven te worden aangesproken.. Zo herinner ik me nog de bestsellers van een paar jaar geleden die Allan & Barbara Pease hebben geschreven: "Why men don't have a clue and women always need more shoes", en zijn voorganger: "Why men don't listen and women can't read maps".

Echt wetenschappelijk gaat het er daarentegen aan toe in de boeken van Mary Roach, die met "Bonk", een humorvolle beschrijving geeft wat er o.a. in de hersenen en in de rest van hun lichamen gebeurt als twee mensen seks met elkaar hebben. Omdat het uiterst moeilijk was om vrijwilligers te vinden die 'het' in een laboratorium met elkaar wilden doen terwijl ze met draden verbonden waren aan allerlei meetapparatuur, deed ze het maar zelf, met haar echtgenoot. Ondanks dat het over wetenschappelijke onderzoeken gaat leest het boek als een trein door de geestige formuleringen van de schrijfster.

Maar goed, voordat ik in het boek begon te lezen waarom vrouwen chocola lekkerder vonden dan seks dacht ik dat het kwam, omdat er al een tijdje bekend is dat cacao ingrediënten bevat die het serotoninegehalte in het bloed verhogen wat weer als gevolg heeft dat het ' het zich goed voelen' bevordert. Maar dan zou het logisch zijn om te denken dat vrouwen het allebei even lekker zouden vinden. Bovendien heb ik het idee dat er veel mannen zijn die chocola ook best lekker vinden. De reden dat alleen maar vrouwen daarom chocola boven seks prefereren zou naar mijn, emancipatoire, mening dan ook waarschijnlijk meer te maken moeten hebben met hele andere factoren, waarover je maar weinig leest: bv. dat er een heleboel mannen op deze wereld hele slechte minnaars zijn.

Ik herinner me nog uit de zestiger en zeventiger jaren van de vorige eeuw dat er speciaal voor de vrouw allerlei handboeken uitgegeven werden, waarin tips werden gegeven hoe je je echtgenoot seksueel in je geïnteresseerd kon houden. Hilarische tips, zoals hem frisgewassen opwachten als hij uit zijn werk thuis kwam, gekleed in een minuscuul schortje of strak in het leer naar gelang zijn fantasieën, nadat je natuurlijk eerst de tafel feestelijk had gedekt en de hele middag in de keuken zijn favoriete gerechten had staan klaar te maken. Natuurlijk leidde je hem eerst naar de badkamer om hem een heerlijke massage te geven en de rest volgde dan vanzelf wel... Of, als je uitging vergat je een slipje aan te trekken en dat vertelde je hem pas halverwege de avond. O, o, o, wat stout! Mijn vriendinnen en ik moesten ook grinniken om het boek "How to bellydance for your husband", we zagen al die huisvrouwen al voor ons en de verbijsterde gezichten van de mannen, die comfortabel met de pantoffels aan, vanachter hun avondkrant de ingestudeerde kronkelingen van hun vrouwen gadesloegen. En waar waren de kinderen en de huisdieren gebleven ?

Tegenwoordig is het al niet veel beter als ik de inhoud van de damesbladen, zoals de Cosmo(politain), Elle en Marie Claire moet geloven. Alleen zijn er wat nieuwe trends bijgekomen, zoals vrouwvriendelijke pornovideo's, slow sex ( net zoiets als slow food, neem ik aan), tantra-seks, bondage en andere variaties, die het seksleven spannend moeten houden.

Toen ik het titelblad binnenin het boek opensloeg zag ik dat "Waarom vinden vrouwen chocola lekkerder dan sex" een vertaling was van het Amerikaanse "Do Gentlemen Really Prefer Blondes ?" Gelijk begreep ik waarom de Nederlandse titel was zoals hij was.... uit puur winstbejag, want wie in Nederland kent de film: "Gentlemen prefer blondes" met Marilyn Monroe nog ? Hetzelfde principe wordt toegepast door de roddelbladen zoals Privé, Story, Weekend e.a. die bv. buiten op de omslag schrijven: "Heeft Koningin Beatrix een geheime minnaar ?" Je ziet dan een onduidelijke foto waarop nog net een schim te zien is die de achteringang van Paleis Noordeinde binnenschiet. Als je het artikel openslaat blijkt het Hans van Mierlo te zijn die als Minister van Staat een kopje thee ( iets sterkers mag-tie niet meer) met HM is komen drinken.

Maar, denkt de lezer, wat heeft dit allemaal te maken met mijn leven in Spanje? Nou... net zoveel als chocola met seks !

Wim 's Werkplaats

In Nederland wordt op de televisie een programma uitgezonden dat: "Help, mijn man is klusser" heet. Uiteraard heb ik het nog nooit kunnen bekijken, omdat mijn man geen interesse heeft. Ja, vanzelfsprekend, want dan zou hij iets zien wat lijkt op zijn eigen behandeling van de talloze klussen waar hij ooit aan begonnen is, maar die nog immer onafgemaakt liggen te wachten op de laatste hand. Voor iemand die héél netjes en georganiseerd is, betekent het een ramp, maar na 24 jaar heb ik me er allang in geschikt.

Zo vind ik overal, in huis en tuin, gereedschap rondslingeren dat daar gebruikt is en op die plek is blijven liggen tot het voor de volgende keer nodig is. Terugbrengen waar het vandaan komt is immers onnodige energie verspillen ? Na 1 dag, week, maand, jaar, het hangt er vanaf, pak ik dan zuchtend een doos en gooi alles erin, tot het kleinste schroefje en moertje aan toe, en breng het naar de werkplaats die gevestigd is in de middelste van de drie garages. Dat het daar een ongelofelijke chaos is bewijst de bovenstaande collage. Hij kan nu eenmaal niets weggooien en de troep ligt te wachten tot het totaal verroest en/of verrot is.

