vuilnis in Spanje

Ons weggetje 

Onze oude reserve-ijskast ging teveel stroom gebruiken, dus wilden we hem wegdoen.

Als je grootvuil hebt in onze gemeente moet je dat melden bij het politiebureau. Daar vertellen ze je op welke dag je het bij de weg moet zetten en dan wordt het opgehaald. Zo gezegd, zo gedaan. De ijskast werd meegenomen, maar ondertussen had onze buurman er gauw wat bijgezet, de slimmerik, maar dat hebben ze laten staan.

Verderop op ons weggetje staan twee vuilnisbakken, die iedere dag door de vuilnisdienst worden geleegd. Tot ons verdriet liggen echter de dingen die de mensen ernaast gooien er soms weken of maanden later nog. De Duitser, in zijn protserige paleis er tegenover, moet zich wel de haren uit zijn hoofd trekken over de manier waarop zijn uitzicht bedorven wordt en dan hebben we het nog niet eens over de stank. 

In de vele jaren, dat we in Spanje wonen hebben we gezien hoe er hier met vuilnis wordt omgegaan.

In Mallorca woonden we in een mooie vallei aan zee. Vuilnis werd er niet opgehaald. Waar de weg van Sóller afboog naar Deià, boven op de pas, werden na een aantal jaren vuilnisbakken neergezet, omdat vele bewoners daar hun vuil reeds deponeerden, al of niet in zakken. Zelfs toen er bakken stonden mikten de mensen hun zakken, uit luiheid, gewoon uit hun autoraampje. Het was geen wonder dat zich daar al spoedig een legertje zwerfkatten vestigde, die de zakken open krabden om naar voedsel te zoeken. Er waren zelfs mensen die expres hun zak op de grond zetten voor dat doel.

In de mooie natuur, onder een majestueuze amandelboom in een bocht van het weggetje naar ons huis, kwamen de eilandbewoners van heinde en verre om al hun rotzooi juist daar neer te gooien: ijskasten, matrassen, roestige ledikanten,  kapotte stoelen, bouwafval, noem maar op, het lag er( en ligt er waarschijnlijk nog) omdat niemand zich er verantwoordelijk voor voelt.

De laatste jaren zien we enige vooruitgang, omdat de meeste gemeenten plekken hebben opengesteld waar de mensen hun afval gescheiden kunnen weggooien, door speciale bakken voor glas, blik, papier, tuinafval, kleding, etc. neer te zetten. Het nadeel is echter dat je over een auto moet kunnen beschikken en dat de vuilnisophaaldiensten niet altijd de vuilnis ook gescheiden afleveren bij de vuilverwerkingsbedrijven. Maar dat is weer een ander, en ingewikkeld, verhaal over hoe de gemeenten hun budget uitbesteden aan de goedkoopste aanbieder, zodat het vuil  over lange afstanden moet worden versleept en soms gewoon illegaal wordt gestort en in de open lucht verbrand.

Als ik dan zie hoe de huisvrouwen hier iedere dag het stoepje voor hun huis keurig schoonvegen, de boeren hun land netjes bebouwen, maar dat daarbuiten overal in de bermen en onbebouwde landjes het rotzooi zich opstapelt, vermoed ik, helaas, dat de Spanjaarden lijden aan het "Not In My Back Yard"-complex : ieder veegt zijn eigen straatje schoon, voor de andere voelen ze zich niet verantwoordelijk !

Oxy shots en wodka tampons

Nou heb ik toch altijd gedacht, dat je alcoholische dranken tot je diende te nemen via de mond. De tijd heeft die gedachte echter achterhaald. Hoezo mond, er zijn toch betere en snellere manieren om stomdronken te worden?

Ik ben nog opgegroeid in de overtuiging, dat dronken worden niet de bedoeling was van een gezellig avondje uit met vrienden. Meewarig keken we dan ook toe als iemand de grens van plezierig aangeschoten had overschreden. Als hij of zij niet meer op zijn benen kon staan, met dubbele tong begon te praten, of nog erger, de hele boel onder kotste werd er gauw een taxi  geroepen. Weg met die handel !

De trend van de laatste jaren is echter andersom. Je moet juist dronken worden en het liefst zo snel mogelijk. Eerst kwamen er berichten over jongeren op het platteland in Nederland die in boerenschuren bij elkaar komen om daar te gaan coma-zuipen. In Spanje is er de laatste tijd veel te doen over de overlast die de jeugd veroorzaakt met hun "botellones". Ze ontmoeten elkaar op straat, op een plein of op het strand en nemen hun eigen flessen drank mee. De bewoners van de rond omliggende huizen klagen steen en been over de herrie en de puinhoop die ze achterlaten.

In de krant van deze week las ik dat er speciale bars zijn waar je oxy-shots kunt bestellen; dat zijn met gas gevulde tubes waarin op wodka gebaseerde alcohol zit, die je moet inhaleren. Efficiënt middel om snel dronken te worden en ze zeggen dat je de volgende dag geen kater hebt ! Op de Balearen ( in Magalluf hadden ze al zeven van die oxy-bars) heeft de regering de shots verboden omdat ze eerst willen onderzoeken wat de risico's voor de gezondheid zijn. Echter geen nood, er zijn nog veel meer mogelijkheden om zonder te drinken, snel dronken te worden ! Je kunt bijvoorbeeld een voetenbad nemen in wodka, een glas wodka in je ogen gieten of opsnuiven via een rietje in je neusgaten. En wat dacht je van een  tampon die je drenkt in wodka om hem daarna, voor vrouwen, in de daarvoor bestemde plaats te deponeren ? O ja, bij mannen stop je die op een plek "where the sun doesn't shine' . Geheid succes !

Het is me toch wat, al die verschillende mogelijkheden ! Toch denk ik dat ik zo meteen, gewoon ouderwets, buiten op het terras een glaasje cava ga drinken. Door de mond...

Moeten de Spanjaarden Engels leren spreken ?

Het is alweer lang geleden dat ik informatrice was bij de Nederlandse Spoorwegen op Utrecht CS.

Het zag er toen heel anders uit dan nu. Het Inlichtingenbureau had ramen die aan de buitenkant uitkeken op het Stationsplein waar de bussen vertrokken, en aan de binnenkant op de stationshal. Zo hadden wij, informatrices, aan de ene kant een prachtig uitzicht op de mensen die voorbij spoedden in weer en wind, en aan de andere kant de loketten en de haastige reizigers op weg naar de treinen. Er waren echter ook mensen die niet op reis gingen, maar dat wel graag zouden hebben gewild. Groepjes buitenlandse gastarbeiders, die heimwee hadden gekregen naar hun geboorteland kwamen regelmatig bij ons binnen om te informeren hoe laat de trein naar Bari ging of naar Thessaloniki. De taalbarrière was echter een probleem en omdat geen van de mannen Nederlands sprak verliep de communicatie nogal moeizaam. Zo herinner ik me mijn collega Mieke, die welwillend de Zuid-Europees uitziende jongeman tegemoet trad aan de balie:
'Speakie greekie?' vroeg hij hoopvol.
'Miekie nie speakie greekie,' zei ze heel adrem.
Gelukkig had ze al een lijstje klaar liggen waarop de vertrektijden stonden van de treinen naar "Saloniki". Misschien dat dat de heimwee een beetje verzachtte.

Later ben ik gaan vliegen en kwam erachter dat het niet voor niets was, dat het vliegend personeel minstens 3 buitenlandse talen moest spreken en bij voorkeur 4. Engels, Frans, Duits was vereist buiten het Nederlands, maar om purser te worden moest je ook nog Spaans leren. Voor de trajecten, waarop bekend was dat de passagiers alleen hun eigen taal spraken waren stewardessen uit dat betreffende land aan boord werkzaam, bijv. Op Tokyo Japanse, op Taipei Chinese, op Bangkok Thaise etc.

Weer een aantal jaren later woonde ik op Mallorca, waar een heel contingent buitenlanders met de meest uiteenlopende nationaliteiten was neergestreken. Toen viel het wel erg op: Engelsen, Amerikanen en Canadezen spraken alleen maar Engels, Duitsers Duits, Fransen Frans en de Mallorquinen alleen maar Mallorquin en, als het moest maar liever niet, Castellano.
Daar zaten mijn man en ik tussen als tolken, want als de groepen elkaar ontmoetten was er een grote spraakverwarring.
Als we dan voorstelden dat iedereen, op zijn minst Castellano zou moeten leren, stuitte dat op grote bezwaren. Ze waren te oud, hadden geen talenknobbel, of...met handen en voeten ging het toch ook wel..??
Het is waar, om een andere taal te leren moet je heel veel tijd en moeite investeren. Op een heel leven moet die tijd toch wel ergens gevonden kunnen worden ?

In de tussentijd is er niet veel veranderd. Een paar weken geleden was er een ingezonden stuk in de Engelstalige Costa Blanca News, waarin een Brit vond dat het tijd werd dat de Spanjaarden allemaal Engels gingen leren. Natuurlijk kwam daar veel commentaar op: dat het andersom moest zijn, want een Spanjaard in Engeland verwacht toch ook niet dat hij te woord zou worden gestaan in het Spaans? Aan de andere kant heeft het voor de Spanjaarden zin om een andere internationale taal te leren,vooral ook omdat de meest gebruikte internationale taal ( nog steeds) het Engels is.
De gemoederen liepen weer eens hoog op en de scheldwoorden vlogen over en weer.