In Mallorca was zijn werkplaats boven aan de 111- tredige trap gevestigd. Binnenin was er een grote rots en daarom heen waren de schappen, dozen, laden etc. met het gereedschap, gevlijd. Soms kreeg ik uit Nederland een telefoontje om iets in die werkplaats te gaan opzoeken. Als ik de deur opendeed beving me dan altijd een licht gevoel van paniek omdat ik in de eerste plaats helemaal niet technisch ben, dus onbekend met het gezochte voorwerp, en in de tweede plaats was het daar zo'n rotzooi dat ik het allerliefste gelijk rechstomkeert wilde maken. Geen wonder dat ik dan ook altijd onverrichterzake de trap weer af moest dalen om met schaamrood op de kaken te bekennen, dat ik 'het' niet had kunnen vinden.

Toen we 11 jaar geleden naar hier verhuisden overtuigde ik mijn man er dan ook van dat hij zijn werkplaats vanaf dat moment ordelijk moest inrichten, schoon schip moest maken. Een vuilcontainer met overbodige rommel hadden we immers al op het eiland achtergelaten ? Hij begon goed met keurig planken te installeren met daarop dozen, waarop stond wat er in zat. De platte werktuigen werden opgehangen aan de muur en de werkbank was leeg.

Mensen zijn netjes en ordelijk of ze zijn het niet, het is niet te veranderen, dus heb ik er maar in berust dat ik in rommel zal moeten leven, met om iedere hoek" unfinished business". Och, als dat het ergste is....

De vuilcontainer staat ergens geduldig te wachten.

Fun Tournament

"Zou jij niet een toernooi willen organiseren voordat het te heet wordt ?" vroeg de voorzitster van onze tennisclub me tijdens de afgelopen committee-vergadering. Eh ja, vooruit dan maar, hoewel het eigenlijk altijd een heel gedoe is, vooral om mensen gemotiveerd te krijgen om mee te willen doen. Mijn bedoeling was om die redenen dan ook, dat het vooral een ontspannen gebeuren moest zijn en 'fun', want tijdens de competitie gaat het er al serieus genoeg aan toe.

Het was een prachtige, zonnige morgen met een aangenaam koel briesje. Iedereen speelde vier maal acht games. Na vier games ging één van de partners van de dubbel naar de overkant van het net, zodat je, gedurende het toernooi met, en tegen, iedereen speelde.

Het verliep prima, zonder al te veel gedoe over' line-calls' en' score-keeping'. Er waren een paar mannen, die geblesseerd waren, en dus niet mee konden doen, vrijwillig gekomen om mij te helpen, wat aardig was. Na twee-en half uur waren alle partijen gespeeld en kon ik de prijzen uitreiken aan de trotse winnaars.

Daarna togen we naar het restaurant op de club, dat gespecialiseerd is in Italiaans eten, waar ik pizza's , salades en drankjes had besteld.

Nog twee toernooien, de Club Kampioenschappen en het 'Kees Romeijn Toernooi' en dan geef ik mijn taak als Club Captain over aan een volgende ( hoop ik).

Koffiekransje bij Hazel

Hazel is ooit eens, in een grijs verleden, getrouwd geweest met een Duitser en daar heeft ze een tik van meegekregen door een typische Kaffee und Kuchen- middag te organiseren. Met deze traditie was ik al vertrouwd geraakt toen we nog op Mallorca woonden, want daar werden we regelmatig door onze Duitse Nachbarn uitgenodigd om bij hun je helemaal misselijk te komen eten aan, soms wel, vier verschillende taarten die ze uiteraard zelf gebakken hadden.

In Hazel 's geval waren er drie: aardbeien, zure kersen en citroen, aangevuld met custard, op een knapperige bodem. Uiteraard moet je er dan heel veel Schlagsahne opdoen en sterke koffie bij drinken. Thee mag ook.

Wij, uitgenodigde dames van de tennisclub, deden ons best, maar al na het nuttigen van de eerste taartpunt kregen we het moeilijk. Een tweede stukje eten, laat staan een derde, leek haast een onmogelijke opgave maar we konden onze vriendin toch niet teleurstellen, nadat ze zoveel moeite voor ons had gedaan ? OK, een héél klein stukje dan nog van deze en een paar hapjes van die.

Waar praten dames zo al over. Och, hun mannen natuurlijk met al hun gebreken. Hazel zwoer dat ze nóóit meer zou trouwen en de andere dames ook, maar het was uiteraard bij de meesten van ons nog helemaal niet aan de orde, omdat we nog getrouwd waren. Eentje zelfs nog met haar eerste man; wat een uithoudingsvermogen !!

De inrichting van huis en tuin. Hazel had een paar jaar geleden haar huis dat in een totaal uitgewoonde staat verkeerde, gekocht. Ze had het helemaal laten verbouwen wat niet wegnam dat haar nieuwgeverfde huis als een vlag op een modderschuit stond omdat de buurt waarin ze woonde bijzonder onappetijtelijk oogde, hoewel het, als een klein lichtpuntje, dichtbij zee lag. De meeste huizen hadden duidelijk een flinke opknapbeurt nodig, de meeste straten waren onverhard, de telefoon- en elektriciteitsdraden hingen slordig aan palen boven de grond

en als klap op de vuurpijl waren een aantal hoertjes dichtbij, aan de weg van Alicante naar Valencia, hun beroep aan het uitoefenen. Als de stoelen leeg waren, waren ze 'aan het werk'!

Daarna bekeken we de smalle strook langs haar huis waar ze bloemen en planten in de perkjes had gezet. De gewone Middellandse Zee variëteiten, zoals lavendel, bignonia en druivenstruiken.

En praten over mode natuurlijk. Hazel ging over een paar weken naar Duitsland, omdat haar zoon ging trouwen, ik heb niet helemaal gevolgd voor de hoeveelste keer, ik dwaal namelijk met mijn gedachten wel eens af. Maar ik werd weer wakker toen ze met de jurk aan kwam zetten die ze had gekocht. De schoenen en bijbehorende tas had ze, geloof ik, geleend van een goede vriendin of zoiets. Alle dames zeiden ' oe' en' aa' en toen kwamen de flessen wijn op tafel.

Eindelijk...!

Una tarde en mayo

Zo 'n heerlijke meiavond buiten op het terras: Floppi, Mützi en ik kijken naar de boerenzwaluwen, die hun babies voeren. Een schattig gezicht, die ouders zich zo te zien uitsloven, terwijl de vogeltjes hun snaveltjes open en dicht doen op het ritme van pa-pa en ma-ma.

Wat niet zo schattig is, is dat ze zo nu en dan achterstevoren op de rand van het nest gaan zitten en:  'kledder', ligt er weer een vogelpoepje op de rest van de hoop. Daar valt niet tegen schoon te maken. De enige oplossing zou zijn de nestjes weg te halen vóórdat de ouders kans hebben gezien hun eitjes te deponeren, maar daar zijn we veel te weekhartig voor.

Ook de boomratten lopen vrijelijk in de tuin rond. Ondanks het feit dat ze zo nu en dan achterna worden gezeten door onze honden, of de katten van de buren, is onze tuin een paradijs voor ze. Zo nu en dan kijk ik recht in een paar mooie bruine oogjes die je doen denken aan eekhoorntjes, tot je de staart ziet natuurlijk.  

Een paar jaar geleden hebben we een aantal klimrozen 'New Dawn' meegenomen uit Nederland, omdat ik ze zo mooi vind maar hier in Spanje nergens kon vinden.

De bloei was dit jaar voor het eerst uitbundig. Helaas zijn de rozen in de warmte gauw uitgebloeid maar ik heb er toch nog een paar, met het licht van de ondergaande zon, op de foto kunnen vastleggen voordat de grootste pracht voorbij is. In de zomer is het te heet voor ze, maar soms in het najaar, als het wat koeler wordt, bloeien ze voor een tweede keer, al is het dan wat minder uitbundig.

Ed 's Music Night

    Het is natuurlijk veel leuker om een enthousiast berichtje te schrijven over wat ik zo uitvoer en wat me bezig houd. Deze keer zal het echter niet lukken, ben ik bang. Had ik me maar weer niet laten bepraten om iets bij te wonen waarvan ik al van te voren wist dat het me niet zou gaan bevallen, want ik had een zelfde soort avond in hetzelfde restaurant al eens eerder meegemaakt. Maar omdat de voorzitster van onze tennisclub getrouwd is met Ed, ondersteunen de leden hem als hij zo nu en dan optreedt als zanger/entertainer. Hij zingt dan populaire 'evergreens' die ooit op het repertoire stonden van o.a. Frank Sinatra, Sammy Davis jr., Neil Sedaka, Willy Nelson etc. Uiteraard bestaat het publiek dan ook voornamelijk uit toehoorders die nog een levendige herinnering hebben aan de uitvoering van deze beroemde 'crooners':  zestig-plussers dus. 

     Ondanks het feit dat hij zijn best deed, kon hij toch niet verhinderen dat de oorspronkelijke versies heel wat beter hadden geklonken. Ook zo 'n computer met begeleidingsmuziek en de tekst op een lessenaartje deden meer denken aan een veredelde karaoke-voorstelling en het geluid was zonder nuance en veel te hard. Het publiek begon er wat later op de avond dan ook flink doorheen te kakelen en vroeg om dansmuziek. 

    Het geheel vond plaats in een restaurant in de Jávea Arenal buurt, dat ergens ingeklemd ligt tussen troosteloze, voornamelijk onafgemaakte en leegstaande nieuwbouw, een haveloos kermisje en enige, vol met afval gedumpte, terreintjes. De kwaliteit van het eten was belabberd en van een even kleurloze en smakeloze kwaliteit. Het was betrekkelijk goedkoop en daarom misschien geschikt voor de uitsluitend Engelse clientèle ? Door de ramen konden de restaurantbezoekers hun eigen meegebrachte auto 's bewonderen en aan de muren hing nondescripte moderne kunst, alsof de eigenaar had gedacht dat die zijn restaurant zou verheffen tot een sjieke eetgelegenheid.

    Ik zat te bedenken dat Wim nu thuis lekker van mijn ovenschotel met tonijn zat te smullen terwijl ik op hetzelfde moment een waterig en vettig kweekzalmkoteletje voor mijn neus had staan met een paar wortelschijfjes, broccoli- en bloemkoolroosje en een kwak aardappelpuree, wat eruit zag alsof het uit een pakje kwam, want het had een glazige finish. 

    Waarom ga ik toch steeds weer met die Engelsen eten, terwijl ik allang weet dat het zo goedkoop mogelijk moet zijn en al helemaal niet Spaans, stel je voor. Ik heb al een paar keer geweigerd mee te gaan naar een Fish and Chips Restaurant, dat het toppunt schijnt te vertegenwoordigen van de Engelse eetcultuur. De laatste keer dat ik had toegezegd dat ik mee zou gaan heb ik het zelfs ( 'Freudiaans' ?) vergeten en vroegen ze me de volgende dag waarom ik niet op was komen dagen ? Oops, I forgot, sorry !

    Ed heeft al weer plannen gemaakt voor zijn volgende optreden, hoorde ik. Ik geloof, dat ik op die betreffende avond al een andere afspraak heb.

Eindelijk gerechtigheid

Vandaag is het een bijzondere dag, want vanaf heden heb ik recht op AOW, waarvan ik twintig jaar geleden dacht dat het wel afgeschaft zou zijn tegen de tijd dat ik aan de beurt was. 