De Spanjaarden moeten natuurlijk niets en de mensen die alleen maar hun eigen taal willen spreken ook niet. Uit ervaring weet ik echter dat het een enorme satisfactie geeft om te kunnen verstaan wat er om je heen gesproken wordt!

Stiertjes in de straten

Vaak ga ik niet naar het dorp, soms om geld op te nemen bij de bank of om de krant te kopen. Het is er gewoon niet zo interessant en mooi is het ook al niet.
De enige keren dat ik moet is als er weer eens een verzoek uit Nederland, van het pensioenfonds of de Sociale Verzekering Bank, komt om een "bewijs van in leven zijn" officieel te laten ondertekenen. Als je in Nederland woont hoeft dat niet, maar als resident in een ander land is deze bureaucratische handeling verplichte kost. Dus zowel mijn man als ik moeten ieder, twee keer per jaar, naar het gemeentehuis om bij de vredesrechter dit formulier te laten ondertekenen en afstempelen.

Zo ging ik een paar dagen geleden weer op weg naar het stadhuis met zo'n formulier . Het was een heidens karwei om mijn auto te parkeren, want de "fiestas" waren weer aan de gang en dan is de binnenstad afgezet   omdat ze stiertjes loslaten in de straten. Op de trottoirs zijn kooien gezet, waar de toeschouwers kunnen schuilen achter de spijlen. Ik baande me een weg naar de "ajuntament" maar eenmaal binnen was het totaal uitgestorven. Alle bureaus waren leeg, dat kon je zien want de deuren naar alle kamers stonden open. Na enige tijd kwam er een receptioniste tevoorschijn, die mijn formulier in ontvangst nam. Ze keek bedenkelijk, toen ik zei dat ik het zo snel mogelijk terug moest hebben, want ik had een deadline gekregen om het uiterlijk op 18 juli terug in Nederland te hebben. " Ja... zie je," zei ze,"er zijn deze week fiestas dus zal het wel volgende week ( de 18e) worden dat het klaar is." Ik had eigenlijk niets anders verwacht, want als er fiestas zijn, of vakantietijd ( juli en augustus) duurt alles nog langer dan het normaal al doet.

Toen ik uit het gemeentehuis kwam hadden ze net een stiertje losgelaten, die door mannen, vooral jonge, uitgedaagd werd hen aan te vallen. Als het dier dat dan ook deed, renden ze hard weg. Bovenop de kooien zaten de inwoners van Pedreguer met belangstelling te kijken naar het zwoegen van het stiertje, dat al lange slijmslierten uit zijn bek had hangen.

Eigenlijk kan ik het nauwelijks aanzien hoe het arme dier gepest en gesard wordt, maar wie ben ik dat ik als gast in dit land de lokale cultuur bekritiseer? Er hangen tenslotte overal banieren waarin verkondigd wordt dat Pedreguer hartstochtelijk van zijn stieren houdt. Dat geldt niet alleen voor de mensen hier, maar voor heel Spanje. De Spaanse staatstelevisie TVE 1 zendt iedere dag een heel programma uit over de wereldberoemde stierenrennen in de straten van Pamplona tijdens de feesten van San Fermín, die nu plaatsvinden.

's Avonds vertelde de buurman dat een man op de horens was genomen en zodanig verwond was geraakt, dat hij het waarschijnlijk niet zal overleven.
Ik was blij, dat die aanblik me tenminste bespaard was gebleven.

Los Indignados

Lang moest ik nadenken waar mijn volgende blog over zou moeten gaan. De meeste blogs die over het leven in Spanje worden geschreven gaan over de dagelijkse bezigheden, in en rondom de plaats waar men woont. Hoewel het blijkt dat er grote belangstelling is voor het mooie plaatje uit de omgeving, de dagelijkse temperatuur, het liggen bij het zwembad, het eten van tapas vergezeld van een lekker biertje of een glaasje wijn, kortom de persoonlijke wederwaardigheden, wil ik soms ook de andere kant van Spanje laten zien.

Zo kan men sinds 15 mei 2011 (15M) niet meer om de beweging van "los indignados" , de verontwaardigden, misschien wel geïnspireerd door de "Arabische lente", heen. Het zijn de jongeren, die massaal op de grootste pleinen van de Spaanse steden zijn gaan demonstreren tegen de hoge werkeloosheid van wel 21.3% (en onder de jongeren van 18-25 jaar is dat zelfs 45%) en de zware bezuinigingen die de regering van de socialistische premier Zapatero, noodgedwongen, in opdracht van de EU, heeft moeten doorvoeren. Geen werk betekent geen geld, want op de werkeloosheidsuitkeringen wordt gekort, geen subsidies meer bij hoge huishuren, geen leningen van de banken meer, enzovoort, enzovoort.

Van Spaanse vrienden krijg ik regelmatig verslagen over wat er zich op de pleinen in Valencia en Dénia afspeelt. Ze demonstreren voor meer democratie en vertellen elkaar verhalen, die ze hebben gehoord over de zelfverrijking en frauduleuze praktijken van de heersende politieke elite en hun zakenvriendjes. Een voorbeeld : een hoge politicus van de PP bestelt een beeld als cadeau voor de Paus, die op bezoek komt in Valencia. Hij reserveert een bedrag van 8 miljoen euro, vervolgens geeft hij de opdracht door aan een partijgenoot, die de opdracht weer aan een ander door geeft voor 4 miljoen. Enfin via drie anderen komt de opdracht uiteindelijk bij de beeldhouwer. De kosten voor het maken van het beeld: 8000 € !

Geen wonder dat het publiek verontwaardigd is.

Maar nu komt het merkwaardige. Een week na 15M worden de gemeentelijke- en provinciale verkiezingen gehouden. Je zou denken, dat de mensen niet zouden kiezen voor de heersende elite, al is dat moeilijk omdat je hier niet voorkeursstemmen aan een persoon kunt geven, maar op een partij moet stemmen. Dat de PSOE verliest, omdat ze aan de macht waren toen de economische crisis uitbrak, was niet moeilijk te voorspellen. En hoewel de PP geen enkele oplossing heeft aangedragen om uit de huidige economische malaise te komen, hebben ze de verkiezingen ruimschoots gewonnen. Zo blijft de hoge politicus van de PP uit het bovengenoemde verhaal , die al een proces aan zijn broek heeft gehad wegens het aannemen van "cadeau's" van grote bedrijven, gewoon aan de macht.

De geschiedenis leert dat al deze protestbewegingen vanzelf een zachte dood sterven. Wie weet nog iets van Parijs 1968, of in Nederland de Maagdenhuisbezetting, protestmars tegen de kernraketten en de krakers, die leegstaande panden bezetten uit protest tegen het gebrek aan huisvestingsmogelijkheden ?

In Barcelona en Valencia werd er al gebruik gemaakt van geweld om de bezetters te verwijderen en ik hoorde dat in Dénia de restaurants, bars en winkels zo ondertussen ook wel vinden dat het welletjes is geweest, want ze lijden verlies door de kamperende jongeren voor hun deuren.

Het ziet er op het ogenblik niet zo best uit voor de Spaanse economie. Gelukkig is het seizoen van de"fiestas" weer aangebroken. Zojuist hebben we San Juan en Corpus Christi gevierd met het in de lucht knallen van kostbaar vuurwerk.

Brood en spelen, dat laten ze zich hier in ieder geval niet afnemen !

Een wandeling in de campo

Het is eigenlijk verbazingwekkend hoe snel je went aan een omgeving. Zo vind ik het, als Nederlandse, tegenwoordig heel normaal om overal om me heen boomgaarden te zien waar citrusvruchten, amandelen, olijven, johannesbrood, loquat, vijgen en kaki's groeien, afgewisseld door vele verschillende soorten cacteeën en palmen.

Door een kleine operatieve ingreep mag ik twee weken niet tennissen of andere sporten doen, behalve wandelen. Dus pakte ik mijn camera en trok erop uit, ons laantje af. Waar ik anders achteloos aan voorbij ga, probeerde ik nu te bezien door de ogen van iemand die uit het noorden van Europa komt.

Ik woon in een landelijke buurt, waar ieder huis omringd wordt door een flinke lap grond, waarop groenten en fruit verbouwd worden. De bewoners verblijven vaak in de winter in Pedreguer en in de zomermaanden logeren ze in hun huisje op de' campo', zoals ze hier het platteland noemen. Op het land telen ze tuinbonen, uien, erwten, uien, tomaten, pompoenen en kardoen. De laatste plant lijkt een beetje op een artisjok, alleen worden hier de stengels gegeten en niet de blaadjes van de vrucht.

kardoen

Langs de tuinpaden staan rozen en over de pergola's groeien druiven. In een hok, of aan een ketting waken honden. Overal waar ik langs kom word ik dan ook verwelkomd door dreigend geblaf.

Ik passeer akkers, sinaasappelbomen, palmen en in de vallei bloeien de laatste amandelbomen; een prachtig gezicht zoals ze afsteken tegen het blauw/grijze decor van de bergen aan de horizon. Een idyllisch plaatje en ik geniet. Dan zie ik voor mij, tussen de bomen door, iets waar ik ik altijd door verstoord raak: een urbanisatie op de berg Monte Solana.