Niet dat ik het niet verdiend heb ! De eerste dertig jaar van mijn werkende leven heb ik premies afgestaan van mijn salaris en de laatste twintig jaar in het buitenland heb ik vrijwillig geld afgedragen om niet gekort te worden op mijn ouderdoms pensioen.

Om de AOW te kunnen ontvangen moest ik hier naar de Sociale Dienst om bergen formulieren in te vullen, waarin ze wilden weten, waar en wanneer en bij welke bedrijven ik gewerkt heb en dezelfde gegevens moest ik eveneens opgeven voor man en ex-man. Dat was nog behoorlijk lastig om zo ver in mijn en mijn echtgenoot's geheugen terug te gaan, vooral omdat ik tijdens zijn werkzame leven niet aanwezig ben geweest en er dus geen herinneringen aan heb. En waarom moeten ze dat eigenlijk weten, ik heb immers zelf al die jaren mijn eigen premies betaald en niet mijn echtgenoten. Kennelijk komt dat niet veel voor bij vrouwen van mijn generatie. Bovendien willen ze hier bij alle formaliteiten ons trouwboekje zien alsof ik zonder niet besta. Ik mag ook geen bank in Nederland opgeven om mijn pensioen op te laten storten:  nee, het moet per se een Spaanse Bank zijn. Die vinden we eigenlijk niet geschikt, omdat ze zoveel commissie voor iedere transactie vanuit het buitenland rekenen. Maar goed, dat veranderen we later wel weer.

Een groepje dames van de tennisclub had een verjaardagslunch voor me georganiseerd en heerlijke champagne, wijnen en hapjes werden me voorgeschoteld. De gastvrouw had zelfs een speciale birthday cake gebakken, die met symbolische brandende kaarsjes binnen werd gebracht. Heerlijke chocolade met amandelen. Ze hadden allemaal een kaart geschreven, waarin ze hun medeleven met mijn bereikte ouderdom uitten. Deze was de leukste : 

Proost !

Een hond in Spanje

Iedere avond als ik om een uur of zes buiten ga zitten om een glaasje wijn te drinken en tevreden naar mijn tuin te kijken, komen Floppi en Mützi er gezellig bij zitten en spelen leuke spelletjes zoals verstoppertje en tikkertje. Als ze moe worden graven ze een lekker koel gat in het grind en gaan daar in liggen mediteren. Ze houden me echter wel in de gaten want als ik opsta, volgen ze me onmiddellijk, waar ik ook heenga. Ze hopen naar de keuken, want dan krijgen ze hondenbrokjes en meestal nog iets wat van de tafel afvalt nadat wij gegeten hebben. Daarna krijgen ze een 'dentarask', een botje om hun tanden schoon te houden en een kauwstokje. Dat weten ze, dus als we het vergeten, herinneren ze ons eraan door voor onze voeten te blijven lopen en ons met de poot aan te tikken. En niet te vergeten die smekende hondenblik ! Wie zegt dat dieren niet kunnen praten ?

 Vanmorgen zag ik op ons weggetje een aantal honden uit een boomgaard komen om snel de weg over te steken. Zo te zien waren het podenco's, die waarschijnlijk door hun eigenaren waren losgelaten. Mijn hart gaat naar die dieren uit, maar er is niet veel aan te doen zolang de Spanjaarden zelf niet begrijpen dat ze verantwoordelijk zijn voor het welzijn van alles wat leeft, waarmee ik niet alleen honden bedoel.

Ik las in de kranten, dat veel stierenrennen die bij ieder dorpsfeest horen, door geldgebrek vanwege de economische crisis, afgelast worden.  Als ze nu ook eens ophouden op alles te schieten wat beweegt als het jachtseizoen is (vanwege de ammunitiekosten) en niet ieder weekend voor miljoenen euro's de lucht inknallen aan vuurwerk, omdat het zo lekker veel herrie maakt, dan scheelt dat veel verspilling van geld en voor mij veel onnodige ergernissen.

rozentuin

Ieder jaar om deze tijd is het een waar genoegen om al mijn verschillende soorten rozen weer in bloei te zien komen. De tuin staat verder vol huizenhoog onkruid, de heggen schieten naar alle kanten uit, door het grind van de oprijlaan komen allerlei soorten interessante wilde planten naar boven, de terrassen liggen vol met zand en vogelenpoep, het zwembad wordt troebel, de potten moeten nodig gevuld worden met zomerbloemen, maar.... de rozen floreren. Ik hoef er gewoon niks aan te doen. Nou ben ik natuurlijk wel steeds van plan om hard te gaan werken en zo nu en dan doe ik dat ook wel, maar ik houd het allang niet meer bij. Er zijn teveel andere dingen, die mijn aandacht opeisen. Prioriteiten stellen dus.

Voorlopig maak ik foto's van mijn bloemen en geniet van hun aanblik en hun geur.

 

April in Amsterdam

 Wat een geluk had ik, dat het zulk prachtig weer was in Nederland.

Vaak als ik kom regent of miezert het, is de lucht grijs en zien de mensen er somber en grauw uit. Dan weet ik weer waarom ik het zo fijn vind om in Spanje te wonen. Een hele week zonneschijn, beter had ik het niet kunnen treffen. 

Een zondagmiddag in Amsterdam is dan een genoegen, tenminste als je er niet tegenop ziet je in de menigte te begeven. Overal op de straten, pleinen en parken liepen mensen te flaneren en de terrasjes zaten overvol. Zo zaten mijn vriendin en ik op het terras van het Americain Hotel op het Leidseplein en keken naar het voorbijtrekkende publiek. Toen we geluncht hadden, met een paar glaasjes wijn erbij, keken we aan de overkant even binnen bij Grand Café Stanislavski, dat op de plaats zit waar vroeger de hoofdingang van de Stadsschouwburg was gesitueerd. Er was veel over te doen geweest, dus waren we nieuwsgierig naar hoe het er uitzag. Het was er stil en de ambiance vrij kil door de hoge plafonds en de kale, sobere inrichting. Echt ´gezellig´ vond ik het er niet, maar dat zou anders kunnen zijn als er een theatervoorstelling is.  Later slenterden we langs de terrassen en keken naar de rondvaartboten, die vlakbij op de Amstel vertrokken. Mijn vriendin zocht in bars en bioscopen naar de gratis kaarten die speciaal voor Koninginnedag worden uitgegeven door de stad Amsterdam. Obama en Putin met olijke t-shirts aan met het opschrift: ´Kiss me I´m drunk´ en Hillary Clinton met oranje pruik en opvallend décolleté. Op gevaar af, dat ik gearresteerd zal worden door de CIA en KGB, laat ik ze hier zien.