Monte Solana

Toen wij hier vanuit Mallorca, nu al weer bijna 13 jaar geleden, kwamen wonen stonden daar moderne, los van elkaar staande, villa's meestal bewoond door Duitsers. Die zijn namelijk dol op het woordje 'zeezicht' en inderdaad, vanaf de berg is in de verte een streepje blauw te zien. Omdat de helling behoorlijk steil is, worden die bouwsels op grote betonnen bakken gezet, die van onderen af gezien op enorm lelijke witte puisten lijken. In onze tuin wordt het zicht op de urbanisatie weggenomen door hoge bomen, maar dat wil nog niet zeggen dat het dan ook niet bestaat. Nu ik er weer eens onder stond zag ik dat ze tussen die villa's blokken schakelwoningen hebben gebouwd. Echt, ik gun iedereen een plekje in de zon, maar wat vind ik het aangezicht van die betonblokken een enorme afknapper! Ik moet er niet aan denken te moeten wonen in zo'n fantasie- en sfeerloze verzameling cement. Geen winkels, bars of restaurants te bekennen waar je elkaar zou kunnen ontmoeten; trouwens in het dorp beneden leven de mensen nog steeds alsof die duizenden nieuwe inwoners helemaal niet bestaan.

Peinzend liep ik terug naar huis. Tussen twee dicht op elkaar staande huizen begint ons weggetje. net breed genoeg om één auto door te laten, nog een overblijfsel uit het boerenkarrentijdperk. Boven me hangen de telefoonlijnen die elkaar volkomen planningloos kruisen. Aan de elektriciteitsmeterkastjes hangen vaak de deurtjes open, wat me niet geheel ongevaarlijk lijkt. Tegenover het Duitse protserige roze huis met de klassieke pilaren staan vuilnisbakken met daarnaast de gebruikelijke afgedankte ijskasten, televisies, kapotte bankstellen en matrassen.Vaak komen de mensen uit een ander dorp om het daar te deponeren, zodat niemand hen herkent. Ik zie ook wel eens kleine vrachtauto's stoppen om clandestien hun bouwafval te storten.

Jammer maar waar. Een mooie foto-reportage met zwerfvuil erop zou ik iedere dag kunnen maken, maar daar doe ik maar weinig mensen een plezier mee, denk ik.

Bovendien... de zon schijnt, de vogeltjes zingen en hier en daar fladdert al een vlinder rond.

De lente is begonnen !

Zeezicht met boortorens

Vaak realiseer ik me dat het wel erg makkelijk is om vanuit je comfortabele leunstoel kritiek te leveren op politieke beslissingen, die vaak genomen moeten ( ?) worden terwijl er onder de burgers geen enkel draagvlak voor is.

Zelf maak ik me al jaren druk over de milieuvervuiling, zoals de toename van de pollutie in de lucht ( Madrid en Barcelona hebben de meest vervuilde lucht van alle steden in Europa,) het water, zicht en geluid. Hoeveel demonstraties tegen de aanleg van snelwegen door natuurgebieden, het installeren van kernraketten, het uitbreiden van kerncentrales, het opnieuw opstarten van kolenmijnen, het bouwen van windmolens en boorplatforms in de zee, het boren naar gas, etcetera, zijn er al wel niet tijdens mijn leven geweest ? Voor één week geeft het aan de demonstranten misschien het idee dat men iets positiefs heeft kunnen bijdragen aan de besluitvorming. Dat de regering daarna een besluit neemt dat geheel indruist tegen de wil van de actievoerders, is ondertussen geheel normaal geworden.

Eén van de oorzaken van de tegenstrijdige belangen is, denk ik, de combinatie van : 1e) toename van welvaart en 2e) de explosieve groei van de wereldbevolking. In mijn tijd ( o, o, ik lijk mijn grootouders wel) liepen we overal naar toe of gingen op de fiets. Als het erg ver was, of als het regende of sneeuwde, met de bus. Nu moet ieder kind naar school gebracht en gehaald worden met de auto, het liefst nog een SUV, en als ze 16 jaar oud zijn krijgen ze een eigen auto. Op vakanties gingen we in eigen land naar de speeltuin of naar het lokale zwembad of strand. Nu moet iedereen een paar keer per jaar met het vliegtuig, een weekendje naar Valencia, een paar dagen de sfeer opsnuiven van Marrakech, winkelen in Milaan, of snowboarden in de Franse Alpen. Het is bijna nog goedkoper om naar Miami of Singapore te vliegen, dan eerste klas per trein te reizen van Amsterdam naar Groningen en weer terug.

Zelf weet ik al niet meer waar ik heen moet om zuivere lucht te kunnen inademen of echte stilte te horen. Ik droom van een uitzicht waar geen lelijke urbanisaties of industrieterreinen mijn uitzicht komen bederven, waar er geen disco's zijn die mijn nachtrust verstoren of een plek waar je niet altijd dag-en -nacht op snelwegen-racende auto's hoort. Er schijnen nog ergens in de uithoeken van de Stille Zuidzee eilandjes te bestaan die nog niet ontdekt zijn omdat ze te afgelegen liggen, maar voor hoe lang nog ?

De gevolgen van al die verplaatsingen en het toenemende verbruik van energie zijn niet moeilijk te raden. In plaats van naar oplossingen te zoeken die het gebruik ervan terugdringen, wordt er naarstig gezocht naar nieuwe olie- en gasbronnen.

Ik kom hierop omdat ik onlangs in de lokale krant een artikel las, dat het Ministerie van Milieu van de autonome deelregering van Valencia van plan is toestemming te geven aan een multinational 'Cairn Energy', die gezeteld is in Edinburgh, om aan de Costa Blanca tussen Valencia en Gandía naar petroleum te gaan boren. De boortorens zullen 110 meter hoog zijn en 4 kilometer uit de kust liggen. Dat wil zeggen dat ze zelfs vanuit Denia te zien zullen zijn. Behalve dat er één pal voor het natuurgebied Albufera komt te liggen, wat grote consequenties zal hebben voor het ecosysteem van het hele gebied, zal het ook grote invloed hebben op de verkoop van de huizen die op de berghellingen zijn gebouwd. Het bordje van de makelaar : 'uitzicht op zee' ( al is het slechts een blauw streepje in de verte), zal toch door een inventievere tekst moeten worden vervangen.

Hoe het was en hoe het zal worden.. Arme zeehond, hij weet niet wat hij ziet !!

Welke windmolens zijn mooier ? Welk zeezicht zien we liever ?

Kunnen we nog kiezen of zijn we 'the point of no return' allang voorbij ?

Oudejaarsavond in Spanje

Het is vanavond oudejaarsavond, Nochevieja in Spanje, en vanaf het moment, al weer vele jaren geleden dat we in Spanje zijn gaan wonen, volgen we de laatste minuten van het jaar op de Spaanse staatstelevisie: TVE. De eerste jaren noodgedwongen omdat we geen satelliet hadden, dus konden we alleen Spaanse televisie-zenders bekijken. Dat kan ik overigens iedereen aanbevelen die in dit land komt wonen, het heeft mij enorm geholpen de Spanjaarden te gaan verstaan (ik had ook altijd het woordenboek bij de hand om ieder woord dat ik niet kende op te zoeken,) want ze ratelen hier wat af ! Later keken we uit een soort traditie. Het is altijd leuk om de BS-ers, die het programma presenteren te herkennen. Die staan dan vaak te rillen van de kou, boven op een balkon van het Puerta del Sol plein in Madrid en leggen nog even haarfijn uit wat de procedures zijn vlak voordat de klok en het carillon tegenover hen, middernacht slaat.

Eerst komt een bol uit de klokkentoren naar beneden zakken gedurende 8 seconden . Het geluid wat je dan hoort is: klingklingkling....

Dan volgen de quartos gedurende 20 seconden, 4 x klingklongklingklong....

Als laatste slaat de klok 12 x, dong...dong... tussen de klokslagen zit 3 seconden.

Bij iedere klokslag is het in Spanje de gewoonte om een druif te eten ( las uvas de la suerte, oftewel de geluksdruiven,) als het je lukt om binnen die tijd ze allemaal op te eten betekent dat geluk voor het nieuwe jaar.

Daarna wordt cava ( de Spaanse champagne) gedronken. Om nog meer geluk te hebben doe je een gouden ring in het glas, waarna je het leeg drinkt.

Een ander pikant detail is dat de dames rood ondergoed moeten dragen voor veel geluk voor het volgende jaar.

Een andere traditie is, dat het publiek op het Puerta del Sol plein een vreemde hoofdtooi draagt. Iedereen heeft een fles cava bij zich en 12 druiven. Niet alleen in Madrid, maar ook in alle steden en dorpen van Spanje verzamelt de ( voornamelijk jonge) bevolking zich op het plein voor het gemeentehuis en viert het uiteinde en begin van het jaar op dezelfde manier.

Op de avond zelf eten de Spanjaarden meestal thuis in familiekring. Het traditionele menu bevat voornamelijk vis, schaal-en schelpdieren. Hoewel er de laatste jaren een trend was om op Kerstavond èn op Oudejaarsavond uit eten te gaan heeft de crisis ervoor gezorgd dat dit jaar de mensen flink bezuinigen en nog maar één keer een restaurant bezoeken.Vele restaurants hebben het daarom moeilijk en de meesten zijn zelfs gesloten, omdat er te weinig boekingen waren. Zelfs met het flink verlagen van de prijzen was het niet mogelijk om veel klanten te lokken.

Vuurwerk wordt er nauwelijks afgestoken, tenminste niet zoals tijdens de zomerfeesten of zoals bijvoorbeeld in Nederland, waar er zoveel herrie is dat horen en zien je vergaat en je de volgende dag wakker wordt in een kruitmist. De jaren dat we op het eiland Mallorca woonden was er zelfs helemaal niets te horen of te zien en hier aan de Costa Blanca, in de buurt waar wij wonen, horen we een paar gillende keukenmeiden, vuurpijlen en rotjes en dat is het dan.

http://www.youtube.com/watch?v=vzP_aPBKVIA

Deze link laat de TVE-uitzending zien van de oudejaarsavondviering op het plein van de Puerta del Sol in 2003. De vrouw is Carmen Sevilla , een bekende actrice en zangeres van Andalusische afkomst. Ze wordt vergezeld door Ramón ( Ramonchu) García uit Baskenland, die dit programma jarenlang heeft gepresenteerd !

Feliz 2011 !

wigwam bij de barranc

Onze Engelse buurvrouw vertelde ons een paar dagen geleden dat ze vanuit de bovenverdieping van haar huis, al zes maanden lang, in de verte, de top van een wigwam had gezien. Langs haar huis loopt een karrenspoor dat door de boeren gebruikt wordt om bij hun boomgaarden en moestuinen te kunnen komen. Aan het eind buigt het pad af, omdat het daar dood loopt op een afwatering, een zgn. barranc. De meeste tijd van het jaar ligt de barranc droog, behalve als het hard regent, dan verandert de diepte in een snel stromende rivier. Het pad wordt veel gebruikt door de plaatselijke bewoners om hun honden uit te laten, maar ook wel om even een frisse neus te gaan halen.

Haar zoon is poolshoogte gaan nemen en zag dat, naast de barranc, armoedig geklede mensen in een tent wonen. Ze hebben ook een agressieve hond bij zich die iedereen aanvalt die langs loopt en die een oude hond, die uitgelaten werd door Nederlandse buren, al ernstig verwond had. Ook zag hij overal menselijke fecaliën liggen met het toiletpapier er nog aan vastgeplakt.

Iedereen in de buurt is nu bezorgd want hoe houden die mensen zichzelf in leven? Leven ze van de sinaasappelen en mandarijnen, aangevuld met de groenten die de boeren op hun land telen ? Of gaan ze uit stelen? De Engelse buurvrouw had al geconstateerd dat er mensen op haar terrein moeten zijn geweest, omdat ze menselijke drollen had gevonden. Ze heeft daarom besloten de ijskast, die ze buiten op haar terras heeft staan, leeg te maken. Ze overweegt om ook maar een grote gevaarlijke hond in haar tuin te laten waken, want haar 5 mini hondjes zullen niet veel kunnen uitrichten tegen eventuele indringers.

Alle buren mijden nu dat pad, maar het is toch vreemd dat je zo maar ergens kunt gaan kamperen, ik vraag me af wat de lokale boeren daar nu van vinden. Eén van de gevolgen zou kunnen zijn dat ze nu grote muren en hekken om hun terreinen gaan aanleggen, iets wat voorheen eigenlijk nooit nodig was geweest. Hoewel...de laatste tijd zie ik steeds vaker wildvreemde figuren op ons weggetje lopen met plastic boodschappentasjes en een schaar bij zich, die duidelijk van plan zijn om een paar kilo's van de bomen te gaan halen. Dat gaat sterk in tegen de heersende moraal, die toestaat dat je 1 vrucht van een boom mag plukken om ter plekke op te eten... !

Dit verhaal staat niet op zichzelf, want vandaag vond ik een artikel in het weekblad HALLO, over het toenemende aantal mensen dat op straat moet leven. Geen baan meer, geen uitkering meer, dit overkomt steeds meer mensen in Spanje, niet alleen (il) legale immigranten.

OVERWINTEREN IN EEN TENT

De economische voorspellingen zijn bijzonder slecht en hoewel de Spaanse regering

blijft volhouden dat ze de problemen aankunnen, gaat een dergelijke verklaring steeds meer op een 'peptalk' lijken, in plaats van dat ze een afspiegeling geven van de realiteit.

De problemen blijven zich opstapelen:

er staan 1.000.000 woningen leeg

vele project-ontwikkelaars en bouwondernemers zijn al failliet gegaan

de banken zullen in problemen komen omdat ze naar hun uitgeleende geld kunnen fluiten

20% van de werkende bevolking heeft geen baan meer

de bijstands-uitkeringen worden opgeheven

voedsel-banken kunnen de vraag niet meer aan.

De conclusie zou kunnen zijn dat Spanje op een te grote voet heeft geleefd en dat het, door de vele subsidies vanuit de EU, leek alsof het een welvarend land was.

Helaas... iedereen heeft op de pof geleefd en nu de huizenmarkt is ingestort wordt pas goed duidelijk welke desastreuze gevolgen dat zal hebben, vooral voor het armste gedeelte van de bevolking.

De processierups, geraniumblauwtje en de rode palmkever.

Toen we 13 jaar geleden op zoek gingen naar een huis aan de Costa Blanca wisten we een paar dingen zeker...géén huis op een berg en géén dennenbomen in de tuin!

Dat had natuurlijk een reden, want op Mallorca hadden we 13 jaar lang de boodschappen 111 traptreden naar beneden moeten zeulen en daarna het afval weer naar boven.

Overal waar je keek zag je dennenbossen, ook ons huis stond midden tussen de Middellandse Zee dennen. De zoete dennengeur was overweldigend! Helaas hadden deze bomen ook een paar nadelen. Ten eerste is het gevaar van een bosbrand groot en ten tweede werden de bomen bedreigd door een grote plaag namelijk door de procesionaria, oftewel de processierups.

De vlindertjes van deze processierups waren 'overgewaaid' van de noordkust van Afrika en vraten alle jonge takken van naaldbomen aan, met als gevolg dat vele bomen er beroerd uitzagen en daarna doodgingen. Toen we voor het eerst overal de nesten in de bomen zagen hangen wisten we niet wat het was, we dachten aan vogelnestjes, maar na enig navragen kwamen we erachter hoe gevaarlijk die beesten waren. De buren raadden ons aan de nesten uit de bomen te schieten ( ze zaten te hoog voor een ladder) en ze daarna te verbranden. Bij dat laatste moest je zorgen dat je niet in aanraking kwam met de rupsen en dat je niet de rook die bij de brand vrijkwam inademde, zo giftig zijn die rupsen ! Bij de gemeente Sóller, waar we navraag gingen doen, of en hoe ze deze plaag bestreden, haalden ze hun schouders op. Bij enig aandringen van onze kant, adviseerden ze ons zelf maar te gaan informeren bij het landbouwkundig instituut in Palma . Dat hebben we gedaan. Na veel heen en weer rijden, kregen we in de maand juni plastic zakken, de zgn. trampas ( vallen) met een vrouwelijk hormoon erin, die we om de 10.000 m² in de bomen moesten hangen. De mannetjesvlinders vlogen dan in die zak en konden er daarna niet meer uit. De bedoeling was de cyclus van reproductie te stoppen. Goed, wij hingen de zakken in de bomen, maar wat gebeurde er buiten onze tuin, in de rest van de vallei en de bergen om ons heen ? Niets..! Noch de gemeente, noch het bestuur van het eiland deed er iets aan. Het gevolg is dat de procesionaria zich over heel Spanje heeft kunnen verspreiden. Nu, 13 jaar later, zie ik hier in de buurt, op La Sella en op de berg Montgó tussen Jávea en Dénia , vele bomen met die nesten erin. Kennelijk is er geen overkoepelende organisatie ( Ministerie van Landbouw of Milieubeheer hebben ze dat hier niet ?) die zich bekommert om het behoud van de natuur.

Eind tachtiger jaren kregen we op Mallorca te ma

ken met een ander vlindertje dat danig huishield onder de geraniums : het geraniumblauwtje, met eigenlijk dezelfde voorgeschiedenis als de procesionaria : met de zuidenwind meegevlogen uit Noord-Afrika. Ze boren een gat in de stengels en de rupsen vreten vervolgens de bloemknoppen op. De stengels sterven af en worden zwart. Je kunt geraniums nog wel houden, als je er tenminste tegelijkertijd een bus gif bijkoopt. Ook dit vlindertje heeft zich razendsnel verspreid over het Iberische schiereiland en Frankrijk en schijnt zelfs al noordelijker te zijn aangetroffen.

Ik heb besloten al mijn geraniums weg te doen, want het is geen doen meer op deze manier.

Als klap op de vuurpijl hebben we nu, sinds enige jaren, de rode palmkever die is meegelift op geïmporteerde palmen uit Egypte. Eerst nestelden ze zich in de palmtuinen van Elche, daar werden ze niet voldoende bestreden, met als gevolg dat ze zich razendsnel konden verspreiden, naar het zuiden richting Málaga en Portugal, en naar het noorden waar ze nu in onze streken zijn gesignaleerd. In ons dorp werden vorige week twee prominente palmen omgezaagd.

Ik had al gezien dat de kronen in de 'paraplu-stand' waren gaan staan: hèt teken dat het al te laat is.

Een slachtoffer van de rode palmkever dichtbij ons huis

In 2006 hebben ze in Wageningen een milieuvriendelijke manier uitgevonden om deze kever te bestrijden:

Plant Research International van Wageningen UR heeft een praktische techniek ontwikkeld waarmee de ‘rode kever’ effectiever bestreden kan worden met behulp van een zogenaamd aggregatie-feromoon. De techniek maakt gebruik van een speciale verdamper die ook onder heel warme omstandigheden langdurig en effectief kevers in een val kan lokken. Zo wordt voorkomen dat vrouwtjeskevers eieren leggen in de palmbomen.