We kwamen voorbij het Vondelpark en liepen via het Museumplein naar het Concertgebouw om daar de bus te nemen naar Amstelveen. Op dat moment speelde Enrico Pace en ik was het liefste naar binnen gegaan om mee te luisteren. Volgende keer moet ik dat beter regelen. 

Bij het uitstappen van de bus in Amstelveen zagen we in een tuin deze magnolia in bloei staan.

Lente in Nederland. Als de zon schijnt is er geen mooier land.

"Memories."

Het was een prachtige voorjaarsdag in Nederland en ik reed mee van Amstelveen naar het Aviodrome in Lelystad, waar ik moest zijn voor een interview.  Ik verbaas me iedere keer weer over het drukke verkeer op de wegen en keek nieuwsgierig, tussen de vele auto's door, naar het Naardermeer en het IJmeer en de vele naargeestige blokken met kantoor- en appartementengebouwen in de buurt van Almere. In de Flevopolder hing een frisgroene waas tussen de takken van de bomen en de weilanden waren geel bespikkeld met paardenbloemen. 

De KLM bestaat dit jaar 90  jaar en zoals ieder jubileumjaar wordt er iets aan gedaan.

Zo maakte ik het 50-jarig jubileum mee in 1969, dat grootscheeps gevierd werd met  allerlei festiviteiten. Nu, 40 jaar later ben ik er nog steeds om erover mee te praten: hoe alles veranderd is, van kleinschalig naar grootschalig maar nog steeds hetzelfde als je de generatieverschillen niet meerekent.

Ik werd uitgenodigd voor een interview in het Aviodrome bij Lelystad om samen met vroegere collega's uit te leggen wat er in de zestiger en zeventiger jaren van de vorige eeuw allemaal veranderde in de luchtvaart, gezien door de ogen van het cabinepersoneel van toen.

Het is een vreemde gewaarwording om je te realiseren dat je deel bent geworden van het verleden, terwijl je in je huidige leven nog steeds bezig bent met nieuwe uitdagingen.

Er is een groot verschil of je in het verleden bent blijven steken ( omdat dat de mooiste tijd van je leven was) of dat je bezig bent met je projecten in het heden, die je alleen maar goed kunt doen omdat je de ervaringen van vroeger geïnternaliseerd hebt, waarop je verder kunt bouwen. 

Mijn oud-collega's hadden plakboeken bij zich van alle vluchten die ze ooit gemaakt hadden. Ik had niets bij me, al heb ik wel dagboeken en vluchtbijzonderheden vanaf 1980 bewaard, maar ik vond het iets persoonlijks, wat van geen belang is voor andere mensen. Of vergis ik me ? Ik geloof, dat de meeste mensen niet geïnteresseerd zijn in een opsomming van namen of gebeurtenissen, tenzij er iets opmerkelijks gebeurde in de persoonlijke sfeer.

We maakten een wandeltocht langs de vele verschillende vliegtuigen waarmee de KLM zijn diensten heeft uitgevoerd: de DC 3 ," superconnie" ( de boterballentijd) etc. en de B747, het begin van het tijdperk van het massavervoer per vliegtuig. 

Een fotograaf maakte foto's van ons in, om en nabij de vliegtuigen waar we op gevlogen hebben en de interviews werden gedaan door een freelance redacteur van een tijdschrift voor het cabinepersoneel van nu. Hét grote onderscheid vanaf de introductie van de B747 in 1970 is geweest, dat de cabinebemanning toen verdubbelde en dat het aantal vrouwen van hoogstens drie op vorige vliegtuigen ging naar tien. 

Natuurlijk niet alleen dat. Er waren veel technische verbeteringen, die een groot verschil maakten, maar voor de nieuwere generaties is dat nauwelijks interessant, want zij weten niet beter. Ook zij zullen eens achterhaald worden door de tijd.

Maar toch aardig dat er aandacht wordt geschonken aan: "er was eens..." .

 

 

Vrolijk Pasen

Het is toch wat !

Iedere vrijdag als we de lokale kranten opslaan staan er zo'n beetje dezelfde dingen in , zoals :

corrupte burgemeesters en/of wethouders afgezet en soms zelfs juridisch vervolgd. De schandalen hebben meestal te maken met vriendjespolitiek en bouwfraude. Deze week zijn de bestuurders van Denia, Teulada, Calpe en Vall de Laguar in het nieuws, maar het zouden net zo goed andere gemeenten kunnen zijn, want overal spelen dezelfde zaken. Misschien is een gekozen burgemeester toch niet zo'n goede oplossing, zeker niet in kleinere gemeenten waar al decennialang dezelfde families de touwtjes ( en de grond) in handen hebben. 

Een ander onderwerp is de kredietcrisis en de alsmaar verslechterende wisselkoers van de Engelse pond tegenover de euro. De Engelse expats en bezoekers hebben een derde van hun inkomen als sneeuw voor de zon zien verdwijnen. Hierdoor lopen het toerisme, de horeca, de hotelbusiness, supermarkten, huizenbouw en alle aanverwante bedrijven enorme schade op. Ik denk dat het dominostenen-omgooien record niet meer nagebootst hoeft te worden in een grote lege kippenloods, het gebeurt gewoon hier, bij open daglicht en het enige wat we eraan kunnen doen is:  ernaar kijken.

Het opvallendste artikel dat gewijd was aan de economische malaise vond ik deze week in de 'Hallo' het Nederlandse weekblad aan de Costas : "Minnaressen de dupe van de economische crisis!" Wat is hier aan de hand ? Bij een onderzoek onder Britse beursmensen bleek:  net als luxewagens eisen minnaressen veel tijd en geld. Dus als rijke mannen moeten besparen, dan is de minnares de eerste die het veld moet ruimen. De oorzaak zou zijn dat mannen een scheiding vrezen in deze economisch onzekere tijden; het zou namelijk hun financiële ondergang kunnen betekenen. Bovendien hebben mannen minder libido ( impotent ?) in zorgelijke tijden. Tja, je mag dus van geluk spreken als je een getrouwde vrouw bent tijdens een economische depressie? Jammer voor de minnaressen, hopelijk hebben ze goed gespaard. Zo zie je maar dat je als vrouw te allen tijde moet zorgen voor financiële onafhankelijkheid !  Een vakbond voor gedumpte maintenées oprichten, is dat misschien een goed idee ?

Verder is het hier "business as usual."

Op de tennisclub is het druk i.v.m. de feestdagen, zodat wij onze competitiewedstrijden niet meer thuis kunnen afwerken, maar elders banen moeten zoeken. Dat was nog even een heel georganiseer, maar we hebben gelukkig alternatieven gevonden.

Verder heb ik afgelopen week een liefdadigheidsevenement bijgewoond in Calpe.

 

De opbrengst van de avond was voor de weeskinderen van de Emaus-stichting. Die kinderen zijn niet alleen wees omdat ze geen ouders hebben, maar omdat ze net als honden en katten op straat zijn achtergelaten. Verder zijn er ook tehuizen voor verwaarloosde ouderen, teenagers met problemen en een soort 'Blijf van mijn lijf' huizen voor vrouwen en kinderen die thuis mishandeld zijn.  

Er traden een paar professionals op, zoals Wesley Phillips en Ed Rogers ( de laatste is de echtgenoot van de voorzitster van onze tennisclub),  maar de rest van de avond werd gevuld door amateur-dansers en - zangers. Je moet dan begrip hebben voor het feit, dat ze nerveus zijn, maar het leverde wel een paar hilarische momenten op. Al het eerste nummer werkte op mijn lachspieren omdat een paar Engelse dames, met bovendien een behoorlijk overgewicht, een flamenco-show gaven. Niet alleen waren de ingestudeerde bewegingen onbeholpen en plichtmatig, maar ze hadden ook nog de passie vergeten, waardoor de flamenco zo spannend kan zijn. 

Het koor werd begeleid door een man op een keyboard. Hij was zo zenuwachtig dat hij er regelmatig naast zat en zelfs stukken oversloeg,  zodat het koor niet meer wist waar ze waren. Verder ging hij steeds sneller spelen, wat de dirigente voor de nodige problemen plaatste. Daar lach je natuurlijk niet om, want het was, letterlijk, tenenkrommend entertainment.

Bij een playbacknummer bleef de plaat steken, niet één maar tweemaal en een 'seniore' danseres struikelde, tijdens een dansje als begeleiding van het lied:  "The King and I",  over haar hoepelrok zodat ze met haar benen spartelend in de lucht een enorme grote onderbroek liet zien.

Maar voor het goede doel bleven we braaf zitten en gaven iedereen aan het einde een hartelijk applaus.

Ze gaan een vervolgshow geven. Ik houd mijn lezers op de hoogte.

Het 'Frankrijk-gevoel'.

Het is vroeg in de morgen in Menton en ik loop langs de boulevard op weg naar de tennisclub, waar ik om 8.45 uur mijn single moet spelen. De ochtendzon schittert op het water, de branding spoelt zachtjes aan op de keitjes die mee teruggezogen worden de zee in, en de palmen wuiven in de wind. Op de avenue, landinwaarts, hangen de sinaasappeltjes nog aan de bomen, de mimosa bloeit uitbundig en de plantenbakken staan vol met lentebloemen. Bij de boulangerie staan de mensen in de rij om dat heerlijk geurende, verse, brood te kopen voor hun ontbijt en de terrasjes zitten al vol met mensen, die hun eerste kopje koffie van de dag genieten. Wat is dat toch met Frankrijk dat je onmiddellijk voelt dat het leven hier anders is ?

Iedere dag denk ik dat ik mijn tenniswedstrijd wel zal verliezen, want ik ken mijn tegenstanders, maar deze week ben ik eindelijk zover dat ik niet meer nerveus word en gewoon in  praktijk breng waar ik al zoveel jaren voor getraind heb. "I love it when a plan comes together", zei Hannibal al van 'the A-team' en zowaar schoot me die zin te binnen na weer een gewonnen partij.

Op mijn vrije dag besluit ik naar het Jean Cocteau Museum te gaan. Op de middelbare school had ik op mijn Franse literatuurlijst nog  zijn "Les enfants terribles" staan. Vaag staat me bij, dat het verhaal over een broer en zus gaat, die aan de verdovende middelen ( opium?) verslaafd raken. Het museum ligt aan zee in een oud fort en wat er te zien is bestaat eigenlijk uit een collectie van een verzamelaar.Veel centaurs op eenvoudige schetsen, een oude brief, foto's van hem samen met beroemdheden zoals Picasso, de bekende acteur Jean Marais die zijn vriend was, en nog enkele memorabilia.