De val in onze tuin met de aggregatie-feromoon erin

Helaas wordt, zover ik heb kunnen constateren, deze methode hier niet op grote schaal gebruikt, hoewel ze, in datzelfde artikel, schreven dat deze techniek in Spanje zou worden toegepast. Gelukkig konden we bij de coöperatie in ons dorp deze val kopen. Hopelijk zijn we nog op tijd om onze palmen te beschermen. Verder bestrijden ze de larven van het kevertje ( nou ja... hij meet 2 cm. !) door vergif te spuiten.

Een paar maanden geleden was al bij onze buren paniek uitgebroken, omdat enige van hun palmen aangetast bleken te zijn. Ze hebben wel iemand gevonden die de bomen wil behandelen, maar die spuit alleen met gif, terwijl gebleken is dat als een palmboom eenmaal aangetast is, hij ten dode is opgeschreven.

De aangetaste palmen behoren, tot nu toe, voornamelijk tot de Phoenix Canariensis, de Canarische dadelpalm ( de dadels zijn oneetbaar) en wij hebben de Phoenix Dactylifera, de echte dadelpalm, in onze tuin staan en hopen dat de kevertjes onze bomen zullen overslaan.

De dennenboom, geranium en palmboom zullen in de toekomst uit Spanje ( en Portugal) verdwijnen als er niet snel door de overheid wordt ingegrepen. Vorige week maakte de Valenciaanse deelregering bekend dat bij de bestrijding van de rode palmkever de palmen die in particuliere tuinen staan niet van overheidswege zullen worden beschermd !

Dus wordt het weer dweilen met de kraan open !

Pas op : boeven !

Boeven zijn overal, dat is niet een typisch Spaans verschijnsel, toch zijn de omstandigheden hier aan de Oostkust van Spanje ideaal voor mensen met slechte bedoelingen. Dat heeft te maken met de vele buitenlanders die zich hier gevestigd hebben en de miljoenen toeristen die jaarlijks deze omgeving komen bezoeken. Waar geld te vinden is, volgen de dieven op kleine afstand ! En ja, je mag het natuurlijk nauwelijks hardop zeggen, maar sinds sommige Oostbloklanden in de EU zijn opgenomen en de grenzen voor hen zijn opengegaan, zijn ook de boeven naar graziger weiden uitgeweken. Hoewel... ik kan mij nog een uitspraak van Minister Hirsch Ballin van een paar jaar geleden herinneren, waarbij hij de bezorgde burgers geruststelde door te zeggen, dat al die straatarme Roemenen en Bulgaren, en de grote groepen Roma-zigeuners natuurlijk gewoon in hun eigen land zouden blijven. Jaja...hoe naïef kan een minister zijn ?

Het begint al op de A 7 als men, via Frankrijk, Spanje met de auto ( met een niet-Spaans kentekennummer) binnenrijdt. De meeste mensen stoppen na een paar uur ergens bij een wegrestaurant voor een kopje koffie en/of een toilet-stop. Tijdens je afwezigheid wordt een band lek gestoken. Eenmaal weer op de weg wordt het probleem al gauw duidelijk: mensen en koffers eruit en dan... stopt een auto vol met vriendelijke mannen, die wel even zullen komen helpen ! Jazeker, van je tas af, waar alle paspoorten, creditcards, mobiele telefoon, sleutels, enzovoort, inzitten !! Weg, leuke vakantie ! Andere trucs zijn: om naast je te komen rijden en dan op je auto wijzen alsof je panne hebt, en dan gebaren maken dat je moet stoppen! Nóóit doen! Pak je mobiele telefoon en doe of je de politie belt. Of ze rijden je aan...en de nieuwste truc is: vanuit een auto die naast je komt rijden worden rauwe eieren op je voorruit gegooid en de fout die de meeste mensen dan maken is de ruitenwissers aanzetten! Helemaal fout, want dan kijk je door een ondoorzichtige witte smurrie heen en dan moet je wel aan de kant. Behalve vóór en naast je zit er meestal ook een auto achter je en als je uitstapt heb je geen schijn van kans ! In alle gevallen ramen en deuren dichthouden en 112 bellen ! Berovingen op de A 7 zijn aan de orde van de dag en het schijnt de Guardia Civil niet te lukken die kerels op heterdaad te betrappen.

Andere trucs zijn allang bekend, zoals iets op je kleren morsen, je vragen hoe laat het is of je met een grote plattegrond in de hand de weg vragen. Het idee is, vanzelfsprekend, om je af te leiden.

Maar niet altijd lukt het, want een paar jaar geleden werd die laatste truc op mij geprobeerd op de parkeerplaats van een supermarkt op de N 332. Ik was mijn boodschappen in de kofferbak van mijn auto aan het laden, toen ik naast mij een grote Mercedes opmerkte. Er zaten drie keurig geklede personen in: een man achter het stuur en twee vrouwen op de achterbank. Als ik moet schatten denk dat ik ze de Roemeense nationaliteit hadden. De man wenkte naar me door zijn open raampje. Hij wees op een wegenkaart die hij op zijn stuur opengevouwen hield. Toen ik geen aanstalten maakte om dichterbij te komen, vroeg hij of ik de weg naar Alicante kon aanwijzen op zijn kaart. De N 332 is de nationale weg van Valencia naar Alicante, dus wuifde ik verbaasd met mijn hand naar de weg die op een paar meter afstand van zijn voorwielen lag. Ineens begreep ik het, ik keek achterom en ja hoor, een jongeman was me al op twee meter afstand genaderd. Toen ik naar hem bleef kijken deed hij net of hij ergens anders naar toe op weg was. Ik bracht mijn karretje terug en bleef op de verhoogde stoep strak naar de Mercedes en de jongeman kijken, die nu een oudere dame had aangesproken en haar kennelijk ook om de weg vroeg. Ik pakte mijn mobiele telefoon en deed of ik aan het bellen was. De jongeman sprintte ineens naar de Mercedes, stapte in en de auto scheurde weg in de richting van Alicante. Met mij was het niet gelukt, maar met hoeveel mensen wèl op die dag ?

Als je een auto op een vliegveld huurt, moet je ook altijd op je qui-vive zijn. Nooit je bagage uit je zicht laten en als je wegrijdt goed opletten dat je niet gevolgd wordt naar je vakantie-adres.

Hier volgen nog wat aardige tips betreffende het gebruik van creditcards, die ik deze week in de lokale krant las. Steeds controleren dat je na het betalen je eigen card weer terugkrijgt! Het schijnt voor te komen dat hij omgewisseld wordt voor een verlopen card van dezelfde bank, maar met een andere naam erop. Als je er te laat achterkomt kan dat grote schade opleveren, omdat de fraudeurs steeds kleine bedragen opnemen, zodat de creditcardmaatschappij geen verdachte transacties opmerkt. Ook is het voorgekomen dat iemand achter de kassa de gegevens van je creditcard fotografeert met zijn mobiele telefoon. Je card nooit afgeven dus en hem de hele tijd in het oog houden !

Bij het geld opnemen van een betaalautomaat, als het kan, binnen de bank doen en niet op straat. Houd je omgeving in de gaten voor, verdacht, bij je rond hangende personen.

Wat verder nog? De aantallen bedelende kinderen, straatmuzikanten, horloge- en andere illegale spullen-verkopende Afrikanen, gewelddadige inbrekers en schaarsgeklede hoertjes langs de weg, zijn de afgelopen jaren schrikbarend toegenomen. Leve de EU?

Eng allemaal ? Volgens mij begint het pas !

Handige entrepreneur

Gisteren hadden we met een kennis afgesproken om samen uit lunchen te gaan, ze moest echter afzeggen omdat ze druiven moest plukken. Ze maakt waarschijnlijk deel uit van een wijncoöperatie waarbij de leden zelf de druiven plukken en verwerken. Haar verhaal deed me in ieder geval denken aan de Wine Club die we een aantal jaren geleden regelmatig bezochten als we door vrienden uitgenodigd werden met hen paella te gaan eten bij Maserof in de Bernia. Daar kon niet iedereen naar toe : alleen leden van de 'Wine Club' met hun vrienden waren daar welkom. Iedereen zei dat het een hele unieke ervaring was die je zeker niet mocht missen. Hier is hoe het systeem werkt : om lid te kunnen worden koop je voor 5 jaar 10 ( minimaal) wijnstokken voor € 500. Iedere wijnstok levert 2 flessen wijn per jaar op, dus het levert 5 x 20 flessen wijn op. In ruil daarvoor word je wel geacht mee te helpen met het oogsten van de druiven, die daarna ouderwets in kuipen, met de blote voeten (bij kaarslicht want elektriciteit is er niet) worden getreden om vervolgens te worden geperst met een hele oude, moeilijk te hanteren, wijnpers ! Feest !? Nou ja, er zitten tenminste geen chemische toevoegingen in die wijn.

Maserof was een grote vervallen boerderij, die door een Engelsman in de zeventiger jaren opgekocht was. Van binnen zag het eruit zoals het er bij Miss Havisham moet hebben uitgezien ( zoals door Dickens beschreven in zijn roman 'Great expectations' .) Overal spinnenwebben, wrakkig meubilair en antieke voorwerpen, die echter door het kaarslicht nauwelijks te onderscheiden waren. Op zondag verzamelden de leden zich aan de wankele tafels, banken en stoelen en genoten van de reuzenpaella, die door de Spaanse vrouw en de dochter van Peter, want zo heette hij, op een houtvuurtje bereid werd.