Na een week van prachtig weer en het winnen van de finale word ik opgehaald door vrienden, die een 'Mas' bezitten in Roquefort les Pins bij Valbonne om daar nog een dag door te brengen. Vorig jaar moesten ze hard werken toen ik daar was, maar nu hebben ze toevallig het weekend vrij. We gaan die avond naar Mougins om te dineren. Het is jammer dat het donker is, want het ligt hoog op een berg en van daaruit heb je een prachtig uitzicht over de kust, maar de  lichtjes in de verte zijn ook mooi.

De volgende dag word ik getrakteerd op een rit door de bergen over smalle, kronkelige bergweggetjes met diepe afgronden aan één kant. We passeren een plek waar tientallen hanggliders boven grote dieptes zweven, ik krijg er acuut hoogtevrees van.

In de verte zien we de besneeuwde toppen van de Alpes Maritimes, maar voor we daar aankomen  slaan we af en rijden over een met keien bedekte, kale vlakte, die zeer afsteekt bij de rest van het landschap. Vóór de lunch lopen we door het

schilderachtige kasteeldorpje St. Paul de Vence, dat beroemd is geworden door o.a. Picasso, die daar een atelier had. We passeren het bekende restaurant "La colombe d'or" met dure auto's voor de deur, zoals een zeldzame Rolls Royce en slenteren wat door het dorpje. Omdat het zondag is zou het heel druk moeten zijn, maar dat is het niet. Alle galerieën zijn zonder klanten en op alle straatjes is het erg rustig. Een teken dat de kredietcrisis ook hier heeft toegeslagen.

Na de lunch rijden we weer terug naar de 'Mas' waar we enthousiast begroet worden door de zeven jachthonden, twee ouders en vijf puppies, van de familie.

Na een heerlijk diner is het helaas weer tijd om terug te vliegen naar Spanje. 

Daar is het ook mooi, maar toch... niet zo mooi als in Frankrijk.  

  

Eén zwaluw maakt nog geen zomer

Vanavond, toen ik naar de zonsondergang boven de bergen keek, zag ik ineens iets boven mijn hoofd fladderen, en : plof, een zwaluw zeeg neer op zijn, ondertussen zwaargehavende nest. Hij ging gelijk zijn vleugels zitten verzorgen, want hoeveel kilometers had hij er al opzitten ? 3000 ? 

Hij is wel erg vroeg dit jaar, want vóór half maart hebben we hem zelden terug zien komen.

Twee ochtenden geleden hoorde ik, voor het eerst dit jaar, een merel zingen. De mussen kwetteren dat het een aard heeft , de hop maakt zijn rondjes boven onze tuin en de duiven zitten te flirten op een afgewaaide tak van een cypres.  De amandelbomen en de loquats hebben al gebloeid en nu is het de beurt aan de pruim- en laurierboom.  Omdat ik weer eens te laat ben met het snoeien, produceren de rozen alweer nieuwe bloemen. 

Vreemd is dat, om me te realiseren, dat het voor mij in mijn leven de 65ste keer is, dat ik dit lenteritueel meemaak. En lang daarna, als ik het zelf niet meer kan registreren, zal het doorgaan. 

Ik las een paar jaar geleden een interview met iemand, die wist dat hij binnenkort dood zou gaan, en wat hij zei, maakte diepe indruk op mij: "Als ik er niet meer ben, bestaat de wereld niet meer."

Daar moest ik lang over nadenken. Als ik er niet meer ben, dan is de wereld er toch nog steeds ? Maar als er geen mensen zouden zijn, met hun bewustzijn waarmee ze de wereld waarnemen, bestaat hij inderdaad niet. Dus ben ik het gaan geloven. Of het een troost is weet ik nog niet. 

Storm

We hadden al een tijdje geen echte storm meer meegemaakt, maar gisteren en eergisteren was het weer eens zo ver. Windsnelheden tussen de 80 en 130 km per uur hielden heel Spanje in de "alerta roja" fase, dwz dat iedereen, die niet echt de straat op hoeft wordt aangeraden binnen te blijven. Kinderen, die aan het spelen waren in Barcelona gingen dan ook schuilen in een hal, waar helaas het dak naar beneden kwam. Bomen en elektriciteits- en telefoonmasten waaiden om ( alle leidingen in Spanje liggen boven de grond) en aan de kust sloegen de meer dan 10 meter hoge golven op de kades, boulevards en stranden. Een spectaculair gezicht, dat wel, maar de schade is daarna nauwelijks te overzien. Veerboten en de vissers konden niet uitvaren en de vliegtuigen bleven op de platforms staan. Ik zag op de televisie, dat de passagiers op de vliegvelden daar niet erg over te spreken waren en klaagden, dat hun hele weekend naar de knoppen was.
De schade bij ons viel mee: er zijn wat takken van de bomen gewaaid, maar het was niet zo erg als een paar jaar geleden toen onze oude olijfboom bijna in tweeën was gespleten; het bleek dat we net een staartje van een windhoos hadden meegekregen in een klein hoekje van onze tuin. Ook de laurier had een enorm dikke zijtak verloren, die boven op grote cacteeën was gevallen, die zodoende zware averij hadden opgelopen. Met bijsnoeien konden we de bomen een beetje fatsoeneren. Ons huis had gelukkig geen schade. De dakpannen zitten kennelijk goed vast.
Maar het vervelendste bij-effect van slecht weer is hier altijd, dat de elektriciteit uitvalt. Soms voor een paar minuten en soms voor een paar uur. Je weet nooit, als de spanning wegvalt, hoe lang het gaat duren. Zo ging het aan/uit/aan/uit etc., tot de laatste keer wel 6 uur lang. We hadden net, toen het donker werd de generator gestart, die we bij de hand houden in het geval van lange stroomuitval. Dan konden we in ieder geval de verwarming draaien, koken en een boek lezen. Zelfs de TV of computer kunnen we gebruiken. De temperatuur in de ijskasten en freezers was ondertussen al lekker opgelopen en als de storing meer dan 12 uur duurt kan je alles weggooien. Gelukkig viel het gisteren wel mee.
Een ander nadeel van een storm is dat er altijd weer ergens een brand uitbreekt in een natuurgebied, die vanzelfsprekend niet geblust kan worden met vliegtuigjes en helicopters.
Meestal gaat het om een omstreden gebied, waar projectontwikkelaars willen gaan bouwen en de bewoners dat met alle macht bestrijden.
Zo was er gisteren één bij La Nucía, niet ver hier vandaan. Deze keer ging het daar echter om een omgevallen elektriciteitsmast. 

Nu regent het weer.
Aan het begin van de week waren de temperaturen onder nul. Tijdens de storm was het 18 graden en nu gaan we weer wachten tot het 'normaal' weer wordt. Dat doen we nu al sinds eind september. Een kwestie van rustig uitzitten dus.

De toestand in Spanje

Is er iets nieuws onder de zon van Spanje ?

Nou ja , 'zon' ? Die heeft zich vanaf eind september nauwelijks laten zien. Sinds die tijd hebben we geen stabiele periode meer gekend. Het regent veel en het is koud. Of het abnormaal is, weet ik niet. Er wordt veel geklaagd onder de 'expats' dat het hier in de winter zo koud is, velen zijn daarom teruggekeerd naar het land van herkomst of zochten een warmere plek op aarde op. Zo vertrok een paar jaar geleden een bevriend echtpaar naar Thailand, naar Koh Samui, want daar was het tenminste altijd lekker warm ! Voor de grap zei ik, dat als ze daarna naar nòg een warmere plek zouden willen verhuizen, de enige keuze naar de hel zou zijn! Hij vond het wel een goede grap, maar zij was erg bijgelovig en geloofde me misschien wel. De tsunami van een paar jaar geleden was in ieder geval de reden, dat ze hun huis aan het strand verkocht hebben en het binnenland zijn ingetrokken. Ook hadden ze misschien niet gerekend op het feit, dat de regentijd maanden duurt en dat alles dan onder water komt te staan. Ik heb al geruchten gehoord, dat ze plannen hebben om naar Australië te verhuizen. Naar de woestijn misschien ? Ze zijn zich er hopelijk ondertussen wel van bewust dat "ieder voordeel, z'n nadeel hep."

Wat houdt de expats hier verder nog bezig, behalve het weer en de kredietcrisis ? De Engelse pensionados maken zich al jaren druk over hun "fuel allowance", dwz, dat als je in Engeland woont, je als gepensioneerde recht hebt op een brandstofsubsidie , zodat de arme oudjes in de winter niet hoeven dood te vriezen. Dat is natuurlijk heel aardig, maar ze willen het ook ontvangen nu ze in Spanje wonen, maar het lukt maar niet de Engelse regering over de noodzaak daarvan te overtuigen.

De Nederlanders proberen nog steeds gerechtigheid te krijgen, sinds ze door de invoering van de nieuwe zorgverzekeringswet in Nederland, hoge premies moeten betalen + AWBZ, waarvoor ze in ruil in het Spaanse ziekenfonds mogen, met belachelijk lange wachttijden, bureaucratie en geen voorzieningen zoals AWBZ. Als je hulpbehoeftig wordt en zelf niet genoeg geld hebt om ervoor te betalen, moet je dus noodgedwongen terugkeren naar Nederland, wat velen trouwens al hebben gedaan. Zou dat de bedoeling van de Nederlandse regering zijn geweest toen ze deze wet invoerden ?

Een ander onderwerp is de lokale LUV-wet, die vroeger LRAU heette. Ik heb er al eerder over geschreven. Het betreft de land- en huisonteigeningen, zodat de projectontwikkelaars en bouwondernemingen ruim baan krijgen om hun grootschalige projecten door te duwen . Onder deze wet lijden alle inwoners van de Valenciaanse autonomie, ongeacht hun nationaliteit. Het is echter wel zo, dat vele buitenlanders, die op zoek waren naar een rustige omgeving in het achterland, weg van de drukke kust, nu veelal de dupe zijn geworden van een trend, die ze zelf in gang hebben gezet. De Europese Commissie onderzoekt nu of er Europese wetten zijn overtreden. Ondertussen ben je natuurlijk wel je huis, land, en geld kwijt.

Wat verder nog, behalve bureaucratische struikelblokken, verhogingen van lokale belastingen, stijgende werkeloosheid ( 3 miljoen) en corruptie onder burgemeesters en wethouders ? Om in de pessimistische trant verder te gaan las ik vandaag in de Hallo, het Hollandse weekblad aan de Costa Blanca, een interview met een paranormaal begaafde vrouw, die denkt dat er in 2012 ongetwijfeld iets zal gebeuren. Jazeker ! Dit naar aanleiding van de voorspelling van andere eveneens 'begaafden', die beweren dat de wereld in dat jaar vergaat of dat er op zijn minst een zondvloed komt of een soort' spirituele opening', wat dat ook moge betekenen.

Laten we eindigen met iets leuks. Vandaag en morgen worden de dieren weer gezegend tijdens de viering van Sant Antoni Abad ( zie mijn blog van vorig jaar). Een aardige bijkomstigheid is, dat de honden na rijkelijk besprenkeld te zijn door wijwater, gratis een rabies-injectie krijgen.

Volgens mij hadden ze liever een koekje gehad.

Het maken van collages

Toen ik mijn foto's ging beheren kwam ik op Google's Picasa terecht en sindsdien ben ik iedere dag zoet met het ontwerpen van collages, waarbij ik foto's die ik van het Internet haal combineer met mijn eigen foto 's. Deze kerstkaart-multicollage heb ik gemaakt met een foto van een druppel en één van twee witte klapbessen gemaakt door Krijn Dijkema gecombineerd met astronomische foto's van de NASA , genaamd apod's, dwz. astronomical pictures of the day.

Mijn beste wensen voor iedereen die dit leest.

Jannette