Op alle tafels stonden karaffen in alle soorten en maten gevuld met zijn, door de leden vervaardigde, wijn die echter behoorlijk koppig was. Nadat de koffie met cake was rondgedeeld kwam Peter voor zijn gasten staan en begon, met een glas in de hand allerlei anekdotes te vertellen over de tijd dat hij in Canada houthakker was of toen hij in antiek handelde en natuurlijk over zijn wijnmakerskennis. Dat wisselde hij af door moppen te tappen of om Engelse volksliedjes te zingen, die zijn landgenoten uit volle borst meezongen. Dat werkte aanstekelijk op de overige aanwezige nationaliteiten. Trouwens na een aantal glazen van die wijn was de menigte sowieso teut en de één na de ander stond op om een bekend deuntje uit zijn land voor te galmen. Wij Nederlanders moesten, op aanvraag, 'Tulpen uit Amsterdam' ten gehore brengen, want dat kende iedereen wel ! Kortom het werd altijd een dolle boel zeker als iemand, door de drank beneveld, op dat moment besloot om ook 'sócio' van de Wine Club te worden. Dan haalde Peter een roestig zwaard tevoorschijn en sloeg zijn kersverse wijnarbeider daarmee op beide schouders terwijl hij de gelukkige een eed liet herhalen, waarin die trouw moest beloven aan de wetten van het maken van de zuivere en unieke Maserof wijn. Meesterlijk !

Ik las in de krant dat Peter onlangs is overleden en zijn Maserof al een tijdje geleden is opgeknapt en gedeeltelijk omgetoverd tot Farm House Museum, dat door zijn familie wordt beheerd. De Wine Club en de etentjes zijn er nog steeds, maar of het hetzelfde is zonder hem ?

Misschien moeten we maar weer eens gaan kijken !

Een hutje op het platteland

In Nederland droomt men van een eigen hutje op de hei, maar in onze contreien is dat een hutje op het platteland ! In de afgelopen 12 jaar dat we hier wonen zijn er, in de onmiddellijke omtrek van ons huis, zes van dergelijke bouwsels opgetrokken. Het gaat hier om illegale huisjes, waarvoor de eigenaar van de grond, waarop het gebouwd wordt, geen vergunning krijgt omdat zijn stukje land te klein is ! Waar ze wel toestemming voor hebben is om een landbouwschuurtje dat uit één vertrek bestaat ( 4 muren met een schuin dak ) te bouwen! Vaak wordt er een grote muur omheen gebouwd, zodat je niet kunt zien wat er daar achter verder gebeurt. Dan wordt er stiekem nog een vertrek aan vast gebouwd, en nog één, en nog één, en wat dan ontstaat is zo'n lelijk gedrocht, dat een Nederlandse welstandscommissie dat onmiddellijk zou verwerpen. Er komt een antenne op het dak, zodat er voetballen en stierenvechten kan worden gevolgd en in de weekends en zomermaanden, komt de hele familie eten en drinken. Er komen wat fruitbomen, een groententuintje, soms zelfs een klein zwembadje en een zomerkeuken om de paella te kunnen bereiden.

Goed, de huisjes worden oogluikend toegestaan, maar de bouwers ervan houden totaal geen rekening met de andere, normale, huizen waar ze tussen worden gezet.

Een paar jaar geleden waren wij aan de beurt om plotseling, zonder waarschuwing, een afschuwelijke lelijke schuur pal achter ons zwembad te zien verrijzen. De eigenaar van de boomgaard, de bakker uit het dorp, ging een betonnen kolos van twee verdiepingen bouwen, zodat ons uitzicht vanaf huis, terrassen, tuin en zwembad, behoorlijk beschadigd werd. De enige oplossing was om de coniferenheg zo hoog te laten groeien, dat hij aan het zicht onttrokken werd. Helaas moest de heg onlangs gesnoeid worden, zodat we weer geconfronteerd werden met

dat lelijke obstakel. Een andere, vervelende, bijkomstigheid is dat ik vermoed, dat ze daar illegale spullen opslaan. Ze komen vaak in het donker met een paar auto's om spullen in- of uit te laden, soms ver na middernacht. Ik heb een keer door de heg kijkend geprobeerd te ontdekken waar ze mee aan het sjouwen waren, maar het was te donker om te zien wat er in die kisten zat, maar het waren vast geen sinaasappelen ! Machinegeweren ? Drugs ? Of illegaal vuurwerk ? Dat laatste hoop ik niet, want dan zitten we hier helemaal niet goed ! We moeten de heg maar weer zo hoog laten groeien dat we er niets meer van zien.

We zullen maar optimistisch zijn en denken: wat niet weet, wat niet deert !

Brand !

Afgelopen zondag was het weer eens zover : een bosbrand niet ver van ons vandaan dichtbij de grotten van Benidoleig. We hoorden het nog vóór we het zagen, door het geluid van laag overvliegende helicopters en blus-vliegtuigen. Je kunt er eigenlijk wel de klok op gelijk zetten : als de temperaturen hoog zijn en er een harde wind staat, krijgen we een brand.

Twee jaar geleden heeft iemand een verwaarloosde boomgaard, vijftig meter van ons huis vandaan in brand gestoken, gelukkig was de brandweer er snel bij en kon de schade beperkt blijven tot de boomgaard, maar je blijft er wel steeds van schrikken.

In geval van grote hitte, wind en droogte is er niet veel nodig om een brand te veroorzaken; tuin-afval verbranden, BBQ-en in de vrije natuur, een brandende peuk van een sigaret uit de auto gooien ( een veel voorkomend incident in Spanje) , pyromanie en als laatste projectontwikkelaars die niet mogen bouwen in een natuurgebied ( hun redenatie is: als er geen natuur meer is om te beschermen krijgen we wel een bouwvergunning !)

Hoe penibel zo'n situatie kan zijn blijkt wel uit het dagboek dat vrienden, die in ons huis "Es Niú de l'Oronella" ( zwaluwnest) op Mallorca logeerden, hebben bijgehouden over zo'n bosbrand.

Ons huis lag op de helling van een berg aan het einde van een doodlopend weggetje. Vóór en opzij van ons lag de zee op 100 meter diepte en achter ons een bergpas, La Muleta, geheten. Als er achter je brand uitbrak kon je geen kant op, een beangstigende gedachte.

Dagboek

25-7-1983.

Met het trammetje van Sóller naar Porto de Sóller. Voor de tweede keer een hete sirocco-wind, een gigantische storm, tot onze schrik bosbranden rondom de haven van Sóller, die zich gedurende de dag steeds verder uitbreiden door de sirocco...Terug naar huis wordt onze schrik groter, nog geen driehonderd meter van het huis waar we logeren woedt ook een bosbrand.

We komen op het weggetje naar het huis de Engelse tuinman tegen en vragen wat we als voorzorg kunnen ondernemen om onszelf te beschermen. Wij rijden 's avonds met de Engelse buurman naar Sóller om bij het gemeentehuis te vragen of men maatregelen wil nemen om de brand te bestrijden. Dit wordt toegezegd, maar erg veel vertrouwen is er van onze kant niet...

De sirocco woedt nog steeds en dat is niet bevorderlijk voor het bestrijden van het vuur. De brandweer heeft al het water opgepompt uit het zwembad van de Duitse buurman.

Het is wel angstig allemaal. De Engelse buurman heeft ons beloofd dat hij ons onmiddellijk zal waarschuwen als er iets fout gaat....

Het is nu 2.36 in de nacht en we hebben onze koffers gepakt en waken over het vuur met de Belgische buurvrouw en de Engelsman. In het uiterste geval kunnen we bij hem terecht want hij heeft geen dennen om zijn huis heen.

3.22 uur. De brand heeft zich met een enorme snelheid uitgebreid, de hele berghelling achter het huis van de Engelsman en van de Belgische staat in vlam. Als het vuur onder onze helling komt moeten we direct weg. Van de brandweer nog steeds geen spoor, het lijkt wel of het ze niet interesseert, je voelt je daarom ook zo machteloos.

Wij bespreken met de anderen wat we het beste voor de huizen kunnen doen, advies van iedereen : luiken sluiten en weggaan, je kunt zonder water eenvoudigweg niets voor het huis doen.

4.28 uur. Samen met de Engelsman een boom omgetrokken en geblust. De hotels in Porto de Sóller staan gereed om alle gasten te evacueren, de brand raast voort.

26-7-83. 's Middags komt de brandweer en blust tot 's avonds laat.

27-7-83. De rust is weergekeerd, sein brand meester !

Nog jaren daarna was het natuurgebied een troosteloze woestenij met overal omgevallen dennenbomen die kriskras over elkaar heen lagen, zodat het terrein onbegaanbaar was geworden. Na een tijdje zag je overal kleine dennenboompjes tussen de boomstronken uitsteken en nu na 27 jaar heeft de natuur zich enigszins hersteld. Wachtende op de volgende brand ?

Ons huis en zijn omgeving op Mallorca, Muleta, Costa de Deià.

No vino blanco en Riba-roja .

Bloggen is leuk! Je ontmoet op deze manier vele gelijkgestemden en dat er niet alleen virtueel contact is bleek gisteren toen drie bloggers elkaar voor de lunch ontmoetten in Riba- roja de Turia, een stadje in de buurt van Valencia. Alles keurig geregeld door Anne, die samen met Alexander op zoek is naar mogelijkheden om zich part-time, of geheel, in Spanje te vestigen.

Met Cokky en Edwin, die de blog "Wonen in Spanje" bijhouden, waarin ze dagelijks berichten ( met prachtige foto's erbij ) schrijven over hun ervaringen in de Jalón Vallei , kon ik meerijden en maakten we tijdens de rit kennis met elkaar. Het gekke is, dat ik iedere keer zei : "Ja, dat weet ik, want dat heb ik op jullie blog gelezen." een hele vreemde gewaarwording.

Anne had via het Internet een restaurant in een hotel gevonden, waar vandaan je een prachtig uitzicht had over de rivier de Túria. Het was aan de ene kant jammer dat ze geen terras hadden, zodat we van dat uitzicht ook genieten konden, aan de andere kant was de air-conditioning binnen wel zo aangenaam, want het was buiten boven de 30 graden C.

Als aperitief wilde ik graag een glas witte wijn bestellen, maar de serveerster kwam me vertellen, dat dat niet mogelijk was ?!! Ik kon wel rode, of rosé wijn krijgen. Verbazing alom, vooruit dan maar: een glas rode wijn...

Het menu bevatte, voor mij , veel te veel gerechten, maar was zeer smakelijk en spot goedkoop.

Na de lunch, besloten we het stadje te gaan bekijken. We moesten een beetje klimmen naar het hoogste punt waar de Iglesia Parroquial staat, een deels barok, deels neo-klassiek gebouw uit de 18e eeuw. Daarna passeerden we het gemeentehuis waar, achter de antieke façade, een supermodern gebouw schuilgaat. De bron van inkomsten van de 20.000 inwoners is de landbouw en keramische industrie, maar zo te zien was er niet veel te beleven, want er liep nauwelijks iemand over straat. Het zal wel te heet zijn geweest !

We gingen daarom maar wat drinken in een bar, die er van binnen uitzag als een sociëteit voor oude mannetjes, die daar bijeen kwamen om te kaarten, schaken of biljarten.

Bij het bestellen van de drankjes, zou ik dan eindelijk mijn slag slaan : een glas droge witte wijn, a.u.b. Tot onze hilariteit hadden ze dat niet ! Wel rode wijn. Goed, kon ik dan een tinto de verano ( met ijsblokjes) bestellen ? Nee, de wijn was warm. Gèdver...dan maar een caña ( tapbiertje.)

We grapten wat tegen de barvrouw over : no vino blanco en Riba-roja, maar ze begreep onze woordspeling niet. Na het opzoeken van de betekenis roja, blijkt het dan ook niet rood te betekenen, dat in het Valenciaans roig is, maar roya, wat in de Middeleeuwen stromend water betekende.

We praten een paar uur met elkaar over onze ervaringen in dit gedeelte van Spanje en de gespreksstof is schier oneindig, omdat er zoveel aanpassingen nodig zijn om te kunnen integreren in een compleet andere cultuur, al lijkt het, aan de oppervlakte, dat het wel meevalt.

Het was een bijzonder gezellige middag en tevreden namen we afscheid van elkaar. Bij het afscheid spraken we af elkaar weer te ontmoeten.

Hasta la próxima !

Het Lanzarote Dilemma

Het wordt ondertussen gewoon om een krant open te slaan en artikelen tegen te komen die machtsmisbruik en corruptie aan de kaak stellen.

Deze week vond ik een artikel in de CostaBlancaNews dat ging over hoe op het eiland Lanzarote de cohesie-subsidies van de EU besteed waren.

In 1991 had de overheid van het eiland hele strenge bouwplanning-regels opgesteld om het delicate eco-systeem te beschermen. Deze regels werden zo door de UNESCO gewaardeerd dat ze het eiland in 1993 uitriepen tot "Protected Biosphere Reservation". *

Dat was prachtig natuurlijk, maar de lokale overheidsfunctionarissen konden de verleiding van het vele geld niet weerstaan en gebruikten 23.5 miljoen euro's om 7 illegale hotels neer te laten zetten, dit aantal toevoegend aan de overige 22 illegale hotels en appartementencomplexen waarvan de bouwvergunningen met terugwerkende kracht door het Hooggerechtshof van de Canarische eilanden zijn ingetrokken.

Dertig lokale ambtenaren en zakenlieden zijn gearresteerd en de EU heeft 19 miljoen euro's ingehouden van de 35 biljoen (!!!) cohesie-subsidies die Spanje nog tegoed heeft van de EU tussen 2007 en 2013. ( Daarna moet Spanje zelf, als rijkere natie binnen de EU, cohesie-gelden gaan betalen aan de Oost-Europese nieuwkomers!)

Maar wat nu? Die hotels en appartementencomplexen staan er nu eenmaal (met een totaal aan 7721 bedden) en moeten ze nu gesloopt worden ? Ondertussen is het eiland helemaal afhankelijk geworden van het toerisme, dat de lokale landbouw en visserij compleet verdrongen heeft, met als gevolg dat het voedsel geïmporteerd moet worden.

Verder onderzoekt UNESCO of het eiland nog wel de felbegeerde biosphere status verdient.

Persoonlijke verrijking is de drijfveer van de vele bouwondernemers en projektontwikkelaars die er hier in Spanje voor zorgen dat, iedere dag, kostbare natuur verdwijnt. Niet alleen aan de Middellandse Zee waar nog nauwelijks een stukje kust onbebouwd is, maar ook aan de Golf van Biscaye en aan de Atlantische kust gaat de ongebreidelde bouw gewoon door ondanks de economische crisis. Volgens mij zijn ze bezig met het slachten van de kip met de gouden eieren: op het moment dat de kust definitief dichtgemetseld is, zullen de toeristen uitwijken naar een plek waar ze niet overal tegen lelijke gebouwen aan hoeven te kijken. Er is niet voor niets een trek van de kust het binnenland in. Helaas spelen de bouwers en hun investeerders al op deze trend in en ik ben bang dat ze, ook daar, ieder mooi plekje zullen volbouwen.

Wie of wat kan ze tegen houden? Ik weet het niet.

*

The objective of a biosphere reserve is to preserve the values of nature by means of a scientifically correct, socially respectful, culturally creative and fully functional custody.

Lanzarote holds a high environmental quality providing space for protected enclaves and pure laboratories in order to rise to the challenge associated with the declaration as biosphere reserve

El cartero

De oude postbeambte keek me, wantrouwend, met zijn ene oog aan, de andere keek ergens anders naar. Hij leek wel een beetje op Sartre, peinsde ik. Ik wilde van hem weten waar mijn muziekboek was gebleven, waarvan ik wist dat het me 6 weken geleden vanuit Nederland was opgestuurd. Hij haalde zijn schouders op en slofte naar een vak, waar de post voor onze wijk in wordt bewaard. Hij zeurde, dat hij dat helemaal niet hoefde te doen, maar omdat ik niet wegging voordat hij gecontroleerd had of het er ècht niet was zou hij wel even gaan kijken. Onze postbode kwam hem assisteren en zei dat het er heus niet was, want anders had ik het allang gehad, maar kwam wel met een stapel tijdschriften aanzetten waar mijn man op geabonneerd is en waar hij al een paar weken op zat te wachten.

Als er door de buitenlanders in Spanje ergens over geklaagd wordt dan is het wel het bestellen, of het ontbreken er van, van de post.

Toen we op Mallorca woonden hadden we in het stadje Sóller, waar we officieel ingeschreven stonden, een postvak gehuurd, omdat de post in onze urbanisatie niet besteld werd. Dat was ook niet zo gek want om bij ons te komen moest er een bergpas genomen worden over een weggetje met echte haarspeldbochten (volgens Dominicus, alsof er ook onechte haarspeldbochten bestaan !)

Dus gingen we regelmatig naar het kleine postkantoortje als we in Sóller moesten zijn en kwamen daar alle andere expats tegen, die hun postvak kwamen legen. Dat zo'n postvak geen garantie is dat je ook werkelijk je post krijgt , want met al die gekke buitenlandse namen hadden de postbeambten nogal moeite, bleek wel als we regelmatig brieven gericht aan personen met uiteenlopende nationaliteiten in ons vakje vonden. Onze post lag dan ook vaak weer in het postvak van andere mensen en als die dan maar twee maal per jaar in hun huis verbleven konden we lang wachten...

Twaalf jaar geleden, toen we besloten dat we liever op het vasteland wilden gaan wonen om dichterbij de rest van Spanje te zijn, vonden we een huis in de buurt van Pedreguer, een dorp van zo'n 10.000 inwoners ( toendertijd, nu zijn het er 5000 meer !)

We informeerden op het kleine stoffige postkantoortje, waar de paar beambten al behoorlijk op leeftijd waren en de hele sfeer nog de tijd van Franco ademde, of we daar ook een postvak konden huren ? Dat was niet mogelijk want alle" apartados" waren al bezet, maar geen nood, we hadden een eigen postbode voor onze afgelegen buurt ( zo'n 3 km van het centrum) en die zou ons aanwijzen waar wij een postbus konden bevestigen, waarin hij dan onze post zou deponeren. Zo gezegd, zo gedaan. We kochten een mooie met veel ruimte erin waar onze vele tijdschriften in zouden passen en de postbode wees het hek aan van de Duitse buurman, wiens postbus daar al aan bevestigd was. Duitse buurman mopperde wat, alsof onze bus zijn kostbare gaas zou doen bezwijken, maar schikte zich uiteindelijk in het onvermijdelijke...

Wij blij, dat hadden we weer mooi geregeld, dachten we. Na enige tijd kregen we door dat de post nogal veel vertraging had. Werd die misschien bezorgd door een postbode op een ezel ?

We wisten wel uit onze ervaringen op Mallorca dat de post er soms lang over kon doen. Post uit Nederland deed er tussen de 5 dagen en 5 weken over, het hing ervan af of het adres wel goed gespeld was. Alles gaat via Madrid en wat daar nog aan achterstallige post voor miljoenen mensen gedurende talloze jaren moet liggen, dat wil je liever niet weten !

Maar goed, de eerste jaren ging het nog wel. Maar langzamerhand sloop er de klad in. Onze privé postbode ging weg en er kwam een andere, een vrouw, voor in de plaats. Zij komt nog maar 1 x in de week langs, tenzij het een feestdag is ( daar zijn er hier heel veel van), regent, sneeuwt of ijzelt, of als het haar, een maand durende, vakantie is. In juli en augustus krijgen we vaak helemaal niets en wordt alle post van onze buurt in een grote doos gegooid en als we geluk hebben krijgen we toestemming om onze brieven er tussen uit te vissen !

Ons met Kerst en Oud en Nieuw een kaart opsturen is dan ook niet aan te raden want de laatste goede wensen bereiken ons meestal zo rond half februari.

Mijn muziekboek kwam een week later! Misschien omdat mijn bezoek aan het postkantoor indruk had gemaakt. In het adres stond een heel klein foutje, maar nu wisten ze voor wie het bestemd was : voor die gehaaide Hollandse tante, die erop stond dat ze haar post kreeg... !

De iristuin van Marnes

Iedereen die in Spanje gaat wonen krijgt er mee te maken : gasten ! Dat is natuurlijk heel gezellig maar op den duur wil je ergens met ze naar toe waar je zelf nog niet geweest bent. Wat hadden we dat al niet vaak gedaan : een dagje Valencia met bezoek aan de musea en/of het oude stadscentrum en daarna ergens buiten op een terrasje gaan eten. Of naar Dénia, Jávea, Montgó. Even Calpe, Altea, Benidorm of Alicante ? Kan ook, evenals Pego, Oliva en Gandía. Liever niet naar Guadalest, dat is te toeristisch, hoewel een tochtje door de Vall de Gallinera weer wel de moeite waard is, zeker nu de kersen rijp zijn.

Gelukkig kreeg ik een tip van een goede vriendin dat het omstreeks deze tijd van het jaar zeker de moeite waard is de iristuin van Marnes te gaan bezichtigen. Vreemd dat we hier al zo lang wonen en er nog nooit van gehoord hadden. Maar goed, we gingen afgelopen zondag met onze gaste op stap en reden door de Jalón Vallei naar Benissa, vanwaar we de weg vonden naar Pinos in de Sierra de Bernia. We gingen via een smalle weg de bergen in en aan de linkerhand zagen we, steeds dieper onder ons, de blauwe Middellandse Zee schitteren achter de wolkenkrabbers van Calpe en de Peñon de Ifach.

Bij aankomst in Pinos besloten we koffie te drinken in een bar/restaurant, waar we een tafeltje reserveerden om te lunchen na ons bezoek aan de tuin.

Nog een paar kilometer voorbij Pinos vonden we de iristuin. Omdat het zondag was barstte het er van de mensen, toeristen maar ook veel 'Valencianos' als ik afga op wat ik zo om me heen hoorde. De irissen waren op het hoogtepunt van hun bloei, al zag ik dat sommigen al uitgebloeid waren. Ik had mijn verwachtingen van te voren niet al te hoog gesteld, maar het viel me enorm mee. De irissen waren smaakvol gegroepeerd en de vele verschillende kleuren vormden een mooi plaatje tegen het decor van de bergen. Het aardige was dat je de irissen ook kon kopen en de volgende keer zal ik dat zeker doen, als het wat minder druk is.

Er zijn twee restaurants in Pinos, zover ik kon zien allebei van het eenvoudige soort.

We hadden gereserveerd in El Péon de Pinos. Het was maar goed dat we gereserveerd hadden want het was er zo vol dat er mensen weggestuurd moesten worden. We zaten buiten, op het terras onder een boom, aan een plastic tafeltje met idem stoelen. We kozen voor paella mixta. Als je van Spanje houdt en het niet erg vindt dat de bediening nogal boers is, dan heeft het nog wel zijn charme en duur was het er zeker niet.

Kortom ik kan het iedereen aanbevelen als een leuk dagje uit, als je hier in april/mei in de buurt bent.

de zaak van Baltasar

Als je het Spaanse nieuws een beetje volgt dan kan je er niet omheen: in kranten, op de radio en op de TV wordt druk gespeculeerd over de uitkomst van een rechtszaak, die tegen de onderzoeksrechter Baltasar Garzón wordt aangespannen.

Garzón heeft zich in de afgelopen decennia opgeworpen als onvermoeibare strijder tegen corruptie, het witwassen van geld, genocide, misdaden tegen de menselijkheid, terrorisme en de georganiseerde misdaad. In het buitenland is hij vooral bekend geworden door zijn aanklachten tegen de Spaanse socialistische regering van Felipe González in de zaak GAL ( antiterrorisme groep die zich zèlf schuldig maakte aan ontvoering en marteling van ETA-leden) , Pinochet in Chili, Henry Kissinger (wegens Operation Condor in 1975, waarbij Garzón onderzoek deed naar de betrokkenheid van de USA bij het vermoorden van linkse tegenstanders van de vele Zuid-Amerikaanse militaire regimes w.o. Chili en Argentinië,) Silvio Berlusconi, de Argentijnse Junta en de Bush regering ( wegens het onrechtmatig vasthouden van gevangenen in Guantánamo Bay) en recentelijk nog tegen de Argentijnse piloot van Transavia, die zou hebben gewerkt op de vluchten waarop tegenstanders van de Argentijnse Junta uit het vliegtuig in zee werden gegooid.

Dat Garzón nu zelf in het beklaagdenbankje terecht is gekomen, heeft een diepere oorzaak die te maken heeft met de tweedeling in de Spaanse bevolking, die weer zijn oorsprong vindt in de Spaanse Burgeroorlog ( in de jaren dertig van de 20ste eeuw.) Garzón wordt namelijk door de magistraat van het Hooggerechtshof, Luciano Varela, aangeklaagd wegens ambtsmisbruik, omdat de eerste een rechtszaak zou zijn gestart naar de verdwijningen van personen tijdens het Franco regime. Zo wil hij de massagraven openen om na al die jaren de overblijfselen te kunnen identificeren. Eén van de bekendste slachtoffers uit de Spaanse Burgeroorlog, Federico García Lorca, de beroemde dichter, schrijver en componist, ligt in één van die massagraven. Het verhaal, hoe hij op sadistische wijze is vermoord, waarschijnlijk niet alleen om zijn linkse overtuigingen maar vooral uit haat over zijn homoseksualiteit, is bekend, zijn stoffelijke resten zijn echter nooit gevonden. Volgens ultra-rechtse kringen heeft Garzón geen legale bevoegdheid om dergelijke acties te ondernemen, omdat in 1977 alle schuldigen (de meesten waren toen al overleden) aan moord en marteling, postuum amnestie hebben gekregen. Garzón verdedigt de stelling, dat dit misdaden tegen de menselijkheid zijn geweest en dat die nooit behoren te verjaren !

Het is wel duidelijk dat teruggaan in de geschiedenis van Spanje in de 20ste eeuw een uiterst gevoelige zaak is. Grof gezegd zou je kunnen zeggen dat aan de ene kant de gevestigde orde staat, zoals de monarchie, de adel, de kerk en het leger, met als grootste politieke partij de Partido Popular. Aan de andere kant staan de republikeinen, socialisten, communisten en anarchisten, waarvan de grootste partij de Partido Socialista Obrero Español is. In alle gemeenschappen, stad of dorp, weet iedere familie nog precies wie in de Burgeroorlog aan welke kant heeft gestaan en wie er schuldig is geweest aan het verdwijnen of vermoorden van familieleden of vrienden. Aan de oppervlakte is er niets te zien, maar onderhuids broeit het nog steeds ! De Nederlandse journalist en schrijver, Jean Schalekamp heeft over deze ondergrondse gevoelens nog een interessant boek geschreven: "Van een eiland kan je niet vluchten", waarin hij, met moeite, gewone burgers op het eiland Mallorca zover weet te krijgen dat ze hem over hun, vaak traumatische, ervaringen tijdens de Spaanse Burgeroorlog vertellen.

Onder de aanhangers van Garzón heerst de overtuiging dat de PP hem uit wil schakelen als wraak over zijn onderzoek naar de corruptie in de zaak "Gürtel," waarbij de allerhoogste functionarissen van de PP, w.o. de president van Valenciaanse deelregering, betrokken zouden zijn. Zou het rechts lukken Garzón veroordeeld te krijgen, dan staat hem een schorsing uit zijn ambt, van 12 tot 20 jaar, te wachten, terwijl Bush, Berlusconi, Camps, Matas, en vele anderen, nog steeds vrijelijk hun dubieuze praktijken kunnen voortzetten.

Is er dan geen gerechtigheid op deze aarde ?

We wachten af